Η Ραψάνη,
η μάνα
Η ηλικία σου
Η παιδική, που λένε
Πως είναι η πιο καλή πατρίδα
Σε τραγούδησε παιδί
Σε χόρεψε
Έπαιξες.
Έτρεξες σε όλο τον τόπο
Χάρηκες σαν παιδί
Θύμωσες σαν παιδί.
Μάλωσες. Μάτωσες
Τα γόνατά σου έχουν τα σημάδια της
Γραμμένα
Και στο κεφάλι σου
Κάποια πετριά θα είναι
κρυμμένη στα μαλλιά.
Με το πέσιμό τους
Μπορεί και να φανεί
Είναι οι τόποι γύρω
Με ονόματα άλλα
Μα εσύ ως Ραψάνη τα γνώρισες.
Με το όνομά της τα βάφτισες.
Είναι οι μνήμες σου, οι εικόνες
Είναι όσα έφερες στη Λάρισα
Από εκεί
Και έκανες τη δική σου εικόνα
Για την πόλη που μετοίκησες
Πήρες μαζί σου τον τόπο σου
Για να κάνεις δικό σου τον ξένο
Ραψάνη είναι τα όμορφα και τα άσχημα
Τα καλά και τα άλλα
Οι ωραίες και οι άσχημες μυρωδιές
Όλα είναι Ραψάνη
Και όλα καλά τα θυμάσαι
Και τα αγαπάς.
Αλλιώς ούτε θα τάλεγες
Ούτε θα τάγραφες
Οι χαρές είναι και οι πόνοι
Το παιδί και
Εσύ ο μεγάλος που δεν άλλαξες
Θυμάσαι τη Ραψάνη.
Έγινες ποιητής
Η Ραψάνη σʼ έκανε ποιητή
Την είπες δική σου
Δεν μπορεί να φύγει από κοντά σου
Ούτε να σου την πάρει κανείς
Πάνω απʼ όλα Ραψάνη είναι η μάνα σου
Την πόνεσες όταν έφυγε
Την περιποιήθηκες
Την παραστάθηκες να μη φύγει
Κι εκείνη έφυγε
Ύστερα έφυγες κι εσύ
Πήγες στη Λάρισα
Και από εκεί όπου αλλού στα ξένα
Με μεγάλο πόνο ο χωρισμό σας.
Δεν έφυγες όμως ούτε εσύ
Ούτε εκείνη.
Είστε μαζί
Σε γεννά και σε ξαναγεννά ίδιον και άλλον.
Είσαι εσύ μέσα σʼ εκείνη ως τώρα παιδί με όλα τα καλά και τα άλλα που τα τραγουδάς κάθε φορά σε άλλους τόνους, σε άλλους ρυθμούς, με άλλα λόγια και είναι όλα άλλα, ενώ δεν είναι.-

`

* Το δεκαεξασέλιδο “Ραψάνη”, του Σωτήρη Παστάκα κυκλοφόρησε σε 190 αντίτυπα την Άνοιξη του 2014 από τις εκδόσεις θΡΑΚΑ

`

“Human becomes a non-natural landscape”*

17.

Text/ile. To δέντρο είναι τυχαία fractals
σκύλου, αλμυρού εφηβαίου,
και του ρήματος «τώρα» στον παρατατικό.
Κάτω από τα πεύκα ακούω μέδουσες. (Απρίλιος ήταν;)

2

Το χώμα δεν έχει ακόμα τελεσιδικίσει,
εκκρεμοδικεί το δικαίωμα των σκωλήκων στην πτήση:
Tόσες αναβολές και δικολαβίες
για μια κλαδική υπόθεση βαρύτητας.

4

Η γλώσσα είναι ένα μη-φύλλο:
Κατηφορίζει τρέχοντας στην πλαγιά ο αμπελώνας
σαν έφεδρος ανθυπολοχαγός,
Μάη σεπτέμβριου (κρατώντας)

9

Είναι που ξεσυνερίστηκα την ύπαρξη και δεν έγινα Θεός ή φύλλο.
Μα έχω αναγνώσει το 6ο ευαγγέλιο της Μεγάλης Πέμπτης
εμπρός από την Ωραία Πύλη γυμνής γυναίκας. (Εσύ!)

8

να πιαστείς από το ποτάμι αν η όχθη είναι ορμητική
να κρατήσεις ακίνητους τους αέρηδες με ένα κερί αναμμένο:
το Αδύνατο είναι η μεταμέλεια ενός κοχυλιού
που ονομάστηκε. (κοχύλι;)

23.

Η φύση είναι η μοναδική ένδειξη
για την ηθική στάση του Θεού
«Mutter ich bin dumm» (Πατέρα;)

5

Στην έρημο του Wadi Rum ρωτάω:
τʼ αστέρια πιο πολλά ή η άμμος;
Ο Χαμντί καπνίζει,
γυμνός φθηνή λεμονιά (μʼ αγαπάς;)

7

Τόσα χρόνια έξοδα
στις λαχειοφόρους των Θεών
και ούτε μία ανεμώνη στον λήγοντα (έστω;)

`

Απʼ τον καιρό του Ομήρου και πιο κείθε
στην Πάφο κατοικώ. Αλλά για δείτε:
Κανένας πια δεν με τιμά, παρά
διαλέγει από το σόγι του θανάτου
Τάφους των Βασιλέων και Κατακόμβη
μιανής Σολομωνής. Δεν με θαμβώνουν
Φάροι και Κάστρα, Θέατρα και Οικίες
ψηφιδωτών ή τα Γυμνάσια όθε
περνούν καθεχρονίς τα καρναβάλια.

Η φύση, αλί, συνταίριαξε το κάλλος
με τα πτερά του ανέμου και με ειδώλων
παρεφθαρμένους μύθους, που αντιφάσκουν
στων ουρανών τʼ απάρθενα σκοτάδια.

Τα μάτια μου είδαν θάνατο πριν απʼ την ομορφιά μου,
πριν του κορμιού το τίναγμα εξαστράψει.

Δεν ξέρω πόσα κρίματα έχω κάνει,
ποιον Άδωνι έχω χάσει και ποια μοίρα
διέστρεψε τους μυροβόλους Κήπους
σε απλανή τεμάχια οικοπέδων.

Κάτι κακό με βίασε να θεώμαι
τη σχάση από τʼ ατίμασμα· πλην όμως
η όρασή μου οσφραίνεται αστέρος την αφή,
γεύεται τη μαρμαρυγή τόξου πʼ αντιδονεί.

Και δε διστάζει να χαθεί, νʼ αναδυθεί
βαμμένη στο γαρούφαλο η καρδιά μου.

Παίζοντας με τα κύματα γεννήθηκα
στο κοίλο του νερού κι από ψηλά
έλυνα περιστέρια και σκορπούσα
μαλάματα κι αρώματα στα ρείθρα.

Τώρα συ, ξένε, κρίνε απʼ όσα βλέπεις.

ΘΕΟΛΟΓΙΑ
“Θυσιάστε μαζί μου μαλλιά στη σκιά του αγίου, του αφορισμένου Σπινόζα”
Friedrich Ernst Schleiermacher
`

Κάποτε σε ένα αστέρι
-ένα πελώριο ήλιο-
που πλησίαζε διάπυρο
μέσα σε τρομερή βοή
είπα:

“Τιμωρός είσαι και έρχεσαι
για να αφανίσεις τη ζωή από τη γη.”
Τότε το αστέρι κάτω από το όνομα σπινόζα
απάντησε:
“Αν ανήκατε και σείς στο δικό μου σύμπαν
που κέντρο του και αρχή του είμαι το ίδιο εγώ
θα καταλαβαίνατε ότι πουθενά δεν θα μπορούσα να έρχομαι,
όντας υποχρεωμένο να επιστρέφω διαρκώς
στον ίδιο μου τον εαυτό.
Το ίδιο και εσείς
που όμως σας έλκω εγώ
καθώς ποθώ να αποκαταστήσω
τη χαμένη μου ενότητα.”
Και συνέχισε:
“Εναλλακτικά ακολουθήστε την αντίστροφη διαδρομή:
μην συγκεντρώνεστε μα σκορπίστε.
Και μη σταματήσετε
μέχρι που μονάχα εκείνη η πόρτα να μένει.
Έτσι, δίχως τοίχο, να στέκει
ορθάνοιχτη στην εξοχή.
Και να νιώσετε τότε για πρώτη φορά
πως περνάει από μέσα, ελεύθερη, η ορμή.
Που μας πλάθει και μας συντρίβει
η ορμή με την οποία ο θεός αγαπά
δηλαδή συγκροτεί τον εαυτό του.”

Είπε και έκανε μεταβολή
για βαλτότοπους μακρινούς.
Το φως που βρίσκεται κάτω από το όνομα
αναλάμποντας:
Ά-γι-ο.

`

ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ

Στης παλιάς σοφίτας το ημίφως Μάσκες αναπνέουν.
Αναπολώντας δοξασμένα σανίδια,πρόσωπα και ατάκες.
-αγαπημένα-.
Κι έτσι ξεχασμένες από τους προβολείς.
Μοιάζουν κουρασμένες από το ταξίδι τους στην Τέχνη.
Η όψη τους ωχρή,ρυτιδιασμένη.τα μάτια άτονα,μισόκλειστα
Γυρνούν πίσω σε χρόνια ευτυχισμένα
Μόνο η μνήμη τούς απέμεινε πια.-
Λίγο πριν το θάνατο.
Αναζητούν θεατρίνους να τις ζωντανέψουν πάλι.

`

*

(άτιτλο)

Όταν δεν μετράς τη σιωπή σωστά,
Αυτό,
είναι ισοδύναμο του θανάτου.
Χρειάζομαι την απουσία των λέξεών σου
για να χτίσω το ποίημα μου.
Χρειάζομαι όμως και την παρουσία σου
για να χτίσω τη ζωή μου.
Να σε νιώθω κοντά
-και να είσαι-
όταν χάνω το μέτρημα,
να με διορθώνεις.