Χωρίς τέλος

Ψυχρά σαν σκέπτομαι
βλέπω την υπεροψία της σφαγής
και το πόδι του γάτου
αγκίστρι στην άσπρη μου
πλάτη

Νομίζω πως τα ρολόγια
λένε ψέματα
και πως αυτή η μόνιμη
κατεύθυνση του δείχτη
κρύβει το χασμουρητό
του χρόνου

Παρʼ όλα αυτά
ρίχνω την καρδιά μου
στʼ αζήτητα

Στρίβω το λαρύγγι της πόρτας
για να μη μας προδώσει
Κόκκινοι κάκτοι
οι σύντροφοι της μοναξιάς μας

Θυμάστε που σας έλεγα
για τη νυχτερινή παράσταση;
Το ακροατήριο πυκνό κι αργόσυρτο
σχημάτιζε κύκλους βραχνούς
με την ανάσα του

Είναι η εκδίκησή του
μάλλινη πεταλούδα
θρονιασμένη στη μιλιά μας…

Το βράδυ χθες
ήταν γεμάτο πατζούρια
και σφαλισμένα μάτια
Μονάχα το σχήμα της φθίσης
μας ξέφυγε…

(Το χαμένο Ίλιον, 1985)

«Αλήθεια, α στερητ.+ λήθη προσδιορίζει γεγονότα ή πράγματα

που δεν είναι δυνατόν να λησμονηθούν ή να αποκρυβούν»

Αλήθεια

Σκληρή λέξη

τιμωρός

σου στερεί τη διαδικασία της λήθης

και σε καταδικάζει σε μια συνεχή και δια βίου επώδυνη υπόμνηση

Επιστρέφει την φθαρμένη πραγματικότητα μιας εποχής περασμένης

Απουσιολόγος αριστούχος του χρόνου

δεν σου χαρίζει ούτε μια απουσία λησμονιάς

Ω! ψέμα εφήμερο, επινόηση, και κρύπτη της φαντασίας.

Υ.Γ. Η μυστική συνάντηση με το γοητευτικό ψέμα

είναι η ανομολόγητη αμαρτία της αλήθειας.

<>
Δεν ήταν αόρατος, ήταν διάφανος.
Η ύπαρξη του μόλις που άγγιζε την καθημερινότητα, γλιστρούσε ανάμεσα της πετούσε από πάνω της. Την παρακολουθούσε να ξετυλίγεται καρέ καρέ μπροστά στα σε κόκκινο θλιμμένο μάτια του, δίχως την θέληση να αλληλεπιδράσει, αδιάφορος για ότι προβαλλόταν γύρω του. Οι στιγμές σέρνονταν η μια πίσω από την άλλη λουσμένες σε φως παγερό, απαισιόδοξα πρωινά μοναχικές νύχτες κι ανάμεσα τους σφηνάκια λήθης που ενέτειναν την μοναξιά την ξεχείλωναν την προέκτειναν προς το άπειρο
σιωπές αδυσώπητες γεμάτες από σκέψεις που δονούνταν μέσα στο σκοτάδι
εικόνες που αλλοιώνονταν από την σκουριά της ακινησίας τους
στρώματα συναισθημάτων που ξεφλουδίζονταν σταδιακά για νʼ αποκαλύψουν την τρυφερή καρδιά να την αφήσουν εκτεθειμένη σʼ έναν πόνο που δεν της άρμοζε αλλά σαν παράσιτο είχε φωλιάσει πάνω της, την πίεζε ώστε ή να πάψει να νοιάζεται ή να πάψει να χτυπά.

Από μικρός ονειρευόταν εκείνη, την μεγάλη στιγμή, το ένα και μοναδικό κρεσέντο της ζωής του που θα επιβράβευε πανηγυρικά το πέρασμα του στην ωριμότητα.
Δόξα και χρήμα και φήμη δεν τον συγκινούσαν, έλεγε, αν και ήταν καλοδεχούμενα… εάν κι εφόσον,
αντίθετα, το ένα και μοναδικό του κρεσέντο, έλεγε, θα είχε να κάνει με μια γενναία πράξη έναν μεγάλο έρωτα μια πορεία εκθαμβωτικά σεμνή στο καλλιτεχνικό στερέωμα ή στις κλίκες των διανοούμενων
«μα τι λέτε τώρα (μικρή παύση για μια γουλιά ουίσκι σφηνάκι)… όλες αυτές οι κοσμικότητες μʼ απωθούν αλλά δεν θέλω να με χαρακτηρίσουν και ακατάδεκτο ή ερημίτη (μικρή παύση για μια ακόμη γουλιά από το σφηνάκι)… αυτά τα πάρτι είναι για τα μπάζα, εγώ είμαι άνθρωπος του δρόμου…»
Μπορεί να ονειρευόταν ότι ήθελε αλλά οι κραιπάλες του «άστα γι αύριο» η αναβλητικότητα γενικώς και ο εφησυχασμός μπλόκαραν τα ταλέντα που αναμφισβήτητα κι αντικειμενικά αποτελούσαν φυσική του προέκταση θα μπορούσε νʼ αγγίξει και νʼ αγγιχτεί εφόσον το προσπαθούσε.
Τα χρόνια περνούσαν με κινήσεις παγιδευμένες σʼ ένα φαύλο κύκλο προσμονής για την έλευση ενός από μηχανής θεού μιας θείας έμπνευσης
αναζητούσε την δική του καιόμενη βάτο
Και συνάντησε την κόλαση.
Ήρθε από το πουθενά για να ξεσηκώσει την καρδιά του να την στείλει πάνω απʼ το στερέωμα και να την βουλιάξει στα έγκατα του μικρόκοσμου του εκεί που κατοικούσαν οι χειρότεροι του εφιάλτες ναρκωμένοι επιφανειακά σε εγρήγορση στην πραγματικότητα επίμονοι και απειλητικοί όσο και την πρώτη φορά που ενσαρκώθηκαν στις σκιές του μυαλού του.

(Πίνακας του Γιώργου Ρόρρη-Ιδιωτική Συλλογή)

Τράγων ωδές

1

Οι τρύπες στις παλάμες μου είναι έργο σταγόνων αρχαίου νερού. Οι ίδιες που αποκαθιστούν στην ορχήστρα τη λήξη των παραστάσεων. Τα αποκυήματα της ύλης προς διαφύλαξη της αναγκαιότητας των μύθων. Τεκμήρια ανέξοδου ηρωισμού για να θεώμαι ως ισόθεος. Παραστάσεις άνευ θεατών, ενώπιον κατόπτρων.

Ο του κρατήρα οίνος των σπονδών που απέμεινε επί της θυμέλης, αφαιρεί το άλγος της λύσης με ενύπνιο αφθαρσίας.

2

Ατρείδες

Oι πορτοκαλιές πάντοτε τραυματίζουν το χειμώνα. Την εποχή των χρωμάτων του νερού.

Οι ορθοί λιόντες, χρονοφαγωμένοι φύλακες του αίματος στη πύλη της τραγικής πόλης, διαιωνίζουν τους ήρωές της και τα έργα τους στις ατραπούς της ποίησης. Εντάσσουν το χρόνο στην συνεχή παρουσία και τέλεσή τους.

Τα χρυσήλατα προσωπεία βούλονται την άρση της ύβρης των πολέμων, των σφαγών, του μίσους, των εκδικήσεων. Τα έργα του θεόθεν ψεύδους των αρχόντων.

Οι χρυσόχυμοι καρποί πάντοτε πληγώνουν τον χειμώνα.

Ήχοι από κυπριά τράγων, οι μόνιμοι κάτοικοι στις γκρεμισμένες εστίες των αγκρέμιστων λόγων.

Η άνοιξη, όσο κι αν τρέχει το αίμα, ποτέ δεν αποχωρεί από τούτο τον χιλιοσκοτωμένο τόπο.

Μονόδραμα – Αποσπάσματα από τα “Γράμματα στο γιο μου” και τη “Δουλειά της φυλακής”

Τραγουδούν: Τάσης Χριστογιαννόπουλος,Σαβίνα Γιαννάτου, Ειρήνη Δερέμπεη, Παναγιώτης Παπαϊωάννου
Κορφολόγημα κειμένων: Μαρία Παχνιστή

Όλα εσύ

Όλα εσύ τα κλείνεις
ήλιους, βουνά και θάλασσες
ρόδα τσ’ αυγής σαν φέξει
κελαηδίσματα πουλιών,
κάθε ομορφιά μου δίνεις
κι όλα γελούν και τραγουδούν
μόνο με μια σου λέξη.

Μια άλλη φορά μου έγραψε πως τρύπωσε, παράξενο πώς, μια μικρούλα ηλιαχτίδα ως το κελί του. Πάλι ήθελα να κάνω ένα τραγουδάκι μικρό σαν την ηλιαχτίδα: