Ματωμένη Άνοιξη

Τα πουλιά ζευγαρώνουν δίχως τραγούδι
Δίχως άρωμα ανθίζει το λουλούδι
Το ροζ της αυγής και κείνο του δειλινού
Το αδικοτρεγμένο αίμα θυμίζει
Ο αγέρας κουβαλάει το ρόγχο του θανάτου
Με πνίγει η μυρωδιά των άταφων νεκρών
Άτιμοι θάνατοι
Ά-τιμες ταφές
Στερνό ταξίδι δίχως σάβανα
Μήτε θρήνος μήτε μοιρολόι
Ολοκληρώνεται και τούτη η προσευχή
Με των ανθρωποαμνοεριφίων τη σφαγή
Θυσία αθώων του Δημιουργού πλασμάτων
Στο βωμό μιας ανάστασης

Ακροβατώ σ’ ένα οχτάρι
πεσμένο
παράλληλο με τον ορίζοντα
—
Πρόβλημα μαθηματικό

Ακροβατώ ολόγυρα του ομφαλού
μιας γυναικείας μέσης
φοβούμενη
Η άβυσσος σ’ απορροφά
Πρόβλημα υπαρξιακό

Ακροβατώ σ’ ένα “ποτέ”
σ’ αχείλι αντρικό
(ανάκουστη άρνηση)

I
ΜΑΓΓΑΝΕΙΕΣ

(Προς άγραν αναγνωστών)

Γράφω-γρατζουνώ στα χαρτιά μου εδώ,
για να με νοιώσεις εκεί
νυχιά στο δέρμα σου, να με πιστέψεις.

Θα καταδυθώ στο άγραφο μου εδώ
μήπως μπορέσεις εκεί
ν’ αναδυθείς στο γραπτό, ν’ αναπνεύσεις.

Θα ναρκοθετώ όποιες λέξεις εδώ
ευελπιστώ πως εκεί,
πως εκεί αν τις νοιώσεις, θα κινδυνεύσεις.

(…φτάσε επιτέλους στην τελευταία μου ρίμα,
για να εκραγεί μεμιάς βαθιά σου το ποίημα.)

Υπάρξεως έγερσις

Κοιτάζοντας γύρω
αφουγκράσου το αναπάντητα δοσμένο,
την ουτοπία σύλλαβε, αγγίζοντας
των σωμάτων τα δελεαστικά αινίγματα.
Στο λευκό περπάτα
πισωβλέποντας τη θάλασσα,
πίνοντας του φεγγαριού τα κίτρα.
Κι αν σ’ αποσπάσει το ηλιοβασίλεμα,
δες που κρύβονται τ’ αστέρια
όταν δεν είναι ερωτευμένα,
πως αντιμάχονται τον ήλιο όταν ερωτεύονται,
ξέροντας τον χαμό τους.

*
Αίσθησις

Στις αποκρίσεις των ματιών μυήθηκα.
Σιωπές αμείλικτες τον χρόνο αίρουν.
Τις ενοχές των αστεριών αρνήθηκα.
Χείλη ενδοτικά,
παλμοί των άκρων σου νεύματα μαγεμένα.
Κόρες χίμαιρες, αφές γυμνές στον ήλιο,
με τα μαλλιά τους βράχους αγκαλιάζουν.
Μέτωπα ιδρωμένα,
στήθη των κυμάτων όρθροι.
Μεσ’ τα χέρια σου τα ακρόθινα αγναντεύω,
μέσα στ’ ακρόθινα με ρίγη ναυαγώ.

Αποχαιρετάμε τον αγαπημένο μας  Γιάννη Γκούμα, σήμερα στις 17.00, στο Κοιμητήριο Χαλανδρίου. 

Ποίημα

Μοναξιά είναι η διατροφή μου εδώ και χρόνια.

Οι στενοχώριες στοίβα, η μια πάνω στην άλλη,

σαν κουτί με σπίρτα.  Μα με τον χρόνο

η ποίηση έκανε έναρθρη την δολοπλόκο

διαδικασία της μοναξιάς.  Η ποίηση δεν είναι

παίξε-γέλασε.  Εκπληρώνω το μυαλό με ένστικτα.

Η κάθε σκέψη με κάνει να νιώσω, αν και κάπως

περίεργα, ότι συνεχίζω ως σώμα

σε ένα αιθέριο κόσμο.  Με μουσική

(σήμερα Βιβάλντι) βάζω στην άκρη την σιωπή.

που κατάντησε το σπίτι μου Σαχάρα.

Η διάνοια εναρμονίζεται με την απομόνωση

που ζω.  Το να θέλεις να βρεις κάτι πιο σίγουρο

σημαίνει ότι πιστεύεις στην μεταθανάτιο ζωή.