1. I.

Ἀρραβωνιάσματα

―Μεγαλοβδομαδιάτικο φιλὶ θὲ νὰ σοῦ δώσω

πικρή, γλυκιά μου ἀπαντοχή, φυλακισμένη ἀγάπη.

Στεφάνι ἀπ’ ἁγιόκλημα στὴν κεφαλή σου τάμα

καὶ μιὰν ἀχτίνα φεγγαριοῦ γιὰ τὸ τριμμένο ροῦχο.

―Τὰ δάκρυά μας πέτρωσαν μὲς στῶν ματιῶν τὶς κόχες

κι ἡ κάθε μέρα βότσαλο σὲ δρόμο ποὺ στενάζει.

Στὴ σταυρωμένη ζήση μας τὸ μωρουδίσιο κλάμα

ἀπόκριση θ’ ἀποζητᾶ σ’ ἐρειπωμένο μνῆμα.

―Κουράγιο, τὰ χαλάσματα χαλάσματα δὲν εἶναι

κάθε ξημέρωμα σταυρός, κάθε νυχτιὰ λαμπάδα.

Μεγαλοβδομαδιάτικο φιλὶ θὲ νὰ σοῦ δώσω

κυρά μου σὺ βυζαντινή, ἀναστημένη ἀγάπη…

Μαγδαληνή,σινική μελάνη, χρώματα γκουάς και φύλλο χρυσού, Ειρήνη Πέννα

Με τη χρήσιμη λάμψη της άγνοιας

ένιωσε να την αγκαλιάζει

καθώς άφηναν πίσω τους την ακτή

και το πορτρέτο του

ατελές στο ηλιοβασίλεμα,

ώρα που παραμιλούσαν

τα φύλλα στις λεύκες,

οι άλυτοι πόθοι στο στήθος

τα γλαροπούλια στα καΐκια.

Ώρα που ψηλαφώντας

το περίγραμμα της ανάμνησης

πότε στο μενταγιόν

και πότε στο λακάκι του λαιμού

ένιωθε

μαζί με τους κόμπους στα δάχτυλα

τις βέβηλες οπλές της τρέλας

να πλησιάζουν, μα χωρίς να απειλούν

τώρα πια.

«Τώρα πια ούτε πίστη,

ούτε εμπιστοσύνη, τώρα ελεύθερη»,

συλλάβισαν τα χείλη.

δέκα ερωτήματα για μιαν άγνωρη δίψα μου

Πες μου αμφίβολη παρουσία

Πες μου

μην είναι πρόφαση

αυτή η δίψα μου

για κόκκινη άμμο

μην είναι θολή

προβολή

μιας άλλης

άβολης

κι ολωσδιόλου

σκιερής

κυνηγήτρας

δίψας

Πες μου ακύμαντη θάλασσα

Πες μου

γιατί κάθε που ανοίγω παράθυρο

μια κλεισούρα αιώνων με πνίγει

γιατί κάθε που γυρίζει η σελίδα

του ποιητάρη χρόνου

λάμνουν τα πύρινα σπαθιά

της ενοχής

γιατί

Πες μου

Έστω και με την πολυσήμαντη φωνή αδάμαστου χρησμού

ή με διαβατάρικους κώδικες πυργόχτιστων βιβλιοθηκών

Πες μου

πώς έγινε και χάθηκε τόση απεραντοσύνη

από μέσα της

πώς και λιγόστεψαν τα σύνορα της αρμύρας

γεύτηκα ζαχαρωτούς ανεμόμυλους

ή άλωσα βυθισμένες πολιτείες

Στιγμές ποιήματος στη Ριτσώνα

Οι στάχτες βρίσκονται σε μικρή αναμονή
απόκοσμη τελετουργία θανάτου.
Αλαφιασμένοι συγγενείς
σε περιβάλλον μίνιμαλ αισθητικής
ρουφούν καφέδες της παρηγοριάς
και δεν περνάει η ώρα.
Των ανθρώπων όλες οι οσμές
φούγκα με πειραγμένες νότες.
Στο διπλανό στρατόπεδο προσφύγων
-κάδρο αφαιρετικό-
μικρό κορίτσι κοιτά
ανεξιχνίαστα
μια κίσσα
πού πετάει ψηλά.
Χέρι-χέρι
και ολοένα με ρωτάς
αν μου αρέσει
η αισθητική του κήπου
οι τεφροδόχες
τα γλυπτά.
Σε κοιτώ
καθώς παρατηρείς
πόσο άτσαλα
έχει κρεμαστεί
πίνακας κακότεχνος
με πελαργό
πού κάθετα απομακρύνεται
μέσα σε σύννεφα μαβιά.
Το marketing
πανταχού παρών
σε ράφι κτιστό
κάτω από τη βιτρίνα
με τα κρουασάν
όπου αγοράζεις
με έκπτωση
βιβλία για το τραύμα.
Η ρίμα του θανάτου
ασταθής
σαν ποίημα παλαβό
πού βαριέσαι
αφόρητα
να το διαβάσεις
μέχρι τέλους.
Καλύτερα να σφραγιστεί
αν είναι εφικτό
στο πιο φτηνό σταχτοδοχείο.