Οι τρεις τελείες…

Τρεις τελείες,
η μία ακολουθεί την άλλη
όλες σκυφτές, ταπεινωμένες…
Η μία κοιτά την πλάτη της άλλης,
όλες έκπληκτες, ξαφνιασμένες…
Δεν περίμεναν το τέλος,
τόσο γρήγορα, τόσο αιφνίδια…
Κι ήταν τόσο όμορφες οι λέξεις,
μία απʼ αυτές ήταν η ΄΄ελπίδα΄΄…
Τι χαρά, θυμούνται με δάκρυα στα μάτια,
τι έμφαση, ο τόνος και η ουσία…

Τρεις τελείες,
η μία ακολουθεί την άλλη
Όλες σιωπηλές, ζαρωμένες…
Η μία αποφεύγει το βλέμμα της άλλης,
όλες υπαίτιες αλλά και προδομένες…
Κι όμως είχαν πιστέψει πως η πρόταση
αυτή την φορά δεν θʼ αυτοκτονούσε…
Πως ίσως να γινόταν και τραγούδι…
Όχι όμως μοιρολόι. ΄΄Ποτέ΄΄ φωνάζουν
και τραβούν τα μαλλιά τους…

Τρεις τελείες,
η μία ακολουθεί την άλλη,
όλες εκδικητικές και γερασμένες…
Η μία κοιτάει την άλλη με μίσος
και κρύβει λεπίδα πίσω απʼ την πλάτη.
Κι όμως αυτές που κάποτε περίσσια
αγαπήθηκαν…
Τι ενθουσιασμός, τα νιάτα και τι ομορφιά…
Με τι πόθο κοιτούσαν τα νοήματα!
Τώρα γιʼ αυτές σιωπή, μάτια γεμάτα αλάτι…
Και η ανάμνηση πως κάποτε ήσαν ΘΑΥΜΑΣΤΙΚΑ!!!

Ο ΑΠΕΝΑΝΤΙ…

Με πόσα βήματα εώς εμένα να μετρήσω
δυό τρεμάμενα βήματα μπροστά και τρία πίσω

Εγώ και απέναντι ο τσακισμένος εαυτός μου
που αν δεν μου τον έδιναν δεν θαταν δικός μου.

Δεν μου είναι παρά ενας ξένος, μία ραγισμένη αντανάκλαση.
Ενας αμετανόητος Χριστός που αρνήθηκε την ανάσταση.

Ετσι απομένω αιώνες να ριγώ πάνω στον σταυρό μου,
να δακρύζω και να κοιτάω απέναντι τον εαυτό μου.