Έλληνες Ποιητές του Εικοστού Αιώνα, (δίγλωσση έκδοση Ελληνικά-σε πολυτονικό-Ιταλικά), Μονταντόρι, στην πολυτελή σειρά των «Μεσημβρινών» (Meridiani), Πρώτη έκδοση, Οκτώβριος 2010, 2000 σελίδες, τιμή 65 Ευρώ

Επιμέλεια: Νικόλα Κροτσέττι και Φιλιππομαρία Ποντάνι
Μεταφράσεις: Φιλίππο Μαρία Ποντάνι, Νικόλα Κροτσέττι και Φιλιππομαρία Ποντάνι
Εισαγωγή: Φιλιππομαρία Ποντάνι (103 σελίδες-από τη Ι έως την CIII)
Σημείωμα για την έκδοση: Φ.Π. (2 σελίδες) (CV-CVI)

ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΠΟΙΗΤΩΝ:

ΠΡΟΓΟΝΟΙ: (σελίδες από 4 έως 120) Διονύσιος Σολωμός, Ανδρέας Κάλβος, Η Αθηναϊκή Σχολή (Παναγιώτης Σούτσος, Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής, Γεώργιος Ζαλοκώστας, Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος,), Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ (σελίδες από 121 έως 192)
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Π. ΚΑΒΑΦΗΣ (σελίδες από 193 έως 304)
ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ ΣΥΜΒΟΛΙΣΤΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ (σελίδες από 305 έως 330):
Κωνσταντίνος Χατζόπουλος, Μιλτιάδης Μαλακάσης, Ιωάννης Γρυπάρης, Λάμπρος Πορφύρας
ΕΝΑΣ ΒΑΡΔΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΟΡΦΕΟΣ, ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΔΙΟΝΥΣΟΥ:
ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ (σελίδες από 331 έως 386)
ΕΝΑΣ ΜΑΡΞΙΣΤΗΣ ΒΑΡΔΟΣ: ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ (σελίδες από 387 έως 410)
ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ (σελίδες από 411 έως 442)
Η ΑΒΥΣΣΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΓΝΩΣΗΣ: ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ (σελίδες από 443 έως 480)
ΤΡΕΙΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ΤΟΥ ΜΙΣΟΦΩΤΟΣ: (σελίδες από 481 έως 498):Κώστας Ουράνης, Τέλλος Άγρας, Μαρία Πολυδούρη
«ΔΟΚΙΜΟΙ» ΚΑΙ «ΜΗ-ΔΟΚΙΜΟΙ» ΠΟΙΗΤΕΣ: (σελίδες από 499 έως 532): Γιάννης Σκαρίμπας, Αλέξανδρος Μπάρας, Γιώργος Κοτζιούλας, Νίκος Καββαδίας
ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΠΙΣΤΗ: ΤΑΚΗΣ ΠΑΠΑΤΣΩΝΗΣ (σελίδες από 533 έως 562)
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ (σελίδες από 563 έως 666)
ΥΠΕΡΡΕΑΛΙΣΜΟΣ: (σελίδες από 667 έως 724): Ανδρέας Εμπειρίκος, Νικόλαος Κάλας, Νίκος Εγγονόπουλος, Νίκος Γκάτσος
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ (σελίδες από 725 έως 834)
ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ (σελίδες από 835 έως 958)
Ο ΥΠΑΡΞΙΣΜΟΣ: (σελίδες από 959 έως 1032): Γιώργος Θέμελης, Ζωή Καρέλλη, Γιώργος Σαραντάρης, Γιώργος Βαφόπουλος, Μελισσάνθη, Τάκης Βαρβιτσιώτης
Ο ΠΑΝΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ: ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ (σελίδες από 1033 έως 1068)
ΕΝΑΣ ΚΥΠΡΙΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ: ΚΩΣΤΑΣ ΜΟΝΤΗΣ (σελίδες από 1069 έως 1102)
ΕΡΩΤΙΚΟ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ:ΤΑΚΗΣ ΣΙΝΟΠΟΥΛΟΣ (σελίδες από 1103 έως 1156)
Η ΕΝΤΑΓΜΕΝΗ ΠΟΙΗΣΗ: (σελίδες από 1157 έως 1272): Μανόλης Αναγνωστάκης, Τίτος Πατρίκιος, Άρης Αλεξάνδρου, Μιχάλης Κατσαρός, Κρίτων Αθανασούλης
ΟΙ ΔΙΑΔΟΧΟΙ ΤΟΥ ΥΠΕΡΡΕΑΛΙΣΜΟΥ: (σελίδες από 1273 έως 1332):
Μίλτος Σαχτούρης, Νάνος Βαλαωρίτης, Δημήτρης Π. Παπαδίτσας, Έκτωρ Κακναβάτος
ΜΕΤΑΞΥ ΕΝΤΑΞΗΣ ΚΑΙ ΥΠΑΡΞΙΣΜΟΥ: (σελίδες από 1333 έως 1392): Θεόφιλος Δ. Φραγκόπουλος, Τάσος Λειβαδίτης, Νίκος Καρούζος
ΔΕΥΤΕΡΗ ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΗ ΓΕΝΙΑ: (σελίδες από 1393 έως 1504):
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Κική Δημουλά, Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Βύρων Λεοντάρης, Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, Κυριάκος Χαραλαμπίδης
Η ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ ΕΒΔΟΜΗΝΤΑ: (σελίδες από 1505 έως 1643): Λευτέρης Πούλιος, Γιάννης Κοντός, Μιχάλης Γκανάς, Τζένη Μαστοράκη, Αντώνης Φωστιέρης, Νάσος Βαγενάς, Γιάννης Βαρβέρης

Εργοβιογραφίες των Ποιητών, σημειώσεις στα κείμενα και γενική βιβλιογραφία από τους Φ.Π. και Ν.Κ. (από τη σελίδα 1.645 έως την τελευταία 1.896)

(μετά την αγορά του βιβλίου ανακαλύψαμε πως διατίθεται στο διαδίκτυο με έκπτωση 30% (δηλαδή στην τιμή των 45 ευρώ) από το ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο www.feltrinelli.it )

ΤΟ ΛΟΥΤΡΟ
Αυτός ο άνθρωπος
Φοράει κάθε πρωί
Προτού νιφτεί
Τις πεποιθήσεις του
Σαν πανοπλία.

Κι οχυρωμένο τον βρίσκει
Το μεσημέρι
Να ξιφασκεί
Για το δικαίωμά του
Να ονειροπορεύεται.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Εσύ να είσαι
Κι εγώ να είμαι
Χωρίς δικαιολογίες
Ελαφρυντικά
Παυσίλυπα
Υπαναχωρήσεις
Ενοχές
Συγγνώμες
Αμφιταλαντεύσεις
Επωδούς θλίψης
Κι εκτινάξεις μανίας.

Ελευθερία
Να επιλέγεις
Να χαμογελάς
Και να αντέχεις

Ελευθερία
Να δέχεσαι ρόλους
Και να απορρίπτεις ρόλους
Στην τραγικωμωδία
Που έχει απογίνει η ζωή μας.

Ελευθερία
Κι από το τέλος
Προς την αρχή.

Ελευθερία ν’ απολαμβάνεις τη στιγμή
Χωρίς την αγωνία για το αύριο
Χωρίς ανασφάλειες

Χωρίς δάκρυ
Και δίχως χαρά

Και κυρίως:
Χωρίς αυταπάτες.

Εδώ είναι όλα.
Μένει
Να τα ανακαλύψεις.

Μνήμη λέγε

Πάντα λέγε το κόκκινο που πότιζε τη γκρίζα χλόη. Το
μέτωπο που λάξευε το τοίχο. Τη σκεβρή παλάμη
που σκούριαζε το σίδερο. Την αδειανή όραση.
Τους ξεθεμελιωμένους φράχτες που δάγκωναν την κραυγή.
Τη σακάτισσα πάνινη κούκλα που ψιθύριζε μυστικά
στη μικρή Μαρία. Το μέλλον του χθες που γέμισε τους
αγρούς σποδό.
Μνήμη λέγε.
Πάντα λέγε τα χάρτινα, τον ήλιο, το φεγγάρι, τ’
αστέρια. Χάρτινα όλα, αναίσθητα, απλώνονταν να
στεγνώσουν απ’ το βάλτο στο σύρμα.
Η βροχή συντρέχει την υλακή των λύκων στα μέλανα
δάση. Το ψύχος, την καθαρότητα του σπέρματος. Την
αντισηψία των δαχτύλων. Το διηνεκές της
επανάληψης, της φονικής μετάνοιας.
Μνήμη πάντα λέγε.
Πάντα λέγε για το φονικό σκοτάδι που κρύβει κάθε
αυγή.

Gaspard de la nuit

Απόψε ξενύχτισα με τον κατά τον Aloysius Bertrand
νυχτόβιο Gaspard. Με σεργιάνισε σε λειμώνες
αναμνήσεων. Ανάμεσα στα ομογάλακτα των
ηλιοτροπίων που έχουν πέταλα ασημένια, σε φαύνους
ανέξοδης αφθονίας και σε κρυψώνες για
φεγγαροαγγιγμένους. Έσταζε το φάσμα της νύχτας με
λεπτή ομίχλη, τα μυστικά της αποστάγματα, σε
ξαγρύπνιες άπραγες. Κτίσματα της διάρκειάς της.
Φόνους στην εκκλησία, πόρνες αγγελικές,
απελπισμένες ευτυχίες, δοξολογίες ατιμίας,
μηδαμινότητας εξαιρετικά μεγέθη, αυτοχειριάσεις
επιθυμιών, πλόες σε λιμένες ακινησίας. Κι ευαισθησίες.
Ευαισθησίες νυχτολούλουδων λιποθυμικών σε
ναρκωμένες αισθήσεις.
Τα βρύα των εγώ σαπίζουν τη νύχτα από την υγρασία
της μοναξιάς τους.
Και περπατάει ο Gaspard στα ασπρόμαυρα πλήκτρα,
με τη λεπτότητα, την αισθαντικότητα του μαύρου
γάτου ή της σιωπής.

Αυτογνωσία

Ως πότε οι ποιητές θα ξαγρυπνάτε;
Χιλιάδες βράδια κι αν ξοδέψετε
κι άλλες χιλιάδες ξαστεριές
θα έχετε πάντα μέσα σας εκείνο να σας κλαίει:
ποτήρια αδειανά
και δάχτυλα γδαρμένα από στιχάκια αιμοβόρα.
Οι μακρινές στεριές σας πάντα θα χτίζονται στο μύθο
κι οι προσευχές θα στήνουνε καρτέρια για το χθες
κρεμώντας απ’ τους ώμους τους
τις άμορφες φαρέτρες των σωτήρων.

Και τι είμαι εγώ για να μιλώ;
Ένας απρόσωπος κλητήρας των ονείρων.

Ανεπάρκεια

Αν στύβω τα ματόκλαδα κρυφά
είναι γιατί τα σύννεφα δεν έσταξαν αλήθεια.
Ποτέ μας την αλήθεια δεν κρατήσαμε αγκαλιά
μόνο με χτύπους και παλμό
με δίστιχα κι αναλωμένες ρίμες
τη στείλαμε στο δρόμο
με την ευχή
να πέσει ξέστηθη και ηρωικά σε κάποια ξένη μάχη
ειδάλλως να στραφεί
βαστώντας όλα εκείνα που αγνόησαν οι παλιοί.

ΣΥΜΠΟΣΙΟ

Προοίμιο γεμάτο ιδρώτα και παγωνιά…
Στην κόγχη του ορίζοντα βλαστούσαν σταυροί που έσταζαν μυωπικά δάκρυα ευτυχίας…
Ο τεράστιος οφθαλμός καταγράφει τη ζωή ενός ξεχωριστού νεκροταφείου…
Η θανατική μυρωδιά σφίγγει απʼ τη μέση τα ερπετά, επιβάλλοντάς τους να χορέψουν ερωτικά βαλς με κεχριμπαρένια αγριόχορτα…
Η ζάλη κι ο τρόμος ξεγελάνε την υπέρβαση, προσφέροντας άπλετο υπερρεαλισμό στη δεύτερη πράξη…
Ο χωροχρόνος τρίζει τα δόντια στην παρέα που ρουφάει τσάι, θάβοντας με οργή ό,τι γέννησε η τέχνη…
Τι να ʼναι η τέχνη; Ρώτησε με περισσό σκεπτικισμό ο επικεφαλής νεκροθάφτης…
Εν ριπή οφθαλμού, χτύπησε το χέρι της στο τραπέζι η νεκροκεφαλή στα δεξιά, ξεκινώντας με τον εξής συνειρμό μία μακρά ρητορική διάλεξη…
ΑΟ ΑΟΟΟ ΑΑ ΕΕΕΕ, ΟΥΥΥΥΥ!!! ΜΜΜ… ΟΟΟΟΟ ΑΑΑΑΑΑΑΑ, Ε ΙΙΙΙ ΜΜΜΜΜΜΜΜ!!!
Συμφώνησαν οι σύνεδροι κουνώντας καταφατικά τα κρανία τους…
Κανείς όμως δεν χειροκρότησε…
Βλέπετε, η ανωτέρω ιδιότητα είναι συνυφασμένη με τον εγωισμό…
Το μειδίαμα του νεκροθάφτη έδωσε το έναυσμα για το επόμενο θέμα της συζήτησης που απασχολούσε έντονα τα κοκκαλόμορφα κτήνη…
Τι να ʼναι η λογοτεχνία;