Τη χώρα μου με ήλιο θα υπερασπιστώ

Το ποίημα πρέπει να το περιμένεις να φουσκώσει μέχρι το πρωί, σαν το ψωμί.

Εδώ αγάλματα ξεβράστηκαν χωρίς μορφή
Μπράτσα γυμνά και σώματα από γάλα
Τα καΐκια με πάνε μακριά, εκεί που ποθεί η ψυχή μου Και στα δίχτυα τους – σʼ ορκίζομαι στη μάνα μου – Χρόνια πάνε τώρα που ψαρεύουνε τη γλώσσα μου

Τη χώρα μου με ήλιο θα υπερασπιστώ

Καθώς κατέβαινα ένα πρωί στο λιμάνι
Αλιευτικά σκάφη, ταχύπλοα και θαλαμηγοί Λικνίζονταν από τον ξαφνικό άνεμο, σήμερα Θα μεταφέρω αλεύρι, λάδι, ρύζι, ζάχαρη Και αντιασφυξιογόνες μάσκες, ο εμφύλιος Είναι έξω, από τα τείχη των τσακισμένων ανθρώπων

Τη χώρα μου με ήλιο θα υπερασπιστώ

Από τις πολεμίστρες μέσα του μεσαιωνικού κάστρου Μʼ εκείνα τα ψαροκάικα στο μάτι του απογεύματος Να διασχίζουνε το νερό πάνω σε άδεια μπουκάλια Που λαμπυρίζουνε στον ήλιο και στο βάθος Νʼ αχνίζει από το φως ο Κεραμικός κόλπος Μʼ εκείνα τʼ αερόστατα των τουριστών που αιωρούνται ακόμα Ως αργά πάνω απʼ τη θάλασσα στη σκόνη του βασιλέματος Μʼ εκείνα τα πρώτα κύματα των τουριστών, με τα Ξεφλουδισμένα σώματα από τα εγκαύματα του ήλιου

ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΗ Βʼ

άχνιζε το κεφάλι μου

έβγαιναν δικηγόροι

και γιατροί, συνάψεις,γάγγλια

σε φαγοπότι

φύγετε,φύγετε-

έχω τη μάναμου

στην αιμοκάθαρση

έφτυνα,σκόνταφτα,έσερνα

κατάρες,δεν ήμουν

στα καλά μου προφανώς

φύγετε,φύγετε-

έχω να βγάλω δυο

καισαρικές, έχω τρελλό στο σπίτι

-πάρτε δρόμο

τους έπεισα στην τελική-

πήρανε τσάντες,σώβρακα,συμβόλαια,

πήγαν στους δίπλα με το εγκεφαλικό

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΧΑΛΙΩΝ

Στο καθιστικό της κυρίας Μαρίας συζύγου
αντιπτεράρχου εν αποστρατεία υπήρχε
ένα χειροποίητο χαλί. Στο κέντρο του εντός
ενός κύκλου και εκτός άλλου, δύο πουλιά.
Ένα αηδόνι βιολετί και ένας κοκκινολαίμης με ουρά
πρασινωπή. Για τη θέση τους αυτή αγανακτούσαν
και τις φτερούγες τους συνέχεια χτυπούσαν.
Σε μεταξύ τους συμφωνία άφησαν το χαλί,
πέταξαν και στάθηκαν στην ξανθιά κόμη καλλονής,
που διακοσμούσε τον απέναντι πίνακα.
Έκτοτε παρέμειναν εκεί. Ουδείς αντιλήφθηκε
το παραμικρό ποτέ, παρόλο που η κυρία Μαρία
άλλαζε καθημερινά το νερό στο κρυστάλλινο ανθοδοχείο
με τα ψεύτικα λουλούδια. Για τον τεχνίτη στην Καμπούλ
δεν γίνεται λόγος φυσικά.

Ρωγμές γεννούν τη νύχτα

Απόψε για σένα τρυπιέται

το σκοτάδι απʼ το φεγγάρι.

Οι δρόμοι της Σαλονίκης παραμονεύουν

κι εσύ μαραίνεσαι με μια ζωή στην ταμπακιέρα

που δε σε κόφτει πώς να τη στρίψεις άφιλτρο

κι αφήνεις να στη φουμάρουν τυχοδιώκτες.

Δεν είναι γιʼ άλλον

τα φώτα των μακρινών χωριών

που τρεμοπαίζουν,

για σένα γεννήθηκε η νύχτα.

Αν ξεκολλήσεις απʼ τις σπασμένες πλάκες

των πεζοδρομίων

-κι οι τοκογλύφοι χάσουν ένα σίγουρο χαρτί-

τότε θα δεις θεούς και δαίμονες

να τριγυρνάνε στʼ απόμερα σοκάκια.

Θα δεις τη νύχτα να ξεπετιέται

απʼ τις ρωγμές παλιόσπιτων διατηρητέων

και θʼ ανασάνεις, στα γεννητούρια,

τʼ αρώματα των νυχτολούλουδων.

Διαβάστε περισσότερα

Παρουσιάζουμε σήμερα στο ΠΟΙΕΙΝ ποιήματα από τη δυσεύρετη ποιητική συλλογή του Άλκη Αλκαίου, «Εμπάργκο», η οποία κυκλοφόρησε το 1983 από τις εκδόσεις «ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΝΕΑΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ»

Α’
ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΕΠΙ ΠΑΓΟΥ
Στον πατέρα μου

ΑΡΑΤ’ ΑΘΕΜΑΤΑ

Μες σε πανάθλιες καιρικές συνθήκες
Ο Φοιβίδας ο Λακεδαιμόνιος ενώ
Το στρατό στη Σπάρτη οδηγούσε
Και μες από τη Θήβα πέρναγε
Γιουρούσι εσάλπισε ανέντιμο και την Καδμία
Ακρόπολη της Θήβας εκυρίευσε
Μα σαν στη Σπάρτη τα κακά μαντάτα εφτάσαν
Σφόδρα οι Λακεδαιμόνιοι εταράχτηκαν
Και δίχως την παραμικρή χρονοτριβή
Μες σε πανάθλιες καιρικές συνθήκες
Τον Φοιβίδα απ΄το Στρατό ανακάλεσαν
Τιμώντας τον μ’ εξάμηνη διαθεσιμότητα
Την καδμία των Θηβαίων την Ακρόπολη
Εκ παραδρομής εκράτησαν δική τους

Βρέχει στην Ελλάδα ασταμάτητα
εδώ και δυόμισυ χιλιάδες χρόνια.