Χρήστος Βασματζίδης, Τρία Ποιήματα
19Μαΐ
Πώς να ʽναι αυτή η θάλασσα τόσο ψέμα.
Κι ο ουρανός αυτός
είναι τόσος μόνο, όσος πιάνει το μάτι.
Η γη τούτη μας ελευθερώνει
με τα σπίτια και τους τάφους της.
Οι άνθρωποι χαίρονται με τα
πληθυντικά τους συναισθήματα.
Εντυπώνοντας αυτό το μπλε
δεν πονηρευτήκαμε ποτέ
ότι μπορεί να είναι η θολή κατάληξη ενός άλλου βλέμματος.
Και δεν μας φάνηκε ότι το χώμα τούτο
που σκεπάζει τα μέλη μας σε ώρες δόξας,
τελεσίδικα άψυχα,
μπορεί να είναι κιʼ αυτό ψέμα.
Πώς τότε να πιστέψει κανείς
ότι η μόνη είσοδος για την αλήθεια
είναι το μέρος τʼ ουρανού, που δεν πιάνει το μάτι.
Και οι ήχοι όμως, που μας πετάχτηκαν εδώ
-αφού όλοι πρώτα μέσα μας τους αναζητήσαμε-
κιʼ αυτοί ακόμη,
έχουν το νου τους
μην ξεφύγει κανείς μας
προς την αγιότητα.














