Την είδα στο ποτάμι

Κυλάει το ποτάμι, χλωμό και ήσυχο.
Ανάμεσα σε δέντρα και βήματα οδοιπόρων.
Προσόψεις σπιτιών το ακολουθούν
σαν σιωπηλοί, πέτρινοι άγγελοι.
Έχουν χρώμα σκοτεινό κι ένα μορφασμό εγκατάλειψης.

Εκεί την είδα. Μαυροφορεμένη
και τα μαλλιά της να κυματίζουν. Μʼ ένα σακίδιο
στον ώμο. Έχοντας μέσα την ψυχή της,
ένα ζώο παράξενο κι άγριο.

Η Δάφνη βλέπει

Αστέρια και βολβούς ματιών, το στόμα
του σκύλου ανοιχτό όπως καμπάνα
της θλίψης, φυλλώματα δέντρων, λίμνες
που κυματίζουν στον αέρα, κόκκινα
ψάρια να σπαρταρούν στη δύση,
μια μονόφθαλμη γάτα ανάμεσα στα σύννεφα,
ένα γρήγορο, αόρατο τραίνο,
που χάνεται σφυρίζοντας.

Τα μικρά (02.03.2011)

1.
Το σοφό
Όταν φιλοσοφώ
Κρύβεται

2.
Κ λαίω
Λ έω
Π λέω, κλπ, κλπ, κλπ…

3.
Πονάω
Πονώ
Πόνος συνηρημένος

4.
Ερωτάω
Ερωτώ
Έρως συγ-κεκρυμμένος

5.
-Μητέρα…
Τι θηλάζω τώρα;
-Χιόνι…

6.
-Πατέρα…
Μ’ ακούς;
-Όχι…

7.
-Θεέ μου…
Πού είμαι;
– Στις ερωτήσεις…

8.
-Θεέ μου…
Πού είσαι;
-Στις απαντήσεις…

ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ

Ερμηνεία: Χρόνης Αηδονίδης, Νεκταρία Καραντζή

Σήμερα μαύρος Ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα,

σήμερα όλοι θλίβουνται και τα βουνά λυπούνται,

σήμερα έβαλαν βουλή οι άνομοι Οβραίοι,

οι άνομοι και τα σκυλιά κι’ οι τρισκαταραμένοι

για να σταυρώσουν το Χριστό, τον Αφέντη Βασιλέα.

Ο Κύριος ηθέλησε να μπει σε περιβόλι

να λάβει δείπνον μυστικόν για να τον λάβουν όλοι.

Κι’ η Παναγιά η Δέσποινα καθόταν μοναχή της,

τας προσευχάς της έκανε για το μονογενή της.

Φωνή τους ήρθ’ εξ Ουρανού απ’ Αρχαγγέλου στόμα:

-Φτάνουν κυρά μου οι προσευχές, φτάνουν κι’ οι μετάνοιες,

το γυιό σου τον επιάσανε και στο φονιά τον πάνε

και στου Πιλάτου την αυλή εκεί τον τον τυραγνάνε.

 
Μεγάλη Τετάρτη
Το συνέδριο των ανόμων

Ιούδας ο δόλιος και είπεν το Κύριε Ελέησον
τετράκις
και δωδεκάκις στη συνέχεια εν χορώ
σε ήχο τρίτο περί της ωραιότητός σου
κατόπιν τέταρτο κι έπειτα πάλι απʼ την αρχή
ουράνια.

Τι να προλάβουνε νʼ αποστηθίσουνε τα μάτια
Δόξα και νυν και αύριο στις ταβέρνες
Τον θησαυρόν σου δολίως εμελέτησας
μα ήθελα σώνει και καλά να αγγίξω μέχρι τέλους
και βιαίως
τʼ άρωμά σου.
Κάθε που έφευγα το χέρι σου στην άκρη
να επιστρέφει
εκεί ορθός και πάλι νʼ ανασαίνω μόνος
στο χαμόγελό σου.
Τώρα τι να τα λέμε εκ του μακρόθεν
κι ανασφαλείς…
Λέγε με Περσεφόνη τις νύχτες.

Ο Φίλιππος στη Βηθσαϊδά
εγώ κατά Κουκάκι περιφέρομαι
και να ξεχνώ τη γενική:
Δράκου ή Δράκοντος;
Το πρώτο στη δημοτική
ταʼ άλλο πιο πέρα να χάνεται στα μάτια σου.
Κι όμως σε είδα ξαφνικά να κυματίζεις
ανάμεσα σε δυο τρολέδες
γοργόνα δε ακρόπρωρο τρικάταρτο.
Στον ουρανό το μπλε
βαθύ στο χρώμα των ματιών σου
γαλάζια η λεπτή απόχρωση στα βλέφαρα
κυματοειδή τα πέπλα σου στο πορφυρό
κι εσύ φωτιά ολόρθη στους τρολέδες
να καις και να μακραίνεις μες τη νύχτα.

Απεμπολώ την ευσπλαχνία σου
ως τραμβαγέρης
οσμίζομαι νεκρόν και έρωτα.

Ξέρω τους ήχους που θα γράψω σήμερα
και νυν και αύριο στους αιώνες.

–Τι μοι θέλετε δούναι;
–Το σώμα σου, θα αποκριθώ
σε πέντε στίχους.
Τετύφλωκεν γαρ αυτών τους οφθαλμούς
κι οι μέρες μου να χάνονται σαν χρόνια
Φωτιά-Φανή-φωστήρας-φύσημα και φλόγα
κι ας προσπαθώ να σε διακρίνω σʼ ένα έψιλον.

Αχ, να σε ονομάτιζαν Ελένη!

Λεύκιος Ζαφειρίου, Ιανουάριος 2012, βιβλιοπωλείο «Τα Οχτωβριανά», Λευκωσία

ΚΑΘΑΡΟΣ

Θρασυδειλία αναίσθητη ζώο
Λερό αναίσχυντης τρομολαγνείας
Έτσι εγείρομαι
Ώρες μεταίχμιες
Μʼ έναν αρχέτυπο θυμό.

ΤΑΦΡΟΣ

Το όνομα ανάμεσα στο τείχος και
Το τείχος του κάστρου
Τάφρος βενθώδης
Νερό πολεμικό
Αστείρευτο πνέει μένος.

ΖΟΥΡΛΟΜΑΝΔΥΑΣ

Το τριζόνι
Έκρινε
Το σύμπαν
Πλανάροντας
Παράλληλα.