Λεωνίδας Καζάσης, Ποιήματα

Υπάρξεως έγερσις

Κοιτάζοντας γύρω
αφουγκράσου το αναπάντητα δοσμένο,
την ουτοπία σύλλαβε, αγγίζοντας
των σωμάτων τα δελεαστικά αινίγματα.
Στο λευκό περπάτα
πισωβλέποντας τη θάλασσα,
πίνοντας του φεγγαριού τα κίτρα.
Κι αν σ’ αποσπάσει το ηλιοβασίλεμα,
δες που κρύβονται τ’ αστέρια
όταν δεν είναι ερωτευμένα,
πως αντιμάχονται τον ήλιο όταν ερωτεύονται,
ξέροντας τον χαμό τους.

*
Αίσθησις

Στις αποκρίσεις των ματιών μυήθηκα.
Σιωπές αμείλικτες τον χρόνο αίρουν.
Τις ενοχές των αστεριών αρνήθηκα.
Χείλη ενδοτικά,
παλμοί των άκρων σου νεύματα μαγεμένα.
Κόρες χίμαιρες, αφές γυμνές στον ήλιο,
με τα μαλλιά τους βράχους αγκαλιάζουν.
Μέτωπα ιδρωμένα,
στήθη των κυμάτων όρθροι.
Μεσ’ τα χέρια σου τα ακρόθινα αγναντεύω,
μέσα στ’ ακρόθινα με ρίγη ναυαγώ.

*

Θεάσεων εξάρσεις
Ι
Αργέστης εμειδίασε!
των ομμάτων σου ελαιώνων συγκομιδή.
Μονιές δακρύων,
λύκοι απέλπιδες εξορμούν.
Εκζήτηση; Λήθη;
Στις κοιλάδες ομορφαίνουν τα ήθη.
Τις γρίλιες σου ψαύοντας,
τα ξάγναντα μέλπουν.

—————————————————————

ΙΙ
Λιμνών έθιμα
ύμνη παθών,
καιροί ερυθροπάρειοι
πελάγη εκμαυλίζουν,
σαγήνες οιωνοσκοπούν,
δρυμοί αναιδώς ρέπουν,
τα κρίνα καθομολογούν,
απαράμιλλα τα έργα σου Βάκχε!
Η έως θλίβεται όταν κοιτά,
του γεραιόφρονος ευτελή καρδιά.

——————————————————-
ΙΙΙ

Σελήνης λόγο,
Καυκάσου δάφνες ακουρμαίνονται,
συνηγορεί η στίλβη,
αισθήσεις λακτίζουν,
αντιρρήσεις υποτάσσονται,
άρμη τις γλώσσες
άγρια θροϊζει,
σκιρτήματα θηλών
ρητίνη στάζουν,
γόνατα αφοβόσπλαχνα προτάσσονται.

Κοίτες, ορίζοντες, κορφές,
επισκοπούν την πάλη,
στο γήθος αναπότρεπτα
θα υποκλιθούν πάλι .

*

Εκμυστήρευση

Ανατολή, η μεσημβρία ψεύδεται,
όταν ηλιοπαρμένες συννεφιές
την απειλή προστάζουν
τις Κυριακές που οι μνήμες αναπαύονται.
Τα απόμακρα, τα αλλόκοτα, τα ακροκνεφή προτρέπουν,
ίχνη αδρά προσφέρονται
τις αφελείς αργίες.

*

Εποχικό

Το φούντωμα του Απριλομαγιού
που κοκκινίζει πάλλευκους καρπούς, θόλους γαλάζιους,
του Ιούνη τα ερωτόπληκτα ιστία,
τα ξέσκεπα του Ιούλη στήθη
που τα ρουφούν Αυγούστου χείλη φλόγινα,
η μελωδία του Σεπτέμβρη διαδέχεται
ενώ τα φύλλα λυπημένα μουρμουρίζουν το αναπότρεπτο.
Μα των πεσμένων, των ανεμοδαρμένων οι δεκεμβριανές
ευδίες και τα δειλινά,
τα πιο εντυπωσιακά από τα ντύματα της ομορφιάς
απεικονίζουν.

*

Ορθροβασία

Του φεγγαριού βέργα εναπομείνασα επισκοπεί,
νυκτός ανάνηψις ροδίζει, μετάβασις πορτοκαλί – πρωϊας αποχρώσεις,
η ημέρα εδραιώθηκε. Ίμερος ήρεμος ο ήλιος,
λάβρος το μεσημέρι καταυγάζοντας οργά!
Ρόχθοι, θροϊσματα, ριζά, κορφοπλαγιές γλάφουν,
ράγδην Μονεμβασία!
Της φύσεως απροσπέλαστη αρνησικυρία.

Υ.Γ. Ορθροβασία
ράγδην Μονεμβασία!
της φύσεως απροσπέλαστη αρνησικυρία.

*

Συνενοχή

Με ρώτησαν.
Στα λιβανέζικα ποτάμια
των μαυρισμένων γιασεμιών,
το φευγαλέο πέρασμα
τι σημασία έχει;

Και δεν εγνώριζα,
κλυδωνισμούς, πλοκάμια,
καθημαγμένων οιμωγές
του τρομαγμένου νότου.

*

Πριν το τέλος αναγνώριση

Σ’ ανηφοριά καλόβολη, μπρος στην αυγή, στη δύση σιώπησα.
Στη ροή κοντοστάθηκα, ακούγοντας φωνές γητεύτρες,
την βία να αφοπλίζουν, στην ανεμελιά παραδίδοντάς την.
Της γαλήνης την πλήξη επεδίωξα,
των τρυφών τις ράθυμες ιαχές!
Πλήξη δύστυχη εχόρτασα μέσα από δόλιο,
ανηλεή δαρμό που οι άνθρωποι εκθειάζουν, αναζητώντας τον.
Πάντα ο έρωτας απλοϊκός θα μοιάζει
εις την έξιν, της αλγηδόνος έλξεως.