ΟΤΑΝ ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΣΚΟΤΩΣΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ,
ΤΟΤΕ ΘΑ ΒΓΕΙΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΑΠʼ ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ ΣΑΣ
(σύνθημα σε τοίχο των Εξαρχείων)

Το κοριτσάκι με τα σπίρτα, στην Τζαβέλλα
στέκεται για ώρα – κι έξω παίρνει να νυχτώνει.
Γωνία Μεσολογγίου, γιορτάζει μια παρέα
τον Αι Νικόλα, μες της νιότης τους την τρέλλα
και η μικρούλα βλέπει απέξω και κρυώνει.
Τα γεγονότα ακολουθούνε, τα μοιραία:

Μια σφαίρα μέσα στην καρδιά του Αλέξη.
Η κοπελίτσα ανάβει τώρα, μʼ αγωνία
το πρώτο σπίρτο: μια του μέλλοντος εικόνα,
ένα όνειρο καινούριο να επιλέξει.
Μα βλέπει, αντί για ειρήνη κι αφθονία,
του μίσους έναν επερχόμενο χειμώνα.

Σπάνε οι βιτρίνες, και γεμίζουν θρυψαλλάκια
οι δρόμοι γύρω, όπου ανάβουν οι φωτιές.
Μολότοφ πέφτουν, οργανώνονται πορείες:
Προπύλαια, Ακαδημία, και σκαλάκια
στο Σύνταγμα, Αλεξάνδρας – τώρα, συμπλοκές
κι ανάκατοι όλοι: μικροαστοί, μα και παρίες.

Άναψε σπίρτα τέσσερα τα βράδια,
για κάθε νύχτα που λαμπάδιαζαν οι δρόμοι.
Κάθε φορά η ίδια πάντα λέξη: “Οργή ! ”
“Κάψτε τα όλα, για να γίνουνε ρημάδια,
κυνηγηθείτε τώρα, κλέφτες κι αστυνόμοι
και πλακωθείτε, σε πορεία μαθητική”.

Στο πέμπτο σπίρτο διάβασε: “Αναρχία”
και “φτάνει πια” και “τέρμα, ήταν ως εδώ”.
Μα σπεύσαν κι άλλοι, στην αναμπουμπούλα.
Πιο κάτω: “ακρίβεια, ανισότητα, ανεργία”
(μίγμα συνθέσανε για χρόνια εκρηκτικό)
– ποιος κρύβεται όμως, κάτω απʼ την κουκούλα;

Στο έκτο σπίρτο, η μικρούλα μας παγώνει,
χαμογελά και βλέπει ωραία φώτα,
με ψαλμωδίες αγγέλων κι όλα τα ωσαννά,
με γαλοπούλα πλάι στο τζάκι κι έξω χιόνι.
Χριστούγεννα: όλα ειρηνικά, σαν πρώτα,
στην τηλεόραση, που ανάψαμε ξανά.

Οι δρόμοι σβήνουν, και στον καναπέ μας
γνώριμη η φιγούρα του Αι Βασίλη
μας περιμένει, μʼ ησυχία κι ασφάλεια.
Εικόνες βίας δεν είδαμε ποτέ μας
– δεν ρίξαμε ούτε λίγο τη Βαστίλλη.
Μα κάτι λείπει, κι είμαστε πια χάλια:

Καίνε τα σπίρτα, όταν βγουν απʼ το κουτί τους
– καίγοντʼ οι άνθρωποι, που ανοίξαν το κλουβί τους.

11/12/2008

ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΣ

Δευτέρα πάλι κι η πόρτα του απογεύματος
πάλι κλειστή.
Πότε να δεις τα δέντρα• ολοένα ξεμακραίνουν.
Αδειάζει η αυλή –
Το κελάηδημα στο κλουβί μία πληγή!

Δε φτάνει η Κυριακή.

Η καρέκλα πλάι στο παράθυρο. Μες στο δωμάτιο
αρχίζει και τελειώνει ο δρόμος.
Γέρνουν ξανά οι ώρες.
Η βουή πέρα απʼ τη μάντρα και οι φωνές του Σταδίου
– μια στιγμή που δακρύζουν αλλιώς τα παιδιά.

Γρήγορα που νυχτώνει η Κυριακή!
Σαν έρχεται η Δευτέρα
στενεύεις πιότερο.
Ένα γυμνό μαχαίρι η μέρα. Κι ο φόβος –
μη μιλήσεις μη διαμαρτυρηθείς
παντού σε βλέπουν.

Που να βρεις μια στιγμή
να συμφιλιώσεις τα χέρια σου;

Photo by Sotirios Pastakas, 2007

η στρατιά του Αρχιλόχου
αφιερωμένο του ποιητή Γιάννη Λειβαδά [1969-]

στη μυρωδιά της χολής γονάτισα ό,τι ανθρώπινο επιστρέφει ρευστός λόγος πέρασμα του σκοτεινού ή φως του κόσμου τʼ απʼ εκεί ταιριάζοντας ο τρόμος ξημερώνει ηλιόλουστη τη φρίκη βρόμικα περάσματα παράνομα ερωτικά αφηνιασμένα φιγούρες του δίπλα δωματίου με ποτιστήρια νεκρικά ξεδιψώντας άναρχα την άγρια βλάστηση ερμαφρόδιτοι κηπουροί με την ευθύνη ενός καρπού χαρακωμένου πίστη κυνηγώντας μʼ οπλισμένο μολύβι εικάζοντας προχωρούν σʼ αθέατα χαρακώματα βιασμένων ψυχών έτσι οι ανατρεπτικές χειρονομίες στα μπουντρούμια των προγόνων τους τσακίζουν τον αναπόφευκτο χαμό τους η αποκτήνωση που ζητάτε καίει τον άνθρωπο στη μοναξιά ένα τεθλασμένο επίπεδο καιροφυλακτεί την από γνώση τρέλα συνήθως επιστρέφω αγέλαστος ή προσποιούμενος φοράω γκριμάτσες δεν κρύφτηκα ποτέ κι από κανέναν στο ληστρικό σας θέατρο αντιστέκομαι ξεστομίζοντας αρλούμπες

η λάμψη σκαρφάλωσε αστερισμός

στο κόκαλο που δεν χρειάζεται να ονοματίσω εκτελέστηκε ο οργασμός της καισαρικής ματαιοπονίας των κερασιών ό,τι ο οπωροπώλης σε χάρτινη σακούλα ζύγισε χρειάστηκε υπερημερία προϊστορίας για να εκδικαστεί αίφνης η μετατροπή στο νέο νόμισμα οδήγησε τους αργυραμοιβούς αισθημάτων στην κατασκευασμένη περιβαλλοντική αιμομιξία τιμής χασούρας και κέρδους ο πανσές ηττήθηκε απʼ το λουλούδι εξαιτίας της βαρύτητας των σωματιδίων στο σύμπαν ο ασημένιος ιστιοπλόος συνόδευε την αστρική αρμάδα στον πλανήτη με τα των μυημένων περάσματα ή αραξοβόλια εικάζεται

Ο Γιάννης Λειβαδάς διαβάζει:Τζακ Κέρουακ , Ποιήματα,
Εισαγωγή-Επιλογή-Μετάφραση του ίδιου (Εκδόσεις Ηριδανός, 2007).
Υπό τους ήχους του Charlie Parker (Parker’s Mood).

85ο ΧΟΡΙΚΟ

Στ’ αλήθεια χρειάζεσαι

Την κατάλληλη λέξη

Χρειάζεσαι στ’ αλήθεια

Βεβαίως τα πάντα είναι βλακείες

Σχήματα της βλακείας

Μια κι έξω

Κύριε Ουίλλιαμ Κάρλος

Ουίλλιαμς

Εν πάση περιπτώσει,

Ένα βλακώδες σχήμα

που θα πάψει

όλη τη βλακεία

στο εξής

Αυτό είναι ένα ποίημα

Το ποίημα

Θα πάψει την

Βλακεία

Mousehunt release

ΩΡΑΙΟ ΠΟΤΑΜΙ ΚΥΛΑΕΙ ΑΡΓΑ

Ωραίο ποτάμι κυλάει αργά
νωχελικά στον ήλιο
Είμαι στο τραίνο που πεθύμησα μικρός
πάνω στη γέφυρα
Ο ταξιδιώτης που ήθελα
να υγραίνεται σε μάτια θηλυκά
το ακριβές είδωλό του.

Ωραίο ποτάμι κυλάει αργά
Μια ρανίδα φωτός
κατεβάζει στη θάλασσα
μια νοερή πτυχή
του ανείδωτου εγώ
σε απάτητα βάθη
κι αναδύεται πάλι αυτή
στον ορίζοντα ιριδίζουσα κόρη.

Ωραίο ποτάμι κυλάει αργά
καθρεφτίζει την ως άνω ρανίδα φωτός
μια πτυχή νοερή σʼ ένα σύννεφο άσπρο
πριν να πέσει η βροχή δειλινή
και να σκίσει στα δυο
τον αρχέγονο βράχο
νʼ αναβλύσει ξανά
η αρχαία πηγή.