δέκα ερωτήματα για μιαν άγνωρη δίψα μου

 

Πες μου αμφίβολη παρουσία

Πες μου

μην είναι πρόφαση

αυτή η δίψα μου

για κόκκινη άμμο

 

μην είναι θολή

προβολή

μιας άλλης

άβολης

κι ολωσδιόλου

σκιερής

κυνηγήτρας

δίψας

 

Πες μου ακύμαντη θάλασσα

Πες μου

γιατί κάθε που ανοίγω παράθυρο

μια κλεισούρα αιώνων με πνίγει

 

γιατί κάθε που γυρίζει η σελίδα

του ποιητάρη χρόνου

λάμνουν τα πύρινα σπαθιά

της ενοχής

 

γιατί

 

Πες μου

 

Έστω και με την πολυσήμαντη φωνή αδάμαστου χρησμού

ή με διαβατάρικους κώδικες πυργόχτιστων βιβλιοθηκών

 

Πες μου

πώς έγινε και χάθηκε τόση απεραντοσύνη

από μέσα της

πώς και λιγόστεψαν τα σύνορα της αρμύρας

 

γεύτηκα ζαχαρωτούς ανεμόμυλους

ή άλωσα βυθισμένες πολιτείες

 

Πες μου φελάχε του απείρου

Πες μου

τί θα γράψει στων ημερών το γέρμα

αν θα υπάρξει έστω και μιαν υποσημείωση

αν θα υπάρξει ως υποσημείωση

της δίψας μου η τόση εποποιία

 

ή μήπως τα σκαριφήματα επαναστατήσουν

στην ύστατη σημασία της

 

Πες μου

 

Έστω και με τα ιερογλυφικά της θλίψης σου

ή με τον βρυχηθμό ενός ασύνειδου θυμού

 

Πες μου

μην είναι η μνήμη που δεν αυτομολά

μην είναι του απέθαντου μόρου

η οργασμική κτηνωδία

 

 

Πες μου ιεροφάντη των μυστηρίων της σάρκας

Πες μου

 

πόση άλλη μού οφείλεται

πόση άλλη

 

 

 

Πες μου

 

 

 

***************************************

πατούσα του λόγου

 

 

                                                Δεν προϋποθέτει μήτρα η γένεση συνεχίζει

                              εξωμήτρια

                                  Δεν έχει ο λόγος πρωτοτόκια ποτέ δεν ήταν «εν αρχή»

δεν είχε ακόμα η λέξη συναντήσει τα οστά της

δεν άντεχε την υγρασία των σωματιδίων

 

Έκτωρ Κακναβάτος

 

 

 

Υπάρχει και η ώρα που τα λόγια λαθεύουν τη σημασία.

Που ο οργασμικός φόνος γονιμοποιεί το αντι-σημαινόμενο

ραγδαία

και τόσο ο ιεροφάντης όσο κι ο δικαστής χάνουν το σκήπτρο

του Οζυμανδία.

 

*

 

Φεύγουν κρουαζιέρα τα ερπετά των Ακαδημιών

κι όλα τα πτηνά

κουτσουλάν εδώ κι εκεί

(με γραμματικές εξαίσιες) τα βαρυσήμαντα υπολείμματά τους.

 

*

 

Τον έπαιρναν πάντοτε για κουτό.

Μα εκείνος μη χάνοντας ευκαιρία

υπέσκαπτε το βουβωνικό σύνταγμά τους

με ελκυστές- κιβόργια

αντί για παντομίμα.

 

*

 

…τότε που η λέξη λέξημα

χθαμαλό υπόλειμμα των αρχαίων σημασιών

βγήκε για σύνταξη και αχρηστία

 

…πατούσα του λόγου του αυτή

κι από άλλη πιο αχνή

το ευγονικό άηχο

 

…αχός του χάους/έλικας

κάτι σαν παράνομος παφλασμός

κάτι σαν

κάπως

κι ο ψηφιακός της συντονισμός

να εκσπερμάτισε

ιοφόρο σήμημα.

 

 

*

 

Το ξέρω.

Ο υπερρεαλιστής Πάτμιος Ιωάννης

πάτησε τελικά τη μπανανόφλουδα

 

πέρασε τη φράκταλ γεωμετρία

για λακανικό συμπλήρωμα

κι έφαγε τα μούτρα του

ο παραδόπιστος

 

άνοιξαν οι επτά σφραγίδες

κι οι επτά εκκλησίες υπέπεσαν

στο αμάρτημα της πορνείας.

 

Κάπως έτσι γράφτηκε και το πρώτο exigeτικό βιβλίο…

Προς εξάλειψη της μιαρής εντροπίας του.

 

*

 

ο τραπεζίτης είναι η μετενσάρκωση του ιεροδιακόνου

είναι ένα κβάζαρ

με μια μεγάλη μαύρη τρύπα

στη τσέπη του

 

στρέφει το μένος του στον οφειλέτη

όπως ο θεοειδής στον αμαρτωλό
στο λωλό

και στον βιβλιοφάγο

 

συνώνυμος του εκδορέα την βρίσκει με τις διάφορες εκδοχές

της μεταδομίστριας Κλυταιμνήστρας

φοράει στο πέτο του κβαντικό οικόσημο των Λαβδακιδών

 

κι ούτε που τον απασχολεί η εναλλαγή ρεπερτορίου

 

ο χαμαιλέων της υπερσυμμετρίας

είναι ένας τραπεζίτης

 

 

*

 

 

Άντε κοιμήσου τώρα Derrida με τον υπερσύντροφό σου Κάδμο.

Κάπου εκεί κοντά στον ερειπιώνα Χρόνο θα σας νανουρίζει

η βάβω Exegesi(s).

 

 

από Σπύρος Αραβανής
3 Comments