Δείγματα από τις συλλογές :

1. Μεταποίηση μεταμφιέσεων – εκδ. Γαβριηλίδης 1997

Να κλείσω τα μάτια
σʼ ένα ύπνο παιδί
και να ξυπνήσω επιτέλους
στην αρχή που μου ανήκει.

Πεθύμησα ένα γέλιο λούνα-παρκ
μια παιδική χαρά
με τρυφερή σκουριά
έστω έναν κήπο ελεήμονα
ανίκατε μάχαν.

Οι τριαντάφυλλες πληγές
αιμορραγούν απόσταση.

Κάνω πως δεν καταλαβαίνω
το αδυσώπητο της λεπτολόγας υπομονής
και παίρνω μαζί μου
ένα κομμάτι
νύχτα για το δρόμο.

Μην πεινάσω…

*

Τώρα που απέκτησα
συγγενείς και φίλους
ανάμεσα στους νεκρούς,
ο γάτος μου
όλο και σκαλίζει το χώμα.

Τώρα που κάθε λουλούδι
ανθίζει μέσα στο πένθος,
κι οι γλάστρες μου φέρουν
το όνομα
εκείνων που έχουν πεθάνει,
ο γάτος μου
τριγυρνώντας από τη μια στην άλλη,
με τα μπροστινά πόδια του
σκάβει, με τα πίσω κλωτσάει,
γέμισε χώμα την ταράτσα μου,
κοκαλάκια και νεκροκεφαλές,
πειστήρια αγάπης ανθρώπων
που εκείνος δεν αγάπησε
επειδή δεν τους γνώρισε,
αλλά σήμερα μπήκε στον κόπο
και κουβάλησε ανάμεσα
στα δόντια του, απʼ τη βεράντα
και τον απέθεσε μπροστά
στα πόδια του γραφείου μου
τον Θανάση-αύριο ποιος ξέρει
ποιόν θα ξεθάψει.

Πριν μερικά χρόνια, μου ζήτησαν να δώσω συνέντευξη στην τηλεόραση σχετικά με τη δουλειά μου στον χώρο της τέχνης. Μεταξύ άλλων, είπα ότι το πρωί σηκώνομαι και νιώθω νεογνό όπως όταν γυρίζω σπίτι είναι σαν για πρώτη φορά, ότι λυπάμαι που πεθαίνοντας δεν θα αισθάνομαι πια Έλληνας.
Ο καιρός πέρασε. Η συνέντευξη δεν μεταδόθηκε ποτέ. Τώρα όταν ανοίγω το στόμα μου ξερνώ βότσαλα, ελπίζοντας ότι θα τα κάνουν παραλία για τουριστική προσέλκυση.

ΑΝΑΠΗΡΙΑ

Η αύλακα που αφήνει η βάρκα καθώς πλέει:
ένδειξη κρεσέντο στη παρτιτούρα.
Στο μπαλκόνι-βάθρο,
άντρας με δεκανίκι διευθύνει
τη μουσική που στο νερό αντανακλά.

YΨΗΛΗ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ

Μόλις είχαν ξυπνήσει οι άγιοι
όταν έφτασε στην εκκλησία
εκείνο το πρωϊ.
Άναψε ένα κερί,
έκανε τον σταυρό της,
και ήταν έτοιμη να φύγει
όταν είδε τον νεωκόρο
να κάνει φφφ! φφφ!,
καταπνίγοντας το φιτίλι εν τη γενέσει του.

Ποιά η ταχύτης του φωτός ενός κεριού,
απόρησε, σηκώνοντας τα μάτια προς τον ουρανό;

1999

ΦΡΙΝΤΛΙ, Ο ΡΟΛΟΓΑΣ

Δούλευε σαν ρολόϊ,
γρήγορα για να προλάβει να τελειώσει
σε μια ωρισμένη ώρα,
και συχνά όλο το εικοσιτετράωρο –
πέρα για πέρα Ελβετός.

Πέθανε πάνω στη δουλειά,
άκαιρος θάνατος.

Παρέλειψε νʼ ακολουθήσει
το παράδειγμα των ρολογιών:
δεν συναγωνίζονται οι δείκτες
για την πρώτη θέση.

1999

ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ STEPHANE MALLARME

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΔΕΟΓΡΑΜΜΑ
ΑΘΗΝΑΙ 1992

ΠΡΟΜΕΤΩΠΙΔΑ
F. ROPS

ΑΠΕΔΩΣΕ
Γ. Σ. ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΑΣ

ΟΠΤΑΣΙΑ

Θλιβόταν η σελήνη . Σεραφείμ με ολοφυρμούς
Σε όνειρα τα δοξάρια τους κρατώντας μες σε ανθούς
Αχνόλουστους , βαθιά από βιόλες που ʽσβηναν αντλούσαν
Λευκούς λυγμούς που σε γαλάζιους κάλυκες γλιστρούσαν .
– ήταν η ευλογητή μέρα του πρώτου σου φιλιού .
Άκαμπτη φαντασία δικού μου ειρμού μαρτυρικού
Μεθούσε έντεχνα τότε με του μύρου την οδύνη
Που δίχως μεταμέλεια και πίκρα ωστόσο αφήνει
Το τρύγημα ενός ονείρου στον τρυγητή παλμό .
Διαβάτης το λιθόστρωτο ατένιζα το παλιό
Ότε , έχοντας τον ήλιο στα μαλλιά , μέσα στο βράδυ
Και μες στον δρόμο , πρόβαλες , μειδιώντας με , όλο χάρη ,
Και νόμισα πως έβλεπα με κάλυμμα φωτός
Τη νεράιδα που μου ʽφέρνε ο ύπνος μου ο παιδικός
Με μισόκλειστ΄ αφήνοντας στο πέρασμα της χέρια
Να πέφτουν μύριες χιονοδέσμες μυρωμένα αστέρια .

ΛΟΥΚΑΣ ΚΟΥΣΟΥΛΑΣ, Τ Α Π Ο Ι Η Μ Α Τ Α, (1962-2002), εκδόσεις Δόμος

Σε κάθε Θρίαμβο
είμαι παρών˙ ανάμεσα
στους αιχμαλώτους.

Η ΖΩΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Η ζωγραφιά του κόσμου,
όπως και πάσα εξάλλου ζωγραφιά,
δεν είναι να βλέπεται
από κοντά.

Από κοντά, αχ,
σύγχυση μόνο είναι όλα
και σκοτεινιά.

Η ζωγραφιά του κόσμου,
παρά κάθε άλλη αυτή,
χρειάζεται απόσταση
να φανεί.

Χρειάζεται απόσταση, αλίμονο,
την κανονική
και που να βρεθεί.

Πού να βρεθεί που
εμπρός είναι το
βαθύ και πίσω
το ρέμα…