Το νου τους
Πώς να ʽναι αυτή η θάλασσα τόσο ψέμα.
Κι ο ουρανός αυτός
είναι τόσος μόνο, όσος πιάνει το μάτι.
Η γη τούτη μας ελευθερώνει
με τα σπίτια και τους τάφους της.
Οι άνθρωποι χαίρονται με τα
πληθυντικά τους συναισθήματα.
Εντυπώνοντας αυτό το μπλε
δεν πονηρευτήκαμε ποτέ
ότι μπορεί να είναι η θολή κατάληξη ενός άλλου βλέμματος.
Και δεν μας φάνηκε ότι το χώμα τούτο
που σκεπάζει τα μέλη μας σε ώρες δόξας,
τελεσίδικα άψυχα,
μπορεί να είναι κιʼ αυτό ψέμα.
Πώς τότε να πιστέψει κανείς
ότι η μόνη είσοδος για την αλήθεια
είναι το μέρος τʼ ουρανού, που δεν πιάνει το μάτι.
Και οι ήχοι όμως, που μας πετάχτηκαν εδώ
-αφού όλοι πρώτα μέσα μας τους αναζητήσαμε-
κιʼ αυτοί ακόμη,
έχουν το νου τους
μην ξεφύγει κανείς μας
προς την αγιότητα.
Παζάρια
Ένα κορμί που βρίσκεται στις λέξεις
ξαπλωμένο,
παζαρεύει με τον Θεό
τη σάρκινη και όποια άλλη επένδυσή του.
-Τη θέλω σε χρώμα Αυγούστου
και μοναξιάς.
-Θα σου δώσω τη σκόνη μου για να φυσήξεις.
-Θα σου βάλω ιδέες
για να με δημιουργήσεις.
Φως
Το φως γλιστράει ύπουλα
στο αίμα
Απλώνεται
Εκεί που πάει κάτι να τελειώσει
Μία θάλασσα, ένας ουρανός
Μία ματιά, ένα δέρμα
Κάνει τα όνειρα ανθεκτικότερα
Στεγνώνουν τα χρώματα
Στα μάτια μας
ευνοημένα
Και κάπως έτσι η ζωή πάντα
Φαίνεται λευκή
Ακόμη και αν στερεύει από γαλήνη
Γιατί το φως ζητά πάντα να μας συναντήσει
Και δεν ενδιαφέρεται
Αν είμαστε αφέντες ή δούλοι
Το φως νοιάζεται μόνο
Αν είμαστε ζωντανοί.
Βιογραφικό
Γεννήθηκα στις 7.2.1972 στην Πάτρα και έζησα τα παιδικά μου χρόνια στη Ναύπακτο. Από το έτος 1981 μετακόμισα στη Αλεξανδρούπολη. Σπούδασα νομικά στην Κομοτηνή (πτυχίο και μεταπτυχιακά). Ζω και εργάζομαι στην Αλεξανδρούπολη ως δικηγόρος, αρθρογραφώ σε νομικά έντυπα και ιστολόγια για θέματα που αφορούν την επιστήμη μου. Δουλεύω στον ελεύθερο χρόνο του με τις εξαρτήσεις μου, φιλοσοφία, λογοτεχνία, μουσική. Τις περισσότερες φορές από την πλευρά του αναγνώστη ή του ακροατή. Καμιά φορά παρασύρομαι και αφηγούμαι ο ίδιος.
