ΤΟ ΣΠΑΣΙΜΟ ΤΟΥ ΒΕΛΟΥΣ

Χιόνι πέφτει κάτω ἀπ’ τὰ φύλλα μιᾶς λεβάντας!

 
Λόγια, βλέμματα, κινήσεις δυσφορίας
καταβροχθίζονται μὲ μανία
καὶ γαλήνιος ἐγώ, ἁπλώνω μπροστά μου τὴν ἀπώλεια.

 
Μὴ φοβάστε τὸν κυνηγὸ
ποὺ ἡ ψυχή του εἶναι
τὸ δέρμα τοῦ ζώου.

 
Μὴ φοβάστε τὸν ξυλοκόπο
ποὺ φορᾷ
τὸν φλοιὸ τῶν δέντρων.

 
Τὸ πανωφόρι του θροΐζει μὲ τὰ φύλλα τοῦ φθινοπώρου —

 
στέκεται γυμνὸς μπρὸς στὴν ἡμέρα

 
ἀπὸ μακριὰ κοιτάζει τὰ πεῦκα ποὺ κοιμοῦνται.

Κάμπια

Κουκουλωμένος μες στη θαλπωρή σου κάποτε,
σερνόσουν χαμερπής δειλά
ξάφνου επέταξες ψηλά και μακριά
κάποιοι σε είπαν πεταλούδα·
‒και πήραν τις απόχες τους να σε κυνηγήσουν.

Έκρηξη

Ξυπνάς απότομα από έναν κρότο
‒Τι έγινε;
‒Tίποτα, μόλις ένα φύλλο άγγιξε το χώμα, ξανακοιμήσου…

Χρόνου ρήσεις

Πάντα έλεγες είναι ακόμη νωρίς
πάντα έλεγα είναι πολύ αργά
μα ξεχάσαμε κι οι δυο το τώρα.

Ακούστε εδώ τον Umberto Saba

Τοπική ομάδα

Μετάφραση: Γιάννης Η.Παππάς

Ανάμεσα στο πλήθος και γω σας χαιρετώ κόκκινοι λογχοφόροι*,
βγαλμένοι
από τα σπλάχνα της γενέθλιας γης
απʼ όλους λατρεμένοι.

Ανήσυχος παρακολουθώ το παιχνίδι σας.
Ανίδεοι
εκφράζετε με αυτό πανάρχαιες ωραίες
αξίες
πάνω στο πράσινο χαλί, κάτω από τον λαμπερό
ήλιο του χειμώνα.

Οι στεναχώριες
που ασπρίζουν ξαφνικά τα μαλλιά,
στέκονται μακριά σας. Η δόξα
σάς δίνει ένα χαμόγελο
εφήμερο: το καλύτερο δώρο της. Αγκαλιές
και χαρούμενες χειρονομίες.

Είστε νέοι, ζωηροί για τη μητέρα ομάδα σας∙
ο άνεμος σάς χρησιμοποιεί σαν την ασπίδα του.
Γι αυτό ο ποιητής
σάς αγαπάει , αλλιώτικα απʼ τους άλλους
– το ίδιο όμως συγκινημένος.

*Οι ποδοσφαιριστές ης ομάδας της Τεργέστης έχουν στην φανέλα τους δύο λόγχες, οι οποίες σε συνδυασμό με έναν κρίνο αποτελούν το έμβλημα της πόλης.

Με αμηχανία αντιμετωπίζω το έργο του Γιώργου Χειμωνά και από την αρχή έτσι το αντιμετώπισα. Ίσως γιατί ανέκαθεν γνώριζα την μεγάληʼ την πολύτιμη αξία του και έψαξα –ακόμα ψάχνω- μιαν άκρη, ή καλύτερα μια είσοδο για να εισχωρήσω, και από εκεί –από τον προθάλαμο- να ξεκινήσω την μεγάλη δοκιμασία, την καταβύθιση στα μύχια αυτής της «οριακής» πεζογραφίας.
Αλλά πριν προχωρήσω, θα ήθελα εδώ να κάνω μια παρένθεση- που νομίζω ότι συνδέεται με την θεματολογία και την κοσμογονία των κειμένων του Χειμωνά: Τι ακριβώς σημαίνει η εποχή μας και ποια η θέση αυτών των μεγάλων έργων των λογοτεχνών και των καλλιτεχνών γενικότερα σήμερα; Η οικονομική κρίση που βιώνουμε έρχεται ως φυσικό επακόλουθο μιας ευρύτερης κρίσης αξιών σε όλα τα επίπεδα, είναι μια κρίση βαθιά προσωποκεντρική αλλά και πολύ-πολιτισμική- μια κρίση πολιτισμού, έκπτωσης των πνευματικών και συναισθηματικών αξιών, με μια διάχυτη αποδοχή του τίτλου της παρακμής για την εποχή μας. Αλλά δεν θα έπρεπε κάποτε να φτάναμε εδώ έτσι κι αλλιώς; Δεν πρέπει τώρα που φτάσαμε αντί να πενθούμε, να κάνουμε ακριβώς το αντίθετο, να προσδοκάμε;

Εξώφυλλο: Στράτος Φουντούλης

Ακούστε το Σωτήρη Παστάκα με την Αγνή Στρουμπούλη, στο Ράδιο Φιλία

100 Ποιήματα για κινητά τηλέφωνα.

Κυκλοφορεί 14 Φεβρουαρίου
από τις Απλές Εκδόσεις

*

Εσύ, για πρώτη φορά στη ζωή μου
εσύ είσαι η μουσική
που θα ντύσει τη σάρκα
και τα κόκκαλά μου
την απεχθή μου γύμνια
γιατί μόνο οι γυμνοί που είναι μόνοι τους
φαίνονται άσχημοι.
Τα μάτια που μας κοιτάζουνε
μας κάνουνε ωραίους.