Χωρίς τέλος
Ψυχρά σαν σκέπτομαι
βλέπω την υπεροψία της σφαγής
και το πόδι του γάτου
αγκίστρι στην άσπρη μου
πλάτη
Νομίζω πως τα ρολόγια
λένε ψέματα
και πως αυτή η μόνιμη
κατεύθυνση του δείχτη
κρύβει το χασμουρητό
του χρόνου
Παρʼ όλα αυτά
ρίχνω την καρδιά μου
στʼ αζήτητα
Στρίβω το λαρύγγι της πόρτας
για να μη μας προδώσει
Κόκκινοι κάκτοι
οι σύντροφοι της μοναξιάς μας
Θυμάστε που σας έλεγα
για τη νυχτερινή παράσταση;
Το ακροατήριο πυκνό κι αργόσυρτο
σχημάτιζε κύκλους βραχνούς
με την ανάσα του
Είναι η εκδίκησή του
μάλλινη πεταλούδα
θρονιασμένη στη μιλιά μας…
Το βράδυ χθες
ήταν γεμάτο πατζούρια
και σφαλισμένα μάτια
Μονάχα το σχήμα της φθίσης
μας ξέφυγε…
(Το χαμένο Ίλιον, 1985)
ΤΟ ΓΛΥΚΟ ΤΟΥ ΚΟΥΤΑΛΙΟΥ
Από βιασύνη ίσως της φαντασίας
όσο ο επουράνιος κόσμος, πιο θρασύς,
θρονιάζεται στο μέσον της κάμαράς μου
ένα σμάρι πουλιά μετανάστες
στην αυλή μου βρίσκει απάγκειο
Μειλίχιος ο ήλιος επεμβαίνει στο σπίτι μου
Ποτίζω τις γλάστρες με δυόσμους και βασιλικούς·
τον καλοδέχονται. Μυρωδικά και γιασεμιά
γλιστρούν στα πόδια
Σερβίρω ό,τι καλλίτερο έχω
Ποτό από βύσσινο σε φυσητό γυαλί
με το φτερούγισμα αγγέλων
και φαντασία μες στο πιατάκι του γλυκού
που κινδυνεύει στην άκρη τραπεζιού
από βιασύνη…
Μια γαρυφαλλιά με τιμάει ανθίζοντας
(Δάνειος Έρως, 2007)
ΟΔΟΙΠΟΡΟΙ ΕΡΩΤΕΣ
Όμοια με τους προγονικούς θυμούς
σε ασύνορες χώρες και φυλές
τις τρυφερές μου λέξεις μάζευα
σαν πέταλα νεόκοπων λουλουδιών
πριν συληθούν οι οδοιπόροι έρωτες
Τώρα μες στα παζάρια των ιδεών
τον οβολό μου καταβάλλω
Μου καταργούν τη γλώσσα
Στα φύτρα του σταριού φωλιάζει η άνοιξη
Τα όνειρά μου αν συντριβούν
την ευθύνη δεν φέρετε
Διώχνω τον σκύλο• ίσως το ουρλιαχτό του
την ησυχία σας βλάπτει
Ποιήματα κατόρθωσε να οσμίζεται
αλλά και τις ομιλίες των πιο κοντινών του
σπιτιών διαβάζει
Ακόμα και τον σύζυγο που πονηρά
τριγύρω του κοιτάζει και ονειρεύεται
όργια… Δεν σας το έχει πει;
Όπως και πριν, τους γνώρισα όλους
καθώς ο ωκύπους Αχιλλεύς ξέφευγε από την Ιλιάδα
από μια τύχη λίγο ανάρμοστη
Δικάσαμε όσους έχτισαν την έρημο μέσα μας
Μια φτέρνα μας χώριζε από την αιωνιότητα
Ύστερα… Πέτα ένα ξεροκόμματο στο σκύλο,
μου λένε. Δεν ξεγελιέται με όνειρα η νύχτα
Καθώς τα όνειρα επελεκούσα
τα σύννεφα, την εμπορία των πιθήκων…
Τι ήθελα! Δεν με είδαν!
Την τύχη μου τώρα αντικρίζω
σε θάλαμο βροτών, σε ανάκλιντρα άλλα
Εξημερωμένη τίγρις η γλώσσα μου
παντού μʼ ακολουθεί….
(Δάνειος Έρως, 2007)
ΘΙΑΣΩΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΩΝ
Σαν το παιδί που δεν μπόρεσε να γεννηθεί
ή σαν τη μήτρα της μάνας που δέχτηκε
κοίτη να γίνει και τροφός του
το βαθύσκιωτο κορμί της ψυχής μας
Θιασώτες κινδύνων
γεννάμε γράφουμε μοιρολογάμε
όμοιοι με τους γεννήτορές μας
Η δική μας αρχέγονη φωτιά
κατοικούσε εδώ αιώνες πριν
μάθουμε να σωζόμαστε με τη γραφή
να τριγυρνάμε μεταξύ ουρανού και γης
σήμερα ένα δέντρο να δικαιώσουμε
ύστερα ένα λαό, τη ζωή μας την ίδια
Των ελευθέρων η φωνή αν είμαστε
στη μνήμη διατηρώντας τη λέξη
ως ελάχιστη πατρίδα
σε τούτο το παρόν απελπιστικά μόνοι
πώς να διασώσουμε τις γραφές…
Την αγωνία των λαών πώς να υπηρετήσουμε…
Χειμαζόμενοι οι ποιητές
και τα έργα των άλλων
κεφάλια γυμνά οραμάτων
Τώρα που οι ύμνοι απευθύνονται σε άλλους θεούς,
χλωρίδα και πανίδα υπό διωγμόν,
και οι εσπέρες γεμίζουν
από το θόρυβο μαχών
φροντίζουμε ό,τι πιο ανθηρό
υπάρχει στη μνήμη
όπως βοσκοί να θρέφουν ζωντανά κοπάδια
αγρότες να σπέρνουν σπόρους υγιείς
αφέντρα να είναι η ζωή…
Γοργά ο λιθοξόος χρόνος
μας βεβαιώνει τις σφαγές
Με τις φλέβες μας ανοιχτές να χαίνουν
και τα παιδιά περίτρανα ωραία
δαφνοστεφή να μπαινοβγαίνουν στην άβυσσο
σαν σε ωχρό αντιφέγγισμα της εποχής
αντέξαμε τις απώλειες,
βασιλείς σε κουρσεμένα κεφάλια…
(Δάνειος Έρως, 2007)
Η αγυρτεία των στίχων
Θα πεις, η ομορφιά δε στέρεψε
Ο λυρισμός αναβλύζει
απʼ τα τραγούδια μας, τις μάχες
που δίνουμε, το μόχθο της κάθε μέρας
αναίτια
ρημάζει τις φλέβες μας η ποίηση
ερήμην της θέλησης
κι ο κίνδυνος μέγας, μην πνιγούμε
στους τελευταίους στίχους
σαν παιδιά άμαθοι
(Η αντιλόπη της αίσθησης, 1997)
Φαντασίωση σε ήπιους τρόπους
Απουσιάζω απʼ το μέλλον σου
κι ακούω στο όνομα Φλώρα
Κοιμάμαι κάθε βράδυ στο ίδιο κρεβάτι
Σʼ αναζητώ;
Είναι η μοίρα
Και η φαντασία
Αξίζουν τον κίνδυνο;
Η ζωή μας στο μηχανοστάσιο του ονείρου
Θυμάσαι που μʼ αγαπούσες;
Θυμάσαι που δεν μʼ αγαπούσες;
Ύστερα το παρόν γίνεται φωτοβολίδα
(Η αντιλόπη της αίσθησης, 1997)
Σήμερα η ποίηση γιορτάζει. Πρώτον για τα ποιήματα της Ορφανουδάκη (δεν αφαιρείς ούτε γράμμα κατά τη γνώμη μου) αλλά κυρίως γιατί από χτες ο νέος Αναπληρωτής Πολιτισμού είναι ο Τηλέμαχος Χυτήρης.
Για το πόσο αγαπάει την ποίηση, δεν θα πω τίποτε άλλο. Και μόνο οτι γράφει μόνο αυτή του την ιδιότητητα εις διπλούν στο επίσημο βιογραφικό του: http://www.hitiris.gr/bio.aspx, δείχνει πολλά…
Εβίβα ποίηση. Ήγγικεν (διόρθωση Παναγιώτη) η ώρα σου.
Προτείνω λοιπόν άπαντες οι παρευρισκόμενοι στον εντος του Ποιείν χώρο, με την τοποθέτησην της δεξιάς χείρας του Τηλεμάχου στο Ευαγγέλιον της σεπτής ορκομωσίας του ,να τοποθετήσουμε την χείρας μας στο μέρος της καρδίας (ή σε οποιουδήποτε άλλο οργάνο σημαίνει στον καθένα τα μέγιστα) και να απαγγείλουμε με ύφος συμπαραστάτη ακοίμητου Ωνασείου για μια ακόμη φορά “Τους Ετρούσκους” προκειμένου να χαριστεί το απύθμενο νοημά τους στην ευαρέσκια που πρέπει να νοιώσουμε όλοι επειδή ο Τηλέμαχος (ο δις μάλιστα ποιητής καθώς λέει) από τούδε και πέρα θα φροντίσει για την δικαίωση της ποιήσεως)
Κρίμα γιατί η κουβέντα υποχρεωτικά θα “κάτσει στο θέμα αυτό και όχι στην θαυμάσια ποίηση που διάβασα πιο πάνω.
Και τελικά μου φαίνεται μάλλον πως θα υιοθετήσω την άποψη του κυρίου Δήμου που πάντα με εξόργιζε :
“Ποιητής είναι κάποιος μόνο ενόσω γράφει ένα ποιημα”
Κατά τα λοιπά υπόλοιπα δηλαδή, μπορεί φυσικά και να χρησιμοποιεί την ιδιότητα που με “κόπους” απέκτησε με την στάση του απέναντι στο χαρτί για προς χάριν των άλλων….
Βρήκα την ποίηση της κ.Ορφανουδάκη αξιοπρόσεκτη. Έχει πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία αλλά κάποιες στιγμές γίνεται φλύαρη.
Όσο για τον κ.Αραβανή και τον ποιητή Χυτήρη, αν δε αστειεύεται τότε μάλλον προσπαθεί trolling, μιας και το ΠΟΙΕΙΝ είναι λίγο πεσμένο τελευταία…
Πού να δεις περιηγητή αύριο,
που πρότεινα στον Παστάκα να αναρτήσουμε ποιήματα του Χυτήρη. Θα ξεπουλήσουμε. Και θα ξεχρεώσω και τη δόση του μήνα.
Εξαιρετικοί στίχοι:
“Στρίβω το λαρύγγι της πόρτας
για να μη μας προδώσει ”
Οπως έφη Χωρολάτρης :
“Κρίμα γιατί η κουβέντα υποχρεωτικά θα “κάτσει στο θέμα αυτό και όχι στην θαυμάσια ποίηση που διάβασα πιο πάνω.”
Ο καλός μάστορας 10 φορές μετρά και μια φορά κόβει
Τα γραπτα (παρα)μένουν κ.λ.π.
Δεν εμπόρεσεν λοιπόν ο “ποιητής” , να κάνει το προφανές : να κάνει editing στο βιογραφικό του, με αποτέλεσμα η παρακάτω παράγραφος να επαναλαμβάνεται μια εισέτι φορά (ίσως ήθελε να προσθέσει … έντασιν και διαδκτικότηταν = η επνάληψις μήτηρ πάσης μαθήσεως)
“Ο Τηλέμαχος Χυτήρης, το 1979-1981, διεύθυνε την ετήσια πολιτιστική έκδοση «Χρονικό». Έχει εκδώσει έξι ποιητικές συλλογές και έχει μεταφράσει ξένη λογοτεχνία. Η τελευταία ποιητική του συλλογή, με τίτλο «Κίτρινη Σκόνη», εκδόθηκε τον Απρίλιο του 2006. Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί σε ελληνικά και ξένα περιοδικά και ανθολογίες (άπαξ).
Ο Τηλέμαχος Χυτήρης, το 1979-1981, διεύθυνε την ετήσια πολιτιστική έκδοση «Χρονικό». Έχει εκδώσει έξι ποιητικές συλλογές και έχει μεταφράσει ξένη λογοτεχνία. Η τελευταία ποιητική του συλλογή, με τίτλο «Κίτρινη Σκόνη», εκδόθηκε τον Απρίλιο του 2006. Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί σε ελληνικά και ξένα περιοδικά και ανθολογίες.(δις) ”
Είναι παντρεμένος με την Μαρία Φαραντούρη και έχει ένα γιο, τον Στέφανο.
Αν λοιπόν “ποιητής” είναι ένας πρώην παρακειμώμενος του Α.Γ.Π. επί πρωθυπουργίας Δήμητρας Λιάνη, αν λοιπόν αυτό είναι το “πολιτιστικό Π.Α.ΣΟΚ.” ευχαριστώ πολύ αλλά δεν θα πάρω.
Υ.Γ.1 Ποιήματα έχει εκδόσει και ο υπουργοποιη- θείς Κ.Σκανδαλίδης.(δοξάστε τους!!)
Υ.Γ.2 Μήπως είναι επίκαιρο να ανοίξει η συζήτηση με ενδεικτικό θέμα “Επαρχιωτισμός, εσωτερική μετανάστευση, πολύχρονες σπουδές εις την αλλοδαπήν και πολιτιστικό Π.Α.ΣΟΚ. (1974-2010)” , ενδεχομένως με κατάλληλες εισηγήσεις σε ημερίδα υπό την αιγίδα του κ. υπουργού Π. Γερουλάνου, ώστε να γίνουν γνωστά τα πολιτιστικά τους “διαμάντια ” ;
Ευχαριστώ από καρδιάς τον κ. Σωτήρη Παστάκα που μέσα από την ΠΟΙΗΣΗ της Φλώρα Ορφανουδάκη με ταξίδεψε στη χώρα της ΠΟΙΗΣΗΣ και εξοργίζομαι για τα περί Χυτήρη και ποιητή. Δεν θα με πείσει κανείς πως ένας ποιητής μπορεί να είναι συνεργός μιας επιχείρησης αφαίρεσης, μετά από αιματηρούς αγώνες, κοινωνικών κατακτήσεων ενός λαού και στην επικυριαρχία της χώρας μας από ξένους αφεντάδες. Να συμβάλει στην εξαθλίωση του λαού μας. Να συμμετέχει στις μέχρι σήμερα κυβερνήσεις ρεμούλας. Ας σταματήσουμε τις ευγένειες και τις αβρότητες. Η ποίηση δεν είναι μόνο καλλιέπεια λόγου και φιλολογικά σαλόνια, είναι πρώτ’ απ’ όλα συθέμελο τράνταγμα ψυχής απ’ το ότι συμβαίνει γύρω μας. Δεν θέλω να συνυπολογίζομαι σαν ποιητής, αν κάποιος μου αποδίδει αυτή την ιδιότητα, με τον εν λόγω κύριο αν αυτός αντιπροσωπεύει αυτή την έννοια.
http://giorgosmixos.blogspot.com/2010/09/1855-1913.html
Κυρίες και Κύριοι, ο Στέφανος Μαρκούτσης, (από τα αδημοσίευτα σχόλια του ΠΟΙΕΙΝ), ΑΠΛΏς ΓΙΑΤΊ ΕΔΏ ΤΊΠΟΤΑ ΔΕΝ ΠΆΕΙ ΧΑΜΈΝΟ…360 μοίρες…κάτι σαν τους ΓΙΟΥΤΟΥ, τέλος πάντων…και για όσους ανησυχούν (πολλοί και διάφοροι κατά κύματα):2.002 επισκέψεις μόνον για τις 6/9/2010…
Καλό Φθινόπωρο, πατριώτες…
`Αχ ν`άνθιζε η μέρα όμοια υάκινθος αστοιχείωτη στον έρωτα του τίποτα !
Μια αφιέρωση-ευχή για μια ζωή.
Συμμετείχα στην παρουσίαση στο Ιστορικό Παλατάκι!!!
Αξέχαστη βραδιά…Σε ευχαριστώ!!!