`

O ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ

Επιλεκτικά η ηχώ της ήσσονος ψυχής,
μυίγα ενοχλητική
στους χρόνους της ενηλικίωσης του γένους,
δωρίζει φλάμπουρα και ξόρκια
για τις βαπτίσεις των θνητών.
Έκτοτε.
Πέρασαν έτη δίσεκτα
πέρασαν επιτάφιες κουστωδίες
με λευκές βιολέτες και μελισοκέρι
σε ξύλο ανύπαρκτο.
Πέρασαν οι μάχες
των γόνιμων εγώ
μα και οι μητριές αγωνίες του τέλους.
Πέρασαν τα φορία των επαναστατών
με ανθρώπινα μέλη
με μισοφαγωμένα σεντόνια
από κορμιά με άτιτλα σκέλη .
Στην άκρη του τοίχου, μια χάρτινη εικόνα
του Εσταυρωμένου
στο νοτερό παρελθόν,
ψαχουλέυει,
όλη την άνοιξη
τις μνήμες του κήπου των ελαιών
που έχει γκρίζες βροχές
και ένα στεφάνι υάκινθων
δίπλα σε μανουάλι βενετικό,
γεμάτο λαμπάδες λευκές
σε χώμα με ρόδια…που έχουνε μείζονα ψυχή.

¨ΕΥΓΕΝΙΑ¨ 2014

( στον Ιάσωνα Σταυράκη)

`

Με την εκπόρθηση του κάστρου
οι κατακτητές οριοθέτησαν τον κάμπο
υποθήκευσαν το υπέδαφος και την τύχην των κατοίκων.
Διόρισαν ύπατους και ανθύπατους
πραίτωρες και αυλικούς.
Ο Μιχαήλ Στρογγώφ ακολούθησεν αντίστροφη πορεία.
Δια μέσου της στέππας επιχείρησε ενέργειες αντιπερισπασμού
και ανανέωσης των ελπίδων των κατοίκων, για μια επικείμενη αναδιοργάνωση του στόλου και του στρατού.
Με την πάροδο του χρόνου η αντίστασις των κατοίκων
εκλονιζόταν βαθμηδόν και η πτώσις ήτο βεβαία.
Ολίγοι μόνον διεσώθηκαν της πτώσεως.
Ολίγοι!

[To πυρπολημένο αγγλικό κυβερνείο 21Οκτώβρη του 1931]

`

Με πίκρα για τον ανένδοτο ανέκδοτο, του ποιου;

Άι, Κανάρη,
Χέρια μου λαμαρίνα
Που στο Δεκατριάνησο
Η βράκα μοναχά έπαρση κι
Έναν γκουβά σκατά χωρεί
Αντίκρισες
Κι έφυγες
Με το Αιγαίο στα
Μάτια πέτρινα της Μέδουσας
Μπουρλότο

Με πίκρα για την εξέγερση έγερση, της ποιας;

Άι, Νικόδημε Μυλωνά,
Πόδια μου σταυρικά
Που στην Εκκλησιά
Τα φράγκικα μονάχα ρουφιανιά και
Μια δωσίλογη γενιά φορούν
Βλόγησες
Κι εξορίστηκες
Silâh ξαρμάτωτο στʼ
Αντίδωρο βήμα του Ποιμνίου
Ιερό

Με πίκρα για το ωθούμενο αεριωθούμενο, του ποιου;

[Ο Μίλτος Σαχτούρης σε νεαρή ηλικία- Από το Αρχείο του Μάνου Ελευθερίου ©]

`

Ο Μίλτος Σαχτούρης διαβάζει το ποίημα «Καφενείο»  σε μουσική Μιχάλη Σιγανίδη: ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ

`

Η ΠΟΛΥΘΡΟΝΑ

Γυναῖκα μʼ ἄσπρες γάμπες βάφει τὴν καρδιά μου

Εἶναι ἕνα πρωτόϊδωτο τοπεῖο
μὲ δάση ἀπὸ ἀνατριχίλες
εἶναι ἕνα δέντρο μὲ ξερὰ κλαδιὰ
πάνω του συσπάζεται ἕνας ἄθλιος δαίμονας
ἕνας κατατρομαγμένος πόθος
καὶ φτύνει σάπια φύλλα
στάζει
ἔπειτα κατεβαίνει
γυναῖκα
πλανιέται στὰ δωμάτια τοῦ δάσου
μαστιγώνει αγρίμια βρίζει τὰ πουλιὰ
φτάνει στὸ κρεβάτι πατώντας σὲ χελῶνες
τινάζει πάνωθέ του τὴ βροχὴ

Ἐδῶ μοσκοβολάει τὸ κορμί της
Ἐδῶ βογγάει ἀκριβὸς ὁ τόπος τῆς θυσίας
Ἐδῶ ἀναδύονται χιλιάδες πεταλούδες
Ἐδῶ θρονιάστηκε ὁ ἄγγελος τοῦ φόβου
Χαμογελάει

Ἐδῶ φίλη μου εἶναι
ἂν μπορῶ νὰ σὲ πῶ φίλη
ἡ στιλπνὴ θέση τοῦ φόβου σου.

ΤΑ ΝΕΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, Περίοδος Β, Χρόνος Ζ, Αρ. 3, 5ος 1944, σελ. 182-183.

`

* Το διήγημα βασίζεται στο πραγματικό γεγονός της γνωριμίας μου με την ποιήτρια Dorothy Livesay, αλλά κινείται μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας. Οι φράσεις που ξεχωρίζουν με εισαγωγικά αποτελούν μεταφράσεις μου σε στίχους ποιημάτων της. Το ποίημα “Μέρα και Νύχτα” είναι μετάφρασή μου στο ομώνυμο ποίημα της ποιήτριας.

`

Ήταν χειμώνας του 2010. Εκείνο το τριήμερο διάβαινα για πρώτη φορά τους μελαγχολικούς δρόμους του Λονδίνου. -Τι κοινότυπο το επίθετο μελαγχολικός για το Λονδίνο, και όμως, τόσο ακριβές-. Έκανε πολύ κρύο κι εκείνο το μεσημέρι όμως είχα την σιγουριά ότι με την αντίστοιχη θερμοκρασία στην Αθήνα θα κρύωνα περισσότερο. Το ψύχος της Βρετανικής πρωτεύουσας μου φαινόταν πολύ πιο φιλικό και καθόλου διαπεραστικό.
Η ομπρέλα μια άνοιγε μια έκλεινε. Πλησίαζε απόγευμα κι εγώ πότε περπατούσα στους δρόμους και πότε επιβιβαζόμουν σε κάποιο λεωφορείο για να βλέπω τα αξιοθέατα έχοντας λίγη ζεστασιά.
Τα δημόσια φώτα είχαν ήδη ανάψει και οι φωτεινές επιγραφές των καταστημάτων όσο περνούσε η ώρα και ώσπου να σουρουπώσει φαίνονταν όλο και πιο εντυπωσιακές.
Στην Ελλάδα εκείνο το τριήμερο αποκορυφωνόταν η γιορτή της Αποκριάς και συμπτωματικά γιορταζόταν και ο άγιος Βαλεντίνος. Κάποιες στιγμές είχα την αίσθηση ότι το ίδιο συνέβαινε και στο Λονδίνο λόγω κάποιων ενδυματολογικών επιλογών κάποιων κοριτσιών.
Στην China Town γιόρταζαν το νέο έτος, μέσα του Φλεβάρη. Λίγη ώρα πριν είχα γευτεί μέρος του εορτασμού.

Αυτόν τον κεντρικό δρόμο τον περπατούσα για δεύτερη φορά εκείνη την ημέρα. Στο πρώτο πέρασμα πρόσεξα μεταξύ άλλων ένα κατάφωτο κατάστημα που ξυπνούσε μνήμες περασμένων αιώνων, εικόνες από αναγνώσεις βιβλίων του Ντίκενς. Ο Ντίκενς ήταν ολοζώντανος μέσα μου εκείνες τις ημέρες. Στη φωτεινή του επιγραφή διάβασα με χαρά ότι επρόκειτο για ένα βιβλιοπωλείο με μεταχειρισμένα βιβλία. Εκεί μπορούσες να αγοράσεις αλλά και να πουλήσεις δικά σου.
Με την πρώτη ματιά αυτό το μαγαζί είχε καταφέρει να ρίξει τα σχοινιά του μέσα μου και όσο και αν απομακρύνθηκα συνεπαρμένη από την άγνωστη ομορφιά της περιοχής που ζητούσα να ανακαλύψω, τα σκοινιά του με επέστρεψαν λίγα λεπτά αργότερα έξω από την πόρτα του και συγκινημένη την άνοιξα για να βρεθώ σε ένα λιλιπούτειο κάστρο ομορφιάς και μυστηρίου.

Ο ισόγειος χώρος δεν θα ήταν μεγαλύτερος από εξήντα τετραγωνικά. Ήταν γεμάτος με ξύλινες βιβλιοθήκες σε όλη του την έκταση και σκεφτόμουν ότι ένας ευτραφής άντρας ή γυναίκα θα δυσκολευόταν να διαβεί τους στενούς διαδρόμους που εκείνες σχημάτιζαν. Με την είσοδό μου κατευθύνθηκα λίγα μέτρα αριστερά όπου βρισκόταν το γκισέ του βιβλιοπωλείου και πίσω από αυτό ήταν ένας καθήμενος και ένας όρθιος άντρας, ο δεύτερος μέσης και ο άλλος λίγο πιο προχωρημένης ηλικίας. Θα μπορούσαν να είναι πατέρας με γιο.