Οριστική Ιστορία της Ανθρωπότητας

Στην αρχή δεν υπήρχε βιασμός.

Όποιος πετύχαινε μια γυναίκα που είχε ξεστρατίσει

την έκανε, αν του άρεσε, δική του.

Καθώς οι χειροπέλεκεις βελτιώνονταν και το κυνήγι απέδιδε

στο Βίλλεντορφ τις λάτρεψαν ομαδικά

και το είπαν τελετές για γονιμότητα.

Μέχρι που κάποια ανόητη πρόσεξε

τους πεταμένους σπόρους

που όπως κι αυτή, την άνοιξη ανθίζουν. Οι τάφοι

που βρίσκουν λοιπόν οι αρχαιολόγοι

είναι γεμάτοι απ’ τις ασθένειες που αφήσαν στίγματα

στα οστά τους. Οστεοπόρωση, ραχίτιδα, αρθρώσεις

διαλυμένες απ’ τις δουλειές και δόντια

που πέφταν σαν μαλλιά, μετά από πέντε γέννες.

Ο θρήνος πάντως, μόλις που είχε εφευρεθεί.

Πρώτα σε ένα λάκκο της Αιγύπτου, πολύ πριν απ’ το Χέοπα,

μετά στην Ιεριχώ και στο Τσατάλ Χουγιούκ.

Και μέχρι τον απόπλου του στόλου απ’ την Αυλίδα

ο χρόνος ήταν αρκετός και υπήρξε άφθονος

για εννιά χιλιάδες πρόβες.

“Δεν κλαις; Είναι θεσμός: οι ξένοι σφάζουνε τον άντρα σου

τον άμυαλο, που θέλησε να παραβγεί στον Αχιλλέα

κι εσένα σου σκοτώνουν το μωρό χτυπώντας το στην πέτρα”.

Με μεγάλη θλίψη αποχαιρετούμε τον στενό μας φίλο και συνεργάτη του ΠΟΙΕΙΝ, ποιητή, μεταφραστή, ηθοποιό και συνθέτη του Νέου Κύματος, Γιάννη Γκούμα. 

Βιογραφικό σημείωμα

Η όψη μου είναι μία άποψη του εαυτού μου.
Περιβάλλει αυτό που πάντα λαχταρούσα να είμαι,
αλλά χάρη σε μια αναγκαστική ζωή
δεν μπορούσα να φτάσω εγκαίρως.
Είμαι και δεν είμαι, ακόμη και για φίλους
ή γνωστούς. Τη νοσταλγία είχα πάντα
για να παίζω. Στις γυναίκες μπόρεσα
να προσφέρω μόνο μια ρεπλίκα αγάπης.
Άπταιστα τα ελληνικά, τα αγγλικά, τα γαλλικά μου,
τα συναισθήματα δεν ήταν μεταφράσιμα. Ήμουν
ένα πιο αβρό από αντιληπτό πλάσμα.
Άνεση δεν είχα ποτέ στο επώνυμό μου.
Ήμουν σαν φάκελος δίχως γράμμα.
Η γέννησή μου ήταν ύπουλη για τη ζωή μου
και την συνέλαβα ως θάνατο.

Ποίηση

Μάζεψα μια χούφτα λέξεις

Τις σκόρπισα στον ουρανό

Έγιναν σύννεφο

Βροχή

Δροσοσταλιές

Να μας δροσίσουν

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΕΡΗΜΙΤΗ ΠΟΙΗΤΗ

Με κοίταξε κατάματα
και μου είπε:

Ηδονή που υπερβαίνει
κι αυτή της συνουσίας

Είναι όταν ολοκληρώνεις
την έμπνευσή σου
πάνω στους στίχους

Κι απλώνοντας
τα χέρια του
κάλυψε προστατευτικά

Τη γυμνότητα του ποιήματος.

Χρόνος

Ανάμεσα στα δάχτυλα του δεξιού χεριού της
Κυλούσε τρέχοντας ο καπνός
Το αριστερό της πόδι, γυμνό ως το γόνατο
Κρατούσε σφιχτά ισορροπία

Φώναζε μέσα από τα σκοτεινά της μάτια
Μα ο λαιμός της λύγιζε από την έγνοια της πλημμύρας
Το φόρεμά της ζύγιζε όσο μια προσευχή
Άσπρο το χρώμα του λινού της δέρματος

Ώσπου να γείρω μέσα της
Είχε ξεχάσει τη φωτιά
Κρατούσε μόνο τη μυρωδιά της δίψας
Ο χρόνος της με ρήμαζε