Την κούνησε την ανθισμένη αμυγδαλιά

και πέταξαν χελιδόνια τα σώματα

μ’ ένα ρυθμό που έλιωνε τις αποστάσεις

άνθη καρφάκια στην καρδιά

με μια διάθεση φωτός

διεκδικούσε το δικαίωμά του

στην απογοήτευση,

με ένα ψαροκόκαλο βάρκα

και με τσεκούρι στην καρδιά

κι όλα αυτά έγιναν την ημέρα που ο ήλιος

αποφάσισε να μην ξαναβγεί

αποδημώντας με την απρέπεια.

Ο επόμενος…

…ήρθε αργοπορημένος

αλλά σ’ αγαπάει…

κι έτσι αρχίζει και αποκτάει συνοχή

το όλο θέμα

που μέχρι τώρα ήταν μια παπαριά

κι όλα αυτά στον έβδομο

-Εκεί που είχα ένα στόμα γεμάτο

αμφιβολίες και θυμόμουν δωμάτια

χαρούμενα εφηβικά έπιασα τον εαυτό μου

αδιόρθωτο

παρότι ενήλικας

γνώριζε πάντα πως στη ζώνη φέρει το κλειδί

κι ανάμεσα στα στήθια του

τη σφαλισμένη πόρτα

στον έβδομο που αγαπήσαμε

εισιτήριο για την ουτοπία

και ξαφνικά η Ακρόπολη

έγινε φάτνη, ο έξω από εδώ

με τα επτά χέρια έρχεται

και βρέχουν οι ουρανοί μηνύματα από ακρίδες

κι η αγάπη μας μαζί σας

…

και κάθε άνθος που έπεφτε

καρούμπαλο στο κεφάλι μου!

Οι τρεις τελείες…

Τρεις τελείες,
η μία ακολουθεί την άλλη
όλες σκυφτές, ταπεινωμένες…
Η μία κοιτά την πλάτη της άλλης,
όλες έκπληκτες, ξαφνιασμένες…
Δεν περίμεναν το τέλος,
τόσο γρήγορα, τόσο αιφνίδια…
Κι ήταν τόσο όμορφες οι λέξεις,
μία απʼ αυτές ήταν η ΄΄ελπίδα΄΄…
Τι χαρά, θυμούνται με δάκρυα στα μάτια,
τι έμφαση, ο τόνος και η ουσία…

Τρεις τελείες,
η μία ακολουθεί την άλλη
Όλες σιωπηλές, ζαρωμένες…
Η μία αποφεύγει το βλέμμα της άλλης,
όλες υπαίτιες αλλά και προδομένες…
Κι όμως είχαν πιστέψει πως η πρόταση
αυτή την φορά δεν θʼ αυτοκτονούσε…
Πως ίσως να γινόταν και τραγούδι…
Όχι όμως μοιρολόι. ΄΄Ποτέ΄΄ φωνάζουν
και τραβούν τα μαλλιά τους…

Τρεις τελείες,
η μία ακολουθεί την άλλη,
όλες εκδικητικές και γερασμένες…
Η μία κοιτάει την άλλη με μίσος
και κρύβει λεπίδα πίσω απʼ την πλάτη.
Κι όμως αυτές που κάποτε περίσσια
αγαπήθηκαν…
Τι ενθουσιασμός, τα νιάτα και τι ομορφιά…
Με τι πόθο κοιτούσαν τα νοήματα!
Τώρα γιʼ αυτές σιωπή, μάτια γεμάτα αλάτι…
Και η ανάμνηση πως κάποτε ήσαν ΘΑΥΜΑΣΤΙΚΑ!!!

Ο ΑΠΕΝΑΝΤΙ…

Με πόσα βήματα εώς εμένα να μετρήσω
δυό τρεμάμενα βήματα μπροστά και τρία πίσω

Εγώ και απέναντι ο τσακισμένος εαυτός μου
που αν δεν μου τον έδιναν δεν θαταν δικός μου.

Δεν μου είναι παρά ενας ξένος, μία ραγισμένη αντανάκλαση.
Ενας αμετανόητος Χριστός που αρνήθηκε την ανάσταση.

Ετσι απομένω αιώνες να ριγώ πάνω στον σταυρό μου,
να δακρύζω και να κοιτάω απέναντι τον εαυτό μου.

Άσπρο χαρτί και βυσσινί μολύβι
ρίγμενα πάνω στο παλιό τραπέζι
και στα τασάκια ξεχασμένα αποτσίγαρα
στα γράμματά μου πια δεν απαντάς
Κείνο το καλοκαίρι
σεντόνια σαν άσπρο χαρτί
θυμάμαι μας σκεπάζανε τις νύχτες

………………………

Παρόλο που ο έρωτας μʼ αδειάζει
δε μου γεμίζει
τη μοναξιά μου

………………………

Ένα ποίημα πετιέται στα σκουπίδια
για μπάζωμα
στα θεμέλια
κάποιου καινούργιου
ποιήματος

ΑΣΥΜΠΤΩΤΟ

Εκείνη πορεύεται μέσʼ στη μαγεία του ρυθμού:
(α+β)2 = α2+2αβ+β2.
Αυτός περιπλανιέται σε σοκάκια απροσδιοριστίας.

Όσες φορές προσπάθησαν να προσεγγίσουν την ταυτότητα, κάνοντας την παραδοχή:
όπου α = αγαπώ και όπου β = βαρβατεύω,
το αποτέλεσμα πάντα προέκυπτε:

επειδή όπου α = αγαπώ,
γι αυτό όπου β = βασανίζομαι.

ΘΕΩΡΗΜΑ
Στον Διονύση Καρατζά

Επειδή κάτω από τόξα γεφυριών παλιών
οι στεναγμοί γλυκαίνουν,
γιʼ αυτό σπουδάζω ποταμούς
κι εσύ σαν άστρο λάμπεις.

frida divx movie online

Poetry is the only adventure that’s worthwhile outside itself
Γιατί τα ελληνικά ανήκουν μόνο στην παρανάγνωση
Όταν γελιέται κανείς γελιέται πολύ
Poetry is the only thing that has a side
Δίχως ακμές και άκρες
If you know me you know what I mean

Τώρα μαθαίνω τη γλώσσα του Κονγκό και αναρωτιέμαι
Αν θα προλάβω να την τελειώσω
Γιατί δεν είναι ίδιο ένας κόσμος χωρίς ποίηση
Κι ένα κράτος χωρίς ποίηση ένα έθνος
Δεν αντέχει το outside itself γιατί ναι
Οι ποιητές λένε πλέον μία άποψη ποτέ δύο
Αν και οι απόψεις δεν έχουν να κάνουν με την ποίηση

Αυτός που φοβάται φοβάται πολύ και πίνω στην υγειά του
Ετούτο το ποτήρι
Ευτυχώς που υπάρχουν οι γυναίκες that’s worthwhile
Η ακτή των αθανάτων είναι γεμάτη αλεξίπτωτα
Και τα βιβλία γεμάτα ξόρκια για λιτανείες κακομοιριά Μπαχάμες
You know what I mean

Είναι όλα συγκρατημένα από τη Δεύτερη και την Τρίτη θέση
Ακόμη και από την Τελευταία

Η Ελλάδα δεν έχει πια ποιητές παρά μόνο απόψεις
Και η άποψη είναι σαν την κωλοτρυπίδα
Όλοι έχουν από μία.

(Τρίτη 28/7/2009)