Η νεκρή οδός

Μάρτιος:΄Ενας απίστευτος μήνας

Ένα μαύρο παγώνι στις κόγχες των ματιών σου
και μια θάλασσα, όπως η άμμος μες στο κοχύλι…
Μαύρο παγώνι και τʼ άδειο σώμα
καμωμένο με τη βροχή και μουσική
κι ήσουν εκεί, με τον άνεμο και τον ήλιο
κι ήμουν εκεί, μαζύ σου…

*

Η κηδεία

Σώμα γυμνό και διάφανο μες στο σεντόνι,
πανάκριβα τ΄αρώματα και τα λουλούδια φερμένα
«καπου τρεις ώρες» έλεγε και ξανάλεγε,
«κάπου τρεις ώρες».
Τα λουλούδια μαραίνονταν
κ άρχισε να μυρίζει λιβάνι κι ανθόνερο.
«Πολλάς δʼ ιφθίμους ψυχάς»
Ω, πώς αργούσε η βροχή κι ήταν αιτία
η ταφή ν’ αναβληθεί, «κάπου τρεις ώρες».

Αρώματα, λουλούδια και φύλλα φοινικιάς,
τρεις ώρες μέσα στη βροχή –επί τέλους-
μα δεν ήρθε κανείς…

Προσκύνηση

Όσο εσείς θα κατασκευάζετε” αγίους ”
με κριτήρια ” άρτον και θεάματα”
εγώ θα προσκυνώ
επίμονα και ζηλωτικά
τα κατώφλια των πορνείων
και τα ράντζα των νοσοκομείων.

Δευτερόλεπτα…
Για να σε πληγώσω χρειάζομαι λίγα δευτερόλεπτα και φτηνό σάλιο.
Μα για να σε αγαπήσω χρειάζομαι μια ολόκληρη ζωή.

Κάλτσες

Επαρχιακός δρόμος ξημερώματα. Ερημιά. Απόλυτη σιωπή.
Μονάχα στάλες της βροχής δροσίζουν το τοπίο .
Στη μέση της ασφάλτου δυο μαύρες κάλτσες δίχως πόδια.
Ίσως κάποιο ατύχημα μοτοσικλετιστή.
Μπορεί και κάποιο ζευγάρι που γύμνωσε τον πόθο του.
Η του θανάτου ή του έρωτα λάφυρα.

*

Συνέχεια του πόνου τα μαλλιά σου,
όταν σου μιλώ στον καθρέφτη,
Όχημα τα μάτια σου,
διασχίζουν το άγνωστο μέσα μου.
Αφαιρείς της ψυχής μου το σμάλτο.
Καταστρέφεις προοπτικές.
Στυφά κάνεις τα όνειρα.
Τόλμες τρυπάω μέσα μου.
Χαρτοπαίζουν με ψέμματα οι ανταύγειες σου.
Ο Παράδεισός σου από ψηλά.
τη νύχτα μοιάζει κόλαση.

*

Η παρουσία σου με μεγαλοσύνη
μεταστοιχειώνεται σε απουσία.
Τη νύχτα ανάβω ένα φως για σένα
και τα μάτια μου σβήνουν.
Προκύπτεις μέσα από αρώματα πνοής.
Σκορπίζεσαι ,συγχρόνως
συνενώνεσαι και χάνεσαι.
Αυτά που μου έδωσες και άγγιξα
τα άφησα πίσω
Αυτά που δεν μου έδωσες
τα κράτησα μέσα μου…

ΜΙΚΡΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΑΚΙ
ΓΙΑ ΤΟΝ Κ. ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟ

Τʼ αργυρά μου σημαντήρια
εσημάναν εγερτήρια
λυτρωθείς απʼ του χάμου τα νικητήρια
πέφτει η πόλη στο σουλτάνο
κι εγώ πέφτω κατʼ απάνω
στα αιώνια της μνήμης κρατητήρια
Απʼ της πόλης τʼ αργαστήρια
της Βλαχέρνας τα μυστήρια
κι απʼ του Πάπα τα χοντρά χρηματιστήρια
πέφτω στις ειρκτές τις μαύρες
στην αθάλη και τις λαύρες
Αλειτούργητος χωρίς διαπιστευτήρια.

Από ύμνους και ψαλτήρια
μυρωδάτα θυμιατήρια
λυτρωθείσα των δεινών συλλυπητήρια
σʼ ένα κουστουμάκι μαύρο
ψάχνω στο σκοτάδι να ʽβρω
ιστορία τα λοιπά εξιλαστήρια.