ΠΑΡΑ ΘΙΝ ΑΛΟΣ
Κοίτα, είχα μια δεξαμενή
δέντρα πολλά και δίαιτα αρμόζουσα.
Και ήρθε ένα φεγγάρι πλεούμενο
και στις Μηλιές έτρωγε σύμφωνα.
Μιλούσα στην κιθάρα με άσπρο καθαρώτατο Ιονίου.
Κι ωφέλεια η υγρασία του Μαγιού,
πεζούλια λιονταρίσια, μες στον ύπνο.

Κατεβήκαμε μετά στο λιμάνι
κι είδα τους επιζώντες περιμένοντας
κι αργούσε να φανεί το πλοίο.
Κι άγγελος επάνω στους ιστούς
το καλοκαίρι φορτωμένο με κόμπους λεύκας
δίψαγε. Περπάταγε επάνω στα νερά..

Περίμενα μαζί τους την αυγή των ποντικών.
Ένας πατούσε λίρες στην όχθη του μεσημεριού,
ψιθύριζε εξισώσεις. Το βουνό περνούσε μέσα του
ανενόχλητο.
Άλλος με συμβουλές στους νεαρούς επυλίδες
για την πορεία του τσιμέντου, ως ανερχόμενη εσπέρα
μέσα στο φέγγος.
Και ο κύριος νομάρχης, αναμένοντας την άφιξη
των ποντοπόρων.

Την άλλη μέρα φύσηξε φλεβίτιδα και βάκιλους
ήρθε το πλοίο και ο άγγελος μαστίγωσε τα κύματα
κόκκινο χαλί στον κύριο νομάρχη.
Μου βγήκε ο Αρχίλοχος και εσάστισα
την παρατάω την ασπίδα. Θα ακουστώ.
Κι άλλη δεν έχει. Δεν έχει άλλη.
Μήτε και λεύκα, ούτε δεξαμενή,
ούτε και δρόμοι υγρασίας,
ούτε αναμονή του πρωινού
ούτε μπαζάρ χριστουγεννιάτικα της Κυριακής
με άρρωστες γούνες, ζωγραφισμένα μέτωπα.. ούτε….

Κοιμήθηκε μια μέρα, που στο ρόδι φύσαγε θάλασσα
πριν κοιμηθεί υπήρξε Οδυσσεύς, μια μέρα….

Ένα ρολόι στο καπηλειό (στιχ. Μάνος Χατζιδάκις)

– Συ που θα πας …
– Σςς μη μιλάς,
– Συ που θα πας σε ξένη γη.
– Σαν έρθει η αυγή.
– Να θυμηθείς.
– Τι προσπαθείς;
– Να σταματήσω τη στιγμή.
– Μας προσπερνά, δεν ωφελεί.
– Αν φύγεις, φεύγει.

– Δεν μπορώ.
Ο χρόνος φεύγει
Όχι εγώ …

– Ανέβα πάνω στο λεπτό,
στον λεπτοδείχτη.
Κράτα γερά.

– Οι δείχτες σπρώχνουν το λεπτό,
είναι από σίδερο γερό
δεν τους βαστώ …
Συ κράτα τούτη τη στιγμή.
– Του ρολογιού τον χτύπο.
– Και φκιάξε επίμονο ρυθμό
που να ΄χει μέσα τον καιρό …

La joyeuse bande

Bras dessus, bras dessous
la bande joyeuse des poètes traverse la ville
pauvres, perclus de blessures
mais pleins dʼamour
et de force
comme les lions de mer
qui se rassemblent sur les pontons du Fisherman Wharf.
Eux sentent beaucoup plus mauvais que nous
mais comme nous, ils sont pauvres, mal en point
ils se dorent au soleil
prônent le droit à la paresse
battent des nageoires
poussent des cris dʼamour
et les enfants et leurs parents
se rassemblent pour les voir
et les applaudir.

7.
Ονειρεύτηκα οτι το όνειρο τελείωσε
Και ξύπνησα.
Σκοτάδι.
Δίχως φεγγάρι δίχως αστέρια
Μόνος στον κόσμο.
Κοίταξα πίσω και μη βλέποντας τίποτα
Η πίστη μου υποχώρησε
Την κέρδισα ξανά κοιτάζοντας μπροστά
Μεγαλώνει μόνο μέσα στο μέλλον.

15.
Το αίμα σου πίνουμε, ήλιε μου
Καθισμένοι στο χορτάρι
Με αίμα ο Λόγος σου
Τη γη πρασινίζει
Και γίνεται άνθος η ψυχή
Κι ολάκερη ανοίγει
Το αίμα σου να πιεί
που τ’ άστρα κυριεύουν.

ΑΡΓΟΝΑΥΤΕΣ

(Από το έπος του μετανάστη)

Τα πρώτα μας ταξίδια ήτανε στη θάλασσα του πόνου,
τότε που σφεντονίζαμε κραυγές στα υψώματα της νειότης,
τότε που νιώθαμε τον παιδεμό της μάνας στη φτωχή μας γη
κιʼ όλο αγναντεύαμε το δέρας το χρυσό στις ξώπορτες τʼ αγνώστου.

Κιʼ ήρθε το πλήρωμα του χρόνου,
και την Αργώ σαλπάραμε στου Ωκεανού τις στράτες,
ακούοντας ολονυχτίς τους αναστεναγμούς του Ντόν Κολόμπο.
Κιʼ ως απλωθήκαμε στης Κολχίδας την απέραντη γη
άλλαξε η Μήδεια πρόσωπο κιʼ έγινε τυραννίστρα μηχανή.

Στα ρέστωραντς, τις ατέλειωτες ώρες της πάλης,
είδαμε τα μύρια πρόσωπα της χώρας να διαβαίνουν το μέλλον.
Τα πρωινά, πέρα από τα τζάμια τα θαμπά,
είδαμε το αυστηρό πρόσωπο του Λίνκολν να οδηγεί τη φάλαγγα των αέργων.

Περπατήσαμε σʼ όλα τα ντάουν τάουνς, όλες τις ώρες του χρόνου.
Διαβάσαμε εκατομμύρια φωτεινές επιγραφές.
Καθίσαμε σκυφτοί σʼ όλα τα δημόσια παγκάκια του κόσμου,
και πέρα από το άγαλμα του πάρκου είδαμε τη μάνα μας να ζημώνει
λαμπριάτικο ψωμί.