Ματωμένη Άνοιξη
Τα πουλιά ζευγαρώνουν δίχως τραγούδι
Δίχως άρωμα ανθίζει το λουλούδι
Το ροζ της αυγής και κείνο του δειλινού
Το αδικοτρεγμένο αίμα θυμίζει
Ο αγέρας κουβαλάει το ρόγχο του θανάτου
Με πνίγει η μυρωδιά των άταφων νεκρών
Άτιμοι θάνατοι
Ά-τιμες ταφές
Στερνό ταξίδι δίχως σάβανα
Μήτε θρήνος μήτε μοιρολόι
Ολοκληρώνεται και τούτη η προσευχή
Με των ανθρωποαμνοεριφίων τη σφαγή
Θυσία αθώων του Δημιουργού πλασμάτων
Στο βωμό μιας ανάστασης
Ζωή
Κάποιοι προτίμησαν την ευθεία
Τον αμαξωτό
Εγώ πήρα τα καλντερίμια
Τις ανηφοριές, τις κατηφοριές
Σκόνταψα
Σηκώθηκα
Κολύμπησα στα βαθιά
Δίχως σανίδα
Πόνεσα μαζί με την αλήθεια
Στα δύσβατα μονοπάτια
Ο πόνος της καρδιάς σου
Κτύπος έγινε της καρδιάς μου
Το δάκρυ στα μάτια σου
Καυτό κυλάει στο πρόσωπό μου
Ποτέ δεν είδα τη ζωή μου μια ευθεία
Έναν αμαξωτό
Θα συνεχίσω
Με εκείνους που θαλασσοδέρνονται
Θα ποτίζω τους σπόρους της ελπίδας
Να ριζώσουν, να ανθίσουν, να καρπίσουν
Πρωτομαγιά
Έσμιξε τ’ άρωμα των λουλουδιών
Με την άχνα απ’ το αίμα των εργατών
Έγιναν Πρωτομαγιάς γιορτή
Στην κλοπή του μόχθου ανυπακοή
Το Χαμόγελο σου
Η λάμψη των ματιών σου
Του προσώπου σου η ομορφιά
Η δροσιά στα χείλη σου
Έγιναν λευκό σαν περιστέρι γράμμα
Το χαμόγελό σου
Σταλμένο με τον γοργόφτερο Ερμή
Τ’ άνοιξα ευλαβικά
Βρήκα το χαμένο μου χαμόγελο
Σαν πελαγίσιο αγέρι
Έδιωξε την καταχνιά της σκέψης
Έγινε ελπίδα στα μάτια μου
Ευτυχία στο πρόσωπό μου
Γλυκό φιλί στα χείλη μου
Ζεστή αγκαλιά στο κορμί μου
Έρωτας στην καρδιά μου
