Προκλητικό σκαλίζω τον οργισμένο παλμό μου
Σε βράχο βασαλτικό, Κρανίου τόπος,
Χριστέ μου, ο ποιητής που λάτρεψα,
Σε πούλησα, Θεέ μου.

Ονειρεύτηκα κάθε όνειρο που στιγμάτισε την καρδιά σου,
Έζησα σαν να ʽμουνα η ψυχή σου, σωσίας σου στη σκιά σου,
Σʼ έστεψα, απʼ όλους τους ανθρώπους εγώ·
Τότε σε αγαπούσα.

Τώρα σε πούλησα, παντοδύναμε βασιλέα,
Ότι Ζωή είνʼ η αγάπη μου, είναι το πάν μου.
Ότι είχα κι εγώ οράματα κραταιά,
Καθώς οι ποιητές μονάχα έχουν.

Τα χείλια σου ιερά δεν χλευάζουνε τη φωτιά μου,
Η αυτοκρατορία σου πάνσεπτη δεν ήταν για μένα,
Ένα κορίτσι θέλει λεφτά, να φορέσει μετάξια,
Με θέλει εδώ.

Είμαι θαρρείς ποταπός; Η ζωή στερείται νοήματος,
Έχασʼ ο Λόγος την υπέροχη σημασία του;
Γιατί θνητός να δελεάζομαι
Από την πληρωμένη ηδονή;

Τώρα το σκαλισμένο μου βράχο εκσφενδονίζω στην άβυσσο,
Θα τρέμει για αιώνες η γη
Και κατεστραμμένο το μέλλον, μάτια παραιτημένα
Θα με κοιτούν με εμπάθεια.

Το Τροπάριο της Κασσιανής
Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή, την σήν αισθομένη Θεότητα μυροφόρου αναλαβούσα τάξιν, οδυρομένη μύρα σοι προ του ενταφιασμού κομίζει.

Οίμοι! λέγουσα, οτι νύξ μοι υπάρχει, οίστρος ακολασίας, ζοφώδης τε και ασέληνος ερως της αμαρτίας.

Δέξαι μου τας πηγάς των δακρύων, ο νεφέλαις διεξάγων της θαλάσσης το ύδωρ κάμφθητί μοι προς τους στεναγμούς της καρδίας, ο κλίνας τους ουρανούς τη αφάτω σου κενώσει.

Καταφιλήσω τους αχράντους σου πόδας, αποσμήξω τούτους δε πάλιν τοις της κεφαλής μου βοστρύχοις ων εν τω Παραδείσω Εύα το δειλινόν κρότον τοις ώσιν ηχηθείσα, τω φόβω εκρύβη.

Αμαρτιών μου τα πλήθη και κριμάτων σου αβύσσους τις εξιχνιάσει, ψυχοσώστα Σωτήρ μου; Μη με την σήν δούλην παρίδης, Ο αμέτρητον έχων το έλεος.

Πριν τα Πάθη

Αφού αυτό επιθυμείς, δεν έπρεπε
από σώμα γυναίκας να έχεις γεννηθεί:
πέτρα στα σπλάχνα των βουνών να σκάψουν για Σωτήρα,
εκεί που το Σκληρό απʼ το Σκληρό ξεσπάζει.

Δε σε λυπεί την προσφιλή κοιλάδα σου
που έτσι έρημη αφήνεις; Δες: είμαι ανήμπορη˙
μόνο ρυάκια από δάκρυα και από γάλα έχω˙
κι εσύ ήσουν πάντα κάτι παραπάνω.

Με τόση μεγαλοπρέπεια μού εβόησε ο Άγγελος τον Ερχομό σου.
Γιατί εξίσου άγριος δεν βγήκες από την κοιλιά μου;
Κι αν τίγρεις μόνο χρειάζεσαι, για να σε κατασπαράξουν,
γιατί οι γυναίκες στο Ναό μού έμαθαν πώς

ένδυμα ολοκάθαρο, στιλπνό, να σου υφάνω
μην και το παραμικρό
ίχνος ραφής σε πλήξει –: έτσι όλη η ζωή μου κύλησε
κι εσύ τώρα αναιρείς αιφνίδια τη Φύση.

Κατόπιν αναστήθηκε από τα ράφια, χωρίς προσκλήσεις ή άλλες φλυαρίες, την κρατούσε αγκαλιά, νομίζω στο άλλο χέρι ένα στρογγυλό φρούτο για τις στιγμές της ανάπαυσης, εν ζωή φυσικά – αφού όλα τʼ άλλα είχαν αμετάκλητα ξεπεραστεί, ύστερα αγκάλιασε το μόνο γυμνό στύλο στη μέση της κατάμεστης πλατείας και τον ερωτεύθηκε
Λάζαρε – του φωνάζανε – άλλα περιμέναμε από σένα τώρα πια.

ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΙΟ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ

Ζήτησα άδεια. Μου δόθηκε. Μια εβδομάδα εννέα ημερών. Μια μεγάλη εβδομάδα. Να κλείσω την υπόθεση. Να τραβήξω μπρος. Ζήτησα. Άδεια να φύγω. Άδεια να προχωρήσω. Να κλείσω ειρηνικά την πόρτα πίσω μου. Στο στεγανό κλίβανο της μνήμης. Μέσα απʼ το διπλό χρόνο της νοσταλγίας. Νʼ ανασύρω το μέλλον.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ

Ξένος, πάντα. Έγκλειστος, μες στην καρδιά του πλήθους ερημίτης. Μόνο στον έρωτα χαράζοντας, για λίγο, το συμπαγές του κόσμου.

Από ψηλά αυτή η πόλη χυμένη στα πόδια του κι από μακριά ο κόσμος κλειδωμένος στη ζωή του. Με το βλέμμα αγγίζοντας, με την ακοή ακουμπώντας. Την οχλοβοή και τους ανθρώπους. Το θρόισμα στις φούστες των γυναικών, το υγρό στα χείλη τους. Δρόμους και μαγαζιά, το βρεγμένο οδόστρωμα της νύχτας. Τα δυτικά της φώτα και τʼ ανατολικά της κύμβαλα. Το ίδιο πάντοτε βαθιά επιθυμώντας: στην απαγορευμένη πόλη της αφής να περιπλανηθεί. Χαμένος, στʼ άγγιγμα, να βρει.

Σε εισόδους πόλεων ακίνητος για χρόνια. Στα μάτια του αδιάκοπα να καταγράφει. Σήραγγες, γέφυρες, διαβάσεις. Πλατείες και σταθμούς. Πλανόδιους, ταξιδιώτες, μετανάστες. Τα πρόσωπα τους παρακολουθεί μες στο συνωστισμό. Τα βλέμματα και τις χειρονομίες τους. Τα βήματα τους. Το φευγαλέο άγγιγμα των ρούχων τους. Ξένος κι αυτός. Ο άγνωστός τους

συγγενής.

ΔΙΑΦΥΓΗ

Έλεγες πως ήξερες, να πολεμήσεις τη νύχτα.
Να μερώσεις τʼ αφρισμένα κύματα.
Να νικήσεις τον άνεμο.
Όμως σαν ήρθε η ώρα στάθηκες ανήμπορη
και σʼ έδειρε η μπόρα. Και σε πάγωσε τʼ αγιάζι.
Το ξέρω πως δεν είναι εύκολο να κλείσεις όλες τις πληγές!
Κάποιες κακοφορμίζουν και σε τρώει ο πόνος.
Ή δεν μπορείς χουχουλίζοντας να ζεστάνεις δυο παγωμένα χέρια.
Ή με μόνο τη συμπαράσταση να γλυκάνεις μια πονεμένη ψυχή.

Κι ο καθένας έχει τα όριά του. Τι πα να πει «αντέχω»;
Σημασία έχει σε τι αντέχεις. Πότε αντέχεις. Πόσο αντέχεις.
Σαν τη χωμάτινη στάμνα της προγιαγιάς, που δούλεψε εκατό χρόνια.
Κι έσπασε προχθές πέφτοντας έτσι, χωρίς λόγο κι αιτία.
Αλλά δεν πρέπει να φοβάσαι.
Εμείς δεν πρόκειται νʼ αλλάξουμε πορεία.
Κʼ είναι γνωστό πως δεν κυνηγούμε εφικτούς στόχους.
Αυτό το κάνουν οι πολλοί.
Εμείς μάθαμε να παλεύουμε στα μαρμαρένιʼ αλώνια
όρθιοι, παρέα με τη φτώχεια, την πείνα και το θάνατο.