ΤΟ Α΄ ΜΕΡΟΣ ΕΔΩ:

Σπύρος Αραβανής, «Σημειώσεις από μιαν αόρατη ηλικία»

Ι.

Τα φαινόμενα επαιτούσαν τον χρόνο μας

μας εμείς πού χρόνος για θαύματα;

Κάθε πεταλούδα ή μια πόρτα δωματίου

έφερνε ένα αεράκι

που θύμιζε τις μελλούμενες διαψεύσεις μας.

Κι όταν κάποιο από αυτά

κατάφερνε να κλέψει για λίγο την προσοχή μας,

τα πελώρια παιδικά μας μάτια

το τρόμαζαν και έφευγε νικημένο

σαν τον νεκρό στρατιώτη

που αποχωρεί από τη μάχη

έχοντας όμως νοτίσει με το αίμα του

το αυριανό χώμα.

`

ΠΙΣΤΟΣ

Ορκίζομαι στο Θεό που με πιστεύει.
Να μην με διώξουν από τον Οίκο του, των κοπαδιών οι λύκοι.
Να μην με διώξουν από τα σύννεφα επαναλαμβανόμενες οι πτώσεις.
Να μην με διώξουν από το πέλαγος σβηστοί όσοι ειναι φάροι.
Να μην με διώξει από τον Έρωτα στέγνη αγγιγμάτων κίνηση.
Να μην με διώξει από την Ζωή του σκοταδιού η ζώσα θέα.
Να μην μονάχη διωκτώ από τον εαυτό μου.

ΣΑΝ ΠΡΟΒΑΤΟ ΣΤΗ ΣΦΑΓΗ

Ειδήσεις…
Στεγνή Πλύση Εγκεφάλου
Σε χρόνο δευτερολέπτων και εικόνων
Μελετημένα πριν ανοιγοκλείσεις τα βλέφαρα
Θα καρφωθούν μέσα στην ίριδα των ματιών.
Πίσω από μια μελετημένη είδηση
Που θέλουν Αυτοί να ακούς
Υπάρχει κάτι Μεγάλο που πρέπει να κρύψουν.
Πρόσεχε, πίσω από την οθόνη είναι η αλήθεια
Μπροστά δεν θα μάθεις
Τα λερωμένα χέρια τους, με την βρώμα απ’ τα λεφτά και το αίμα
Θέλουν να κρύψουν
Και θα σε βομβαρδίσουν με ψέματα, αρρώστιες, και θλίψη.
Μην τους αφήνεις ..
Ένας ψεύτικος πόλεμος κρύβεται από πίσω
Ένας ψεύτικος κόσμος που τον ετοίμασαν Αυτοί
Για τις αχόρταγες τις τσέπες και τα μεγαλεία τους
Καθώς πάνω σε πτώματα πατάνε
Καθαρίζοντας το δρόμο τους με υποκρισίες και υποταγές
Για να ανέβουν ακόμα πιο ψηλά.
Θρησκείες, καλυμμένες δικαιολογίες για να ταΐζουν ψέμα
Μα σαν είδαν πώς αυτό πιά δεν πιάνει
Βρήκαν καινούργιους τρόπους
Την σκέψη σου να ορίζουν
Κι εσύ σαν Πρόβατο στη Σφαγή
Ακολουθείς τον όχλο..
Πάνω στην ταμειακή τους μηχανή
Με τα σκισμένα ρούχα σου, τρεκλίζεις
Και ενώ οι παρωπίδες, σου σφίγγουν τον εγκέφαλο
Σε μια οθόνη, τα μάτια σου σαπίζουν

Πώς να ερωτευθείς στο κρύο;

Στη μπόρα που πέφτει πλάγια ξυράφι;

Πώς, στην ομίχλη που τσούζει τα μάτια

να διακρίνεις τον αγαπημένο που άργησε;

Πώς να ξαφνιάσεις, αναπάντεχα, το άδικο όνειρο,

να σπάσεις το σκληρό καύκαλο του εφιάλτη,

κάτω από αυτόν τον χλιαρό ήλιο;

Οι θεραπαινίδες γριές,

δεν με ακούν,

κροταλίζουν τα δόντια,

τρίβουν τα χέρια από τα κρυοπαγήματα,

μέσα στις μαύρες ποδιές τους,

σημειωτόν χτυπούν τα πόδια:

*

Απαγορευτικό
Σα φουντώνουν τα κύματα
Πλανάται η ματιά
Στο βαθύ μπλε σα χάνεται
Μα ο νους δε διχάζεται
Μόνο γαληνεύει, αρμενίζει
Καθώς τον αέρα αναπνέει
Και ανάλαφρα στοχάζεται.