Ο Γιάννης Λειβαδάς διαβάζει:Τζακ Κέρουακ , Ποιήματα,
Εισαγωγή-Επιλογή-Μετάφραση του ίδιου (Εκδόσεις Ηριδανός, 2007).
Υπό τους ήχους του Charlie Parker (Parker’s Mood).

85ο ΧΟΡΙΚΟ

Στ’ αλήθεια χρειάζεσαι

Την κατάλληλη λέξη

Χρειάζεσαι στ’ αλήθεια

Βεβαίως τα πάντα είναι βλακείες

Σχήματα της βλακείας

Μια κι έξω

Κύριε Ουίλλιαμ Κάρλος

Ουίλλιαμς

Εν πάση περιπτώσει,

Ένα βλακώδες σχήμα

που θα πάψει

όλη τη βλακεία

στο εξής

Αυτό είναι ένα ποίημα

Το ποίημα

Θα πάψει την

Βλακεία

231ο ΧΟΡΙΚΟ

Νεκροί και δεν το ξέρουν,

ζωντανοί και το ξέρουν.

Οι ζωντανοί έχουν μια νεκρή ιδέα.

Ένας άνθρωπος είναι μια ιδέα ζωντανή·

αφού πεθάνει, μια ιδέα νεκρή.

Η ιδέα των ζωντανών είναι ίδια

με την ιδέα των νεκρών.

Οι νεκροί έχουν μια ζωντανή ιδέα –

Νεκρός, δεν έφταιξα εγώ

ήμουν μονάχα μια ιδέα –

Μετάνοια όλο σεβασμό σε μια καλύβα

μελέτη αφοσιωμένη στο Πρωταρχικό –

Το καλό Βουδιστικό υλικό

δεν είναι ένδυμα αμαρτίας –

Είναι ένδυμα Φωτός –

Τα έμβια όντα υποδηλώνουν τον θάνατο

με τις ξένοιαστες πράξεις τους·

Όπως οι νεκροί σημαδεύουν τους ζωντανούς

με την σιωπή τους

Όταν ο βράχος γίνει αέρας

Θα είμαι εκεί.

ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

Σε κάποιες περιπτώσεις

το φεγγάρι είσαι εσύ

Σε κάθε περίπτωση

το φεγγάρι.

ΜΙΑ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΑ ΓΑΛΛΙΚΑ

ΤΟΥ ΖΑΝ ΛΟΥΙ ΙΝΚΟΓΝΙΤΟ

Την αγαπημένη μου που δεν θέλει να μ’ αγαπήσει:

Τη ζωή μου που δεν μπορεί να μ’ αγαπήσει:

Τις ξελογιάζω και τις δύο.

Εκείνη με τα στρογγυλά φιλιά μου ….

(Στο χαμόγελο της αγαπημένης μου η επιδοκιμασία του σύμπαντος)

Η ζωή είναι η τέχνη μου ….

(Ασπίδα μπροστά στον θάνατο)

Έτσι δίχως έγκριση ζω.

(Τι λυπηρή θεοδικία!)

Η μια δεν ξέρει –

Η άλλη ποθεί –

Έτσι έχουν τα πράγματα.

ΕΙΡΗΝΗ

Προστάζω το γένος το ανθρώπινο

να πάψει να διαιωνίζεται

και να αποσυρθεί με βαθιές υποκλίσεις

το συμβουλεύω

και σαν ανταμοιβή και τιμωρία

για ετούτη μου την έκκληση ξέρω

ότι θα ξαναγεννηθώ

ο τελευταίος άνθρωπος

όλοι οι υπόλοιποι θα ‘ναι νεκροί κι εγώ

μία γριά που θα πλανιέται στη γη

βογκώντας στις σπηλιές

που θα κοιμάμαι στην ψάθα

και καμιά φορά θα μονολογώ, καμιά φορά

θα προσεύχομαι, καμιά φορά θα κλαίω

θα τρώω και θα μαγειρεύω

στη μικρή μου στόφα

στη γωνία

«το ‘ξερα πως έτσι θα γινόταν»

θα πω

κι ένα πρωί δεν θα σηκωθώ απ’ το ψαθί μου.

ΔΕΝΤΡΟ

Μα το δέντρο έχει

ένα έμβιο σχήμα βασάνων

είναι ανοιγμένο στα δυο

από μια μοίρα δύο άκρων

ξεπροβάλλει μέσα από γκρίζας βροχής

πεζοδρόμια

μέσα στην κίνηση με σκούρο

ζοφερό αέρα

των πόλεων των ραντάρ και των τηλεοράσεων

την ανώνυμη βουβαμάρα και

το μουδιασμένο δυσβάσταχτο φορτίο

απλώνοντας κλαδιά που έχουν

χρώμα μελάνι

προς τον έμψυχο

ουρανό, με μια πραγματικότητα

για όφελος δικό του.

από Σωτήρης Παστάκας
5 Comments