Μεταμεσονύχτια Ι

Ένα αστέρι της αυγής

(Για τον Πάνο Λ.)

Σού πήρα ένα αστέρι
απʼ το μέτωπο
κιʼ ήταν βαρύ
το προσκέφαλο της νύχτας
στην αναπάντεχη γαλήνη
πελαγίσιου Οκτώβρη.

Σε κοίταξα στα μάτια
και σού είπα το σʼ αγαπώ
συλλαβιστά-ψιθυριστά
ήταν μια σειρά σταυροί
στα κρηπιδώματα
καταιγίδας του θέρους.

Με κοίταξες ίσια στα μάτια
και ταξίδεψα
εκεί πού οι μέρες
τρυπούν την σκέψη
σαν πευκοβελόνες
κιʼ οι ώρες γίνονται
ένα ανοιχτό πορτόφυλλο
να μαζεύει φεγγαροδροσιά
για τα αμίλητα πρωϊνά μας
κιʼ ένα φρύδι σύννεφο
πάνω απʼ τη γαλήνη
των περιστερώνων
τα άπνοα μεσημέρια.

Μια θλίψη ωκεανού

Έχω ανοίξει μια μικρή σχισμή στο κορμί μου
Κι από εκεί μπαίνει όλη η λύπη σου

Και όλο και μεγαλώνει η σχισμή
Κι όλο την ξύνω

Και γίνεται θάλασσα θλίψης
Και γίνεται ωκεανός

Και γίνεται θάνατος
Που μέσα του χορεύω

`

*

Τα τελευταία ψέματα

Ένας παράλληλος εαυτός
Ζει ανάμεσα σε μένα και τον εαυτό μου
Χρόνια τώρα στέκεται εκεί και με κοιτά
Δίχως μιλιά
Καμιά φορά παίρνει το ρόλο
Του πραγματικού εαυτού μου
Και προσπαθεί να δει μέσα από τα μάτια μου

Όμως εγώ δεν έχω μάτια

Τα έκαψα μια νύχτα
Για να τα σώσω
Από τα τελευταία ψέματα

1.-

Γιατί Cioran
Βιδωτός στενάζεις στο μοσχομπίζελο γιατί
Πασχίζεις να ξεσκίσεις με τα δόντια τ΄ άσπρο σάβανο
Να σου θυμίσω το βραδινό τραίνο ξεκινάει μεσάνυχτα
Και σταματάει στο Γιουσουρούμ γύρω στις έξι
Ειλικρινά δεν ξέρω τι μπόμπες σκάνε μέσα στο κεφάλι σου
Αλλά σε κάθε μπουμπουνητό ματώνει η μύτη μου
Τα νήπια ξαφρίσανε βεγγαλικά για να κάψουν στριπτιζάδικα
Η λύσσα σου για καμένες αχυροκαλύβες έπιασαν τόπο
Εμπρός λοιπόν ξεκούνα από την υβριδική σου ευφορία
Σκούζεις στο κενό και η βοή από το θαμμένο μάρμαρο αντηχεί
Ως την προπέλα του παροπλισμένου σου διαστημόπλοιου
Κρατάς απόχη για να συλλάβεις τα κακούργα υπερέντομα
Που στις νυχτόβιες τσάρκες τους μασουλάνε τις άσπρες τρίχες
Από το τετράγωνο κεφάλι σου
Αμπαλάρεις τις λέξεις σου σωρό για να τις κάψουν οι λέκτορες
Τιμημένων κολεγίων που αδειάζουν τη γνώση από την
Χύτρα ταχύτητας και όχι από το καπνισμένο μαυροτσούκαλο
Ξένε εσύ και μιαρέ ανένδοτε παιδιαρίζεις με τις αγωνίες τους
Και φορτώνεις στα τραίνα μαύρο κάρβουνο για να φθάσεις πρωτύτερα
Από τους σαλούς στα Ακρωτήρι των Νέων Αυτοχειριασμένων

`

I

Τα σπίτια ανθίζουν
όπως τα λουλούδια
και μαραίνονται
όπως τα λουλούδια.

Νηνεμικές σιωπές
της ψυχής το απόβραδο.

Πόσα ψηλάφισε ο νους
που δεν τόλμησε το σώμα;
Πόσα δάκρυα βροχής
έδωσαν καρπούς μετάνοιας;

Μακρινή η θύμηση, θαρρώ,
μιας άλλης νιότης.
Άστραψε το ανάστημα της
ομοούσια του ονείρου.
Σα φάρος φέγγει
εκείνο το κοχύλι
που αντιστέκεται πεισματικά
ζητώντας τα ωραία.

Είμαστε ελάχιστοι
μπρος τα μέγιστα
που μας στοιχειώνουν,
με την ψυχή ορμώμενη στα χείλη.

Ζούμε και ξαναζούμε μύρια
χρωματίζοντας ανέμους.
Μα σα πιστέψουμε στο φως
που ανυψώνει τις καρδιές
τότε τα βήματα θα εναρμονιστούν
με τους χτύπους της καρδιάς,
στο δρόμο
για το πιο υπέροχο ξέφωτο.
Πίστεψε τα βήματα
και αυτά διάπλατα
θα σου ανοίξουν τον δρόμο
για το αρχέγονο μονοπάτι.

Άντε και πηδήχτου ποιητή!

Οι τυχοδιώκτες δεν γίνονται ποιητές,
ούτε οι γλείφτες γίνονται ποιητές.
Ποιητές δεν γίνονται οι ανόητοι κι οι ψωνισμένοι.
Μπορεί βεβαίως να πιάσουν την καλή,
να πάρουν βραβεία, να αποκτήσουν φήμη,
ανάμεσα σε άλλους ανόητους
και ανάμεσα σε άλλους ψωνισμένους.
Μπορεί να βρουν εκδότες περιωπής
και κριτικούς του σιναφιού τους,
να γράψουν ανοησίες αντάξιες του έργου τους.
Η ποίηση δεν θα τους κάνει την χάριν.
Η ποίηση δεν είναι καμιά ανόητη κυρά,
να υπολογίζει δούναι και λαβείν
να υπολογίζει ζημίες και κέρδη.
Η ποίηση, θα τους κλάσει τ’ αρχίδια
και θα του πει του κουτοπόνηρου ποιητή,
του κάλπικου και του χαζού, ”άντε και πηδήχτου ποιητή,
και συ κι ποίησή σου, και τα βραβεία και οι εκδότες σου
και οι κριτικοί και οι ανόητοι του σιναφιού σου”
Άντε και πηδήχτου, γιατί εμείς δεν θα σου κάνουμε την χάρη!