Η Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης, Ποιείν (poiein.gr) παρουσιάζει το ΑΛΜΑΝΑΚ 2010, (εκδόσεις Ποιείν-Μετρονόμος) μια ανθολογία ποιημάτων από το χώρο της ελληνικής και παγκόσμιας ποίησης, κριτικών άρθρων και λογοτεχνικών μελετών, όπως δημοσιεύτηκαν στην ιστοσελίδα της από τον Ιανουάριο μέχρι το Δεκέμβριο του 2010.

 
Παρουσιάζουν οι εκδότες του περιοδικού Σωτήρης Παστάκας και Σπύρος Αραβανής

Συμμετέχουν οι ανθολογούμενοι ποιητές, μεταφραστές και κριτικοί λογοτεχνίας.

Στο μουσικό μέρος της βραδιάς, ο τραγουδοποιός Λεωνίδας Μαριδάκης παρουσιάζει τα τραγούδια του από το νέο άλμπουμ του, «Σε βάθος δρόμου» (εκδόσεις Μετρονόμος, με ερμηνευτές τον ίδιο, την Μάρθα Φριντζήλα και την Πέννυ Μπαλτατζή) και μελοποιημένα ποιήματα. Μαζί του επί σκηνής,     οι Mare Yiem με τραγούδια από τη Μεσόγειο και τα Βαλκάνια, ήχους ελληνικούς,  ήχους του κόσμου με μπλουζ και τζαζ αποχρώσεις.

 
INFO
@Ρουφ,  Χώρος Πολιτισμού
 Κωνσταντινουπόλεως 10 & Ανδρονίκου 18, Ρουφ – Γκάζι.
Τηλέφωνα κρατήσεων: 6982-904362, 210-3837191 info@sto-rouf.gr
Έναρξη: 7/4/11, 9.00 μ.μ.
Τιμή ποτού: 5 ευρώ.

εξώφυλλο: Στράτος Φουντούλης

Ακούστε εδώ την παρουσίαση του Βασίλη Λαλιώτη

VI. ΑΛΟΗ ΚΑΙ ΣΑΠΩΝΑΡΙΑ
Στον Γεδεών Γκουτσούμπα, στον Άδη

Το νερό δεν είναι ποτέ ζεστό
στην μπανιέρα, μόλις ανοίξεις το ντουζ, όσο
κι αν το σπρώχνεις στο κόκκινο. Το απόθεμα
των υδραυλικών σωλήνων εκστομίζει
κρύο κι αναφυλαξία. Εκείνη
τη στιγμή το χάος ανάμεσα
σʼ επιθυμία κι εντολή,
έχεις όλο το χρόνο να σκεφθείς,
πολύτιμα δευτερόλεπτα ανακωχής,
το σώμα σου στις ελάχιστες
παραμορφώσεις του: ο νεκρός χρόνος
της θέασης ενός σπίλου,
ένας καλόγηρος που κατασκήνωσε
σε μια πτυχή του γλουτού σου
μοναχός και παραδείσιος
από μηνός και πλέον,
η αντίστροφη ανάπτυξη
μιας τρίχας που εξελίσσεται ερήμην σου
σε απόστημα, μια επίμονη φαγούρα
στους όρχεις. Έχεις όλο το χρόνο
μέχρι να φτάσει ζεστό το νερό
στη σωλήνα να ψάξεις το σώμα σου
στις ελάχιστες μεταλλάξεις του,
το εξωτερικό που αναβλύζει
και σου γλύφει τους μηρούς
ρυάκι που αλλάζει θερμοκρασία
κρύο, ζεματιστό, επιθετικό
διακόπτει την ενασχόλησή σου
με τον εξωτερικό σου εαυτό,
που όσο κι αν τον ψάχνεις νυχθημερόν,
σου φαίνεται πως δεν θα επικοινωνήσεις
ποτέ μαζί του: από το κρύο ντουζ
στο ζεστό κι απʼ το καυτό
στην οδύνη το σώμα αποτραβιέται,
θέλει να αποφύγει το επώδυνο
ερέθισμα, ως τα άκρα
κι ας είναι μόνο τα δάκτυλα
σομελιέ της καθημερινής σου δοκιμασίας,
αφού κανένας δεν σου απάντησε ακόμη
πως ξεπλένονται τα σπλάχνα,
τα σηκώτια σου πως ζεματίζονται.

ΔΩΡΟΔΟΚΙΑ

Έπινε χάπια
το πρωί
να συνηθίσει
την ημέρα.

Το μεσημέρι
έκλεινε τα
παράθυρα στον ήλιο
και κατέβαινε
αργά τις σκάλες.

Το βράδυ
έξω από τα
κάγκελα
τάιζε κόκαλα
τον Κέρβερο

να την αφήσει
να περάσει
ήσυχα.

Χωρίς
γαυγίσματα.

Ιούλιος 2008

Παιχνίδι αιχμηρό

Από μικρό παιδί κάνω παιχνίδια με τις λέξεις.
Μ΄ άρεσε πάντα να τις βάζω στη σειρά
Να τους αλλάζω θέση, να τις κοιτώ από μακριά
Να βάζω ανάμεσά τους άλλες, καινούριες.
Σαν χελιδόνια μοιάζανε στο σύρμα
στου τετραδίου τις γραμμές.
Σαν να μιλούσαν μεταξύ τους
Για κάποιο αιώνιο μυστικό
Για κάποιο μαγικό ταξίδι.
Μου άρεσαν πολύ οι λέξεις που είχαν λ
Όπως κυκλάμινο, λουλούδι, αεροπλάνο
Γιαννούλα, θάλασσα, ποδήλατο, λιμάνι.
Μετά αγάπησα πολύ όλα τα γράμματα
Κι’ άρχισαν να μου λεν τα μυστικά τους
Να παίρνουν μόνα τους μια θέση στο λευκό χαρτί
και να μου ψιθυρίζουν τ’ όνομά τους.

Καμμιά φορά μου φεύγουν απ’ τα χέρια οι λέξεις
Δεν τις προλαβαίνω
Και τρέχουν-τρέχουν και πετούν σαν μεθυσμένες.
Κουράζομαι για να τις κυνηγώ
Μου παίρνει και μερόνυχτα.
Λ ί γ ο ι πιστεύουν ύστερα πόσο πονάει
των λέξεων το παιχνίδι
Και πως τα δάκρυα στο χαρτί κάνουν λακκούβες
Και οι λεξούλες μου σκοντάφτουν και χτυπάνε.
Κι’ αν είσαι μέσ’ σ’ αυτούς τους λ ί γ ο υ ς
Και μόνο τότε βλέπεις την αλήθεια
Πως είν’η ποίηση παιχνίδι αιχμηρό.
Πως
Καμμιά φορά
Για να φτιάξεις ένα στίχο
Ίσως πρέπει να χάσεις ένα φίλο σου
ή ένα κομμάτι της υπόληψής σου.
Πρέπει να εκτεθείς
Αν αγαπάς τόσο πολύ
Τα παιδικά παιχνίδια με τις λέξεις.

«ΦΩΤΙΑ ΣΤΟΝ ΠΑΓΟ» κ. ΜΙΧΟ

Σα να ʼβαλα φωτιά μέσα στο πάγο
το βίο μου στην ποίηση διάγω
την παγωνιά διαδέχεται η ζέστη
το «ζωή εν τάφω», το «Χριστός Ανέστη».

Με τη φωτιά τον πάγο μέσα καίω
και στάζει απʼ έξω εκείνος σαν να κλαίω
που ανακαλώ στη σκέψη πότε πότε
τους ποιητές που χάθηκαν στο τότε.

«Φωτιά στο πάγο» φράση, κύριε Μίχο,
που στης μομφής σου έγραψες τον τοίχο
για μένα, μα ολοκλήρωσα τον κύκλο
την πήρα και την έβαλα για τίτλο.

«Φωτιά στο πάγο» σʼ άλλο ένα βιβλίο
με μέτρο και με ρίμα εσωκλείω
κι αφήνω τους μοντερνιστές να λένε…
«φωτιά στο πάγο»… και τα δύο καίνε.