Προσκύνηση
Όσο εσείς θα κατασκευάζετε” αγίους ”
με κριτήρια ” άρτον και θεάματα”
εγώ θα προσκυνώ
επίμονα και ζηλωτικά
τα κατώφλια των πορνείων
και τα ράντζα των νοσοκομείων.
Δευτερόλεπτα…
Για να σε πληγώσω χρειάζομαι λίγα δευτερόλεπτα και φτηνό σάλιο.
Μα για να σε αγαπήσω χρειάζομαι μια ολόκληρη ζωή.
Κάλτσες
Επαρχιακός δρόμος ξημερώματα. Ερημιά. Απόλυτη σιωπή.
Μονάχα στάλες της βροχής δροσίζουν το τοπίο .
Στη μέση της ασφάλτου δυο μαύρες κάλτσες δίχως πόδια.
Ίσως κάποιο ατύχημα μοτοσικλετιστή.
Μπορεί και κάποιο ζευγάρι που γύμνωσε τον πόθο του.
Η του θανάτου ή του έρωτα λάφυρα.
Εσύ…
Εσύ που τόσα εύκολα σε ερωτικές κάμαρες περιδιαβαίνεις,
και τα κορμιά των εραστών με αυστηρότητα ελέγχεις.
Που στους ναούς αρέσκεσαι τις τιμωρίες κολασμένων
να ακούς και την ζωή των άλλων με χαρά να διαπομπεύεις.
Αλήθεια πόσο πολύ τα ζήλεψες όλα αυτά που κατατρέχεις.
Πόσο πολύ δίψασες της ηδονής την γεύση.
Απών…
Όταν με χρειάστηκες ήμουν δίπλα σου.
Όταν σε έφτυσαν μάζεψα τις στάλες της ντροπής σου.
Όταν σε έδιωξαν σε περιμάζεψα.
Στην πιο φρικτή σου απόγνωση συνόδευσα την ελπίδα.
Και τώρα που σε χρειάστηκα κρύφτηκες στο ρόλο σου.
Κράτησες ισορροπίες,
την προδοσία την ονόμασες ωριμότητα.
Βαΐανή «αγάπη»
Βγήκες στην πόρτα να με υποδεχθείς ντυμένη στα γιορτινά σου.
Έστρωσες καινούργια σεντόνια για να δηλώσεις την υποταγή στον έρωτα.
Έλεγες εμφαντικά «είσαι ο Θεός μου….».
Μόνο κλάδους ελιάς και Βάϊα δεν κράταγες στα χέρια.
Και όμως, λίγες μέρες μετά φώναζες μαζί με όλους του άλλους, «Σταυρώστε τον…»
Πόσο τελικά απέχει το μίσος από την αγάπη, πόσο τα φιλιά απ τα καρφιά;
Κάθε φορά.
Κάθε φορά που μου ΄λεγες θέλω να πεθάνω,
καταλάβαινα όσο ποτέ άλλοτε την δίψα σου για την ζωή.
Και όταν έπιανες αυτές τις βαρετές αδιέξοδες κουβέντες για την μεταθάνατο ζωή,
έβλεπα στο κορμί σου πόσο σου έλειψε ό έρωτας
Η θάλασσα και ο έρωτας
O έρωτας και η θάλασσα πιστεύουν σε κοινά ιδανικά.
Σου προσφέρονται απόλυτα. Σε αγκαλιάζουν ολοκληρωτικά.
Σαν κουραστούν φουρτουνιάζουν. Σε αρπάζουν στην δίνη του βυθού τους,
και μετά από μερικές μέρες οδύνης, σε ξεβράζουν σε κάποια ερημιά της ζωής.
Πολύ ωραία ποιήματα.
Σοφή απλότητα,
σεμνότητα
και αφοπλιστική ειλικρίνεια.
Ιδανικές δόσεις και αναλογίες,
ώστε η ποίηση να αληθεύει.
Το μέτρο και τα σταθμά στην ποίηση σου
με γοητεύει , καθώς και το “λακωνίζειν” !!
Πολύ θα ήθελα να έχω την συλλογή σου .
Άξιος .Να είσαι καλά.
Καμία κριτική, ούτε θετική ούτε αρνητική..
Απλώς με άγγιξαν βαθιά και αυτό έχει περισσότερη σημασία..
Ο π. Λίβυος είναι ιερέας, κύριε Μίχο….
Θα συμφωνήσω μακριά από το χριστιανοπολικό ύφος όχι όμως και από το ιερατικό. Ποίηση εκ των έσων δεν διαβάζουμε κάθε μερα…
Μακριά από το ιερατικό λεξικό, φίλε Σπύρο, όχι το ύφος. Και όντως, το ύφος του πατέρα Λιβύου αποκαλύπτεται έργω και βίω.
Κύριε Μίχο μη θυμώστε αλλά,
κρίνεσθέσαι = κρίνεσθαί σε
εν ανομοίες=εν ανομίαις
εκύσησέ με=εκίσσησέ με
Είπα να μη σας ξαναδιορθώσω (αφού δε σας ενδιαφέρει να διορθωθείτε), αλλά δε τ’ αντέχω να βλέπει τέτοια γλωσσική κακοποίηση του ψαλμού ο π. Λίβυος 🙂
Ένα κέρασμα απλότητας και ουσίας μέσα στον καύσωνα. Είθε να γίνει κοινωνία.
Εύγε πάτερ.
Νομίζω πως αντί να μελετούσες τας Γραφάς είχες στο νου σου να “σώσεις” τις αμαρτωλές σενιόρ 🙂
Περισσότερα εδώ:
http://plibyos.blogspot.com/
Υ.Γ. Παναγιώτη, ως προς τον Χριστιανόπουλο μακριά και από λεξικό και από ύφος…:)
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ όλους. Είναι σημαντικό για μενα να βρίσκομαι ανάμεσα σας.
Άσμα Ασμάτων(απόσπασμα)
Κόσμε από μένα τι ζητάς κι ω θάμα που με ζώνει;
Τʼ αστέρια τούτα πάνω μου κι η θάλασσα μπροστά μου,
η νύχτα ,ο ήλιος, ένας Νους, εσείς εγώ καρδιά μου…
Λέγω τρελάθηκε ο Θεός κι είμαι μια χούφτα σκόνη!
Άκου ,αγαπώ σε! Ξέρεις πως; Δεν ξέρεις ω μαρτύριο!
Μήτε κι εγώ!Να με το φως,με τις σιωπές με τʼάστρα,
τις μπόρες ,τις καλοκαιριές,την γην την ανθοπλάστρα,
με το βαθύ που είμαστε οι μυστήριο στο μυστήριο.
Του κακού κράζει Σου η ψυχή,ησυχίας μια στάλα δωσʼμου!
Λαγωνικό μου ξαπολνας αφεύγατο την πλάση
κι ανίσως μέσα μου κλειστώ μʼέχεις κι εκεί προφτάσει.
Μήτʼένʼαγρίμι νάμουνα και να σουν κυνηγός μου!
Δυο μάτια στο παράθυρο και κάτου εγώ οι λέλεκοι
λάμναν ψηλά, δροσιά, ευωδιές, ξάφνου στην ξάστερη ώρα
κάτι άστραψε και μʼέκαψε χωρίς βροντή και μπόρα
-Ω μάτια υγρά και ανίδεα, Θεός η αστροπελέκι;
Θάνατος,πόλεμος,ζωή παντοτινό δρολάπι!
Των που πεθαίνουν βογγητά,φωνές των που γεννιούνται!
Τρώει τις σάρκες του ο Θεός και τα στοιχειά αμολιούνται.
Πλάθει τις σάρκες του ο θεός κι ηλιοβολάς αγάπη!
Βαθιά γλυκολαλήματα της γήινης ζωής – της κρήνης!
Ματάκια που με λάγγεψε το φως σας ω φωνούλες,
που μέσα σας αχνόσβηναν του δειλινού τρεμούλες,
ψυχή ,πώς να τα ξεντυθείς κι ολόγυμνη να μείνεις;
Άγγελος Σημηριώτης
π.Λίβυε χρόνια τώρα διαβάζω τις σκέψεις σου στο blog.
Η γραφή σου πάντα εμπεριείχε ποιητικό λόγο.
Δεν εκπλήσσομαι λοιπόν που βρίσκω και αυτούσια ποιητικά σπαράγματα.
Πολύτιμα για την καθημερινή μου λύτρωση.
Εξ αυτού του λόγου, θερμές οι ευχαριστίες στους φιλοξενούντες την ποίησή σου.
Όποιος θέλει να γίνει χριστιανός, πρέπει πρώτα να γίνει ποιητής.
Γ. Πορφύριος
Άντε, και στα δικά μας… 🙂
Η Προσκύνηση
Τα δευτερόλεπτα
Οι κάλτσες:
μου φάνηκαν δυνατά και ως μορφή και ως περιεχόμενο.
Τα λοιπά- χρωματιστά σαν πίνακες
θα μπορούσαν
να είναι τελειότερα στις επιλογές -αφαιρέσεις των λέξεων-τονισμών,
κοινώς,
ίσως, με λίγο δούλεμα ακόμα, να έμοιαζαν αστερόεντα .
Ο π.Λίβυος πάνω απ όλα
είναι ένας σπουδαίος άνθρωπος.
Αναρχικός Ιερέας,
γνήσιος μαθητής τους Χριστού.
Αν και απέχω συνειδητά από κάθε
θρησκεία, του βγάζω το καπέλο και
ελπίζω να βρει μιμητές.
Όσο για το θάρρος
να πάω να τον γνωρίσω από κοντά..
ακόμα το ψάχνω.
Φάνια, ο Blake είχε γράψει πως όποιος δεν είναι μουσικός, ποιητής, αρχιτέκτονας ή ζωγράφος δεν είναι χριστιανός.
Ωραία πάσα μου δίνετε κύριε Θ. Αθανάσιε…
ALL RELIGIONS ARE ONE (1788)
by William Blake
The Voice of one crying in the Wilderness
THE ARGUMENT
As the true method of Knowledge is Experiment, the true faculty of knowing must be the faculty which experiences. This faculty I treat of:
Principle 1
That the Poetic Genius is the True Man, and that the Body or Outward Form of Man is derived from the Poetic Genius. Likewise that the Forms of all things are derived from their Genius, which by the Ancients was call’d an Angel and Spirit and Demon.
Principle 2
As all men are alike in Outward Form; so, and with the same infinite variety, all are alike in the Poetic Genius.
Principle 3
No man can think, write, or speak from his heart, but he must intend Truth. Thus all sects of Philosophy are from the Poetic Genius, adapted to the weaknesses of every individual.
Principle 4
As none by travelling over known lands can find out the unknown; so, from already acquired knowledge, Man could not acquire more; therefore an universal Poetic Genius exists.
Principle 5
The Religions of all Nations are derived from each Nation’s different reception of the Poetic Genius, which is everywhere call’d the Spirit of Prophecy.
Principle 6
The Jewish and Christian Testaments are an original derivation from the Poetic Genius. This is necessary from the confined nature of bodily sensation.
Principle 7
As all men are alike, tho’ infinitely various; so all Religions: and as all similars have one source the True Man is the source, he being the Poetic Genius.
Θα «καθίσω» λίγο στους στίχους της Βαϊανής αγάπης.
Τον περίμενε «σαν θεό» μα σε λίγες μέρες τον πρόδωσε.
Συμπέρασμα του ποιήματος: πόσο εύκολα «φιλιά γίνονται καρφιά»
Ποιος λείπει από το ποίημα; ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕ.
´Ή δεν άξιζε ή ήταν τόσο ανόητος και δεν ήξερε που «έφτασε» ή κατά την παρουσία του έκανε κάτι που να άξιζε την έκβαση του ποιήματος.
Η ποίηση όταν περιέχει εικόνες με λέξεις πρέπει να μην είναι μονόπλευρη.
Η ποίηση είναι η αλήθεια του ποιητή κι η αλήθεια «τα βλέπει όλα» αλλιώς δεν είναι ποίηση.
Με λίγα λόγια το «σταυρώσετε τον» στο ποίημα μπορεί να μην είναι προδοσία ΤΗΣ αλλά δίκαιη τιμωρία κάποιου που την κορόιδεψε, την ατίμασε, την εκμεταλλεύτηκε κι ότι άλλο σκεφθεί κανείς.
Σκέφθηκα για μια στιγμή μήπως στο ποίημα κρύβεται κάποιο υπερρεαλιστικό στοιχείο αλλά η ιδιότητα του ποιητή μου το αποκλείει.
Το ποίημα με βοήθησε να πω στα παιδιά μου να μην αποδέχονται τίποτα χωρίς να αναλύσουν όλες τις εκδοχές και πλευρές.