Ο φόβος των αγγέλων

Δρασκελίζουν το κατώφλι χαμηλόφωνοι
κάθε απόγεμα κόβουν τα μαλλιά τους
και τα θάβουν βαθιά
ν’ ανθίζουν ανακατωμένα οι μέρες
όταν περνά ο άνεμος
να μη μαδά τα φτερά τους.

Ενύπνια αγάλματα

Μέσα απ΄τα κάδρα
με χέρια γλυακά
κρατούν τ΄αγάλματα αποκοιμισμένα
μη στάξουν τα μάτια τους λευκό.
Μέτά από τα ρήματα
ξυπνούν κλειδωμένοι έξω απ΄τις ώρες
κι αρχίζουν αιχμάλωτοι να παίζουν
μες στους καθρέφτες
ώσπου να έρθει το βάθος αδιάκοπο
να τους εξαφανίσει.

Σε κατάνυξη

Δεν κοινώνησα Μέλι
εκείνο το Σαββατόβραδο.
Μου είπαν πως είναι πολλοί οι εχθροί
πίσω απʼ τους λόφους
και είναι αμαρτία να προσεύχομαι
Θανάτους.

Στάθηκα μόνο κάτω απʼ το φως
των Κεριών
να μου θυμίσουν πως είναι Νύχτα
Ακόμη.

Στην προβλήτα – πέρα μακριά –
άκουγα το ψιθύρισμα της θάλασσας
παράπονο αγιασμένο αναμονή…

-Η Ελευθερία πηγάζει απʼ το Κύμα…

 ANTWERPEN – NEW YORK

“Μόλα όλα “, φώναξες υπόκωφα , βογκηχτά.
Ο ντόκος στα πλευρά μας, άρχισε να σμικραίνει.
Μιά κίνηση ο τηλέγραφος, “ανάποδα αργά”
και ξέρω, η θλίψη φίλη σου, κάπου σε περιμένει.

Τα ανθοστόλιστα ζεστά, σπίτια των Φλαμανδών
νωχελικά, από τα μάτια τώρα σιγοσβήνουν.
Η σκέψη σου, παρέα κάποιων τυχερών
στις μπάρες της Αμβέρσας, που τα πίνουν.

Κάποιοι, σε φώναξαν μεγάλο στρατηγό
γιά τ’αφροδίσια, που το κορμί σου έχει πάρει.
Μα εσύ, ποτέ δεν έβαλες στον έρωτα φραγμό
αποζητώντας μάταια, η λιμπιντό σου να καλμάρει.

Τώρα μιά μιά, τις μέρες τούτες θα μετράς
ωσότου η προπέλα, στο Νew Υork-ι να μας φέρει
Με ψευδαισθήσεις, τις ορμές σου θα κρατάς
μέχρι στο Harlem, να ανταμώσεις κάποιο ταίρι.

Εσύ, ένας άξιος και θαλερός συνεχιστής
στων προπατόρων το αμάρτημα, εμμένεις
και όταν διέξοδο δεν βρίσκεις της ορμής
αυτόν που σ’ έπλασε, γαμωσταυρίζεις και πεθαίνεις.

…ΤΗ ΗΔΙΣΤΗ

Κι ετούτες τις ημέρες συνέβη
Απ΄τα μάτια μέχρι τη φτέρνα, ότι σκάλωσε
Καθώς αναδύεται μια παλιά διαμαρτυρία στον τοίχο
Και αιωρείται η παύση· έτσι
Ένας άλυτος έρωτας είναι
Τον βύθισαν στην απώλεια· σ’ένα κομμάτι μάρμαρο
Ότι ορίζεται ως ορυκτό της απουσίας
Σχεδόν όπως υποχωρούν τα πεύκα στη γύρη τους
Και πώς να την κερδισεις αυτή τη σιωπη

                                     Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Αθήνα

ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ ΕΞ ΥΠΟΤΡΟΠΗΣ

Αυτό το πρόσωπο απέναντι είναι χλωμό, σχεδόν σαν
ιστορία θανάτου, και πίσω η χαίτη του αναδίδει
κάρβουνο και χώμα
Κι όμως δε μιλάω για τον θάνατο

Τα δέντρα χωρίς ρούχο σβήνουν στο ποτάμι
Λίγες στιγμές από φύλλα αγριοκαστανιάς όταν
τα ξεκρεμάει ο άνεμος
Η όχθη, κάτι από μέτωπο ψηλά, γράφει σαν κιμωλία
σφηνοειδείς εκφορές
Τα κτίρια υπάρχουν και δεν υπάρχουν, επιδιώκοντας
την ασάφεια στην επανάληψη
Και τα παράθυρα, πολυώροφη αράδα, ίχνη
θορύβων καθώς πνίγουν το θόρυβο εντός τους
Χιλιάδες υποψίες να σκαλίσεις τις κλειδωνιές
Αίφνης οι θαμώνες πεθαίνουμε για ένα τσιγάρο
ενοχλημένοι απ΄την κνίσα μιας εκατόμβης
Κάτι που καίγεται πέρα, στην επόμενη σκάλα
του γαλαξία θαρρείς, ή σε μια Βαβέλ εδώ παραδίπλα, αλλά
τι μπορείς να καταλάβεις από δαύτη

Πώς είναι δυνατόν να υποστηρίξεις πλέον εκείνο ή τ’ άλλο
Σε αδυναμία τυφλών, καθώς ανέχονται τα σκυλιά τους,
έχουμε υποπέσει

                               Quai de la Tournelle, Παρίσι

ΕΠΙΜΕΤΡΟ
Ανθολογία νεότερης και σύγχρονης
ελληνικής ποίησης

ΠΙΝΑΚΑΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ
Κατάλογος ανθολογουμένων ποιητών
ΤΟΜΟΣ Α΄ (Α – Λ)
Σελ.
Αβούρης Παύλος 29
Αβρααμίδου Χριστιάνα 30
Αγγελάκη-Ρούκ Κατερίνα 31
Αγγελάκης Ανδρέας 32
Αγγελάκης Μιχάλης 33
Αγγελάκης Χρήστος 34
Αγγελής Δημήτρης 35
Αγγελοπούλου Γεωργία Ν. 36
Αγγέλου Άγγελος 37
Αγγουλές Φώτης 38
Αγκυρανοπούλου Χρυσούλα 39
Άγρας Τέλλος 40
Αγριτέλλης Χριστόφορος 41
Αδαλόγλου Κούλα 42
Αδαμίδου Σοφία 43
Αδαμοπούλου Π. Βασιλική 44
Αδρικόπουλος Γιάννης 45
Αθανασιάδης Σάκης 46
Αθανασίου Δημήτρης 47
Αθανασίου Νίκος 48
Αθανασόπουλος Γιώργος Α. 49
Αθανασοπούλου Μαρία 50
Αϊναλής Ζ. Δ. 51
Αιωροκλέους Λαμπρινή 52
Ακρίβος Κώστας 53
Αλαβέρα Ρούλα 54
Αλεβιζάκης-Αντωνίου Ελευθέριος 55
Αλεβίζος Άρις 56