Χαμόγελο διαρκείας

Κοιτώ τα γερασμένα δάχτυλά μου
Στην τελευταία φάλαγγα φύτρωσαν αισθητήρες
εφοδιασμένοι με υποδοχείς αγάπης
Από εδώ θα τρέφομαι εις το εξής
θα ακούω θα μιλάω και θα βλέπω
Από εδώ θα ψηλαφώ τον κόσμο
και θα οσφραίνομαι την ομορφιά όπου γης
Ό, τι άλλο θα αποβάλλεται ευθύς
Εφοδιασμένα με χαμόγελο διαρκείας
κάτω απʼ τους αισθητήρες τους τα ακροδάχτυλά μου
θα απολαμβάνουν ό,τι τους αναλογεί σε καλοσύνη
Όπως η φύση κάτω από τη χλωρίδα της
-όσα στραβά κι αν βλέπει των ανθρώπων-
ανθίζει και καρπούς κρατεί και θάλλει
Μʼ ένα χαμόγελο πεθαίνει
μʼ ένα χαμόγελο ξαναγεννιέται πάλι

1.

Aνταριάζει ο ήλιος
στων ποιητών τον εξοστρακισμό.
Κατόπιν έρχονται σκεπτόμενα μαντεία
ψευδείς ειδήσεις
να πιστέψουν.

2.

Όταν δακρύζω
για ένα μου κρίμα
τότε πια παύει να με τιμωρεί.
Εξαφανίζεται.

`

ΕΝΑ ΓΑΛΑΖΙΟ ΦΩΣ

Η ποίηση σου άργησε• μα ήρθε.
Ένα γαλάζιο φως στο έμπα του Απρίλη.
Με βρήκε ʽκεί που ανέβαζα σ’  ένα γιαπί
τσιμέντο, τούβλα
και βλαστήμιες.

Πάνω σε μια μετέωρη σκαλωσιά
των δεκαοχτώ μου χρόνων…

Εκεί,
ανάμεσα γης και ουρανού,
στη Δραπετσώνα
άκουσα τη θαλασσινή φωνή σου!
«Λένε για μένα οι ναυτικοί που εζήσαμε μαζί…»
κι άξαφνα μέσα μου τρικύμισαν
όλες οι θάλασσες
όλες οι σημασίες.
Φάροι, νησιά των κοραλλιών και άγνωστα λιμάνια,
Φάτα Μοργκάνα πρόβαλαν στα μάτια μου μπροστά
και το γιαπί με τα εφτά πατώματα άλλαξε, έγινε
καράβι μυθικό, καράβι μεθυσμένο
με καπετάνιο εσένα, ναι, και ασυρματιστή.

Πληγές παλιές που νόμιζα πως είχαν γιατρευτεί,
αιμορραγούσαν πάλι.

Τέσσερα τραγούδια για το πώς θα έρθει ο θάνατος
(με αφορμή τον Τσέζαρε Παβέζε)

Ι.

Θα έρθει ο θάνατος
και δεν θα σε κοιτά στα μάτια
θα έρθει
τυφλός ,
γυμνός ,
θα κουνάει τους γοφούς
δανδής
θα κάνει νούμερα
σε συντηρητικές γυναίκες
γριές βαμμένες
σαν πουτάνες

θα κουβαλάει σε σακί
τα αποκαΐδια
της ιστορίας των ειδών
κομμάτια μαύρο κρέας
και την πλάνη της ζωής

στην πλάτη θα έχει
τα όνειρα των λεωφόρων
στην καρδιά
τα κρόκαλα της άμμου
λίγα μωρά νεκρά
για κολατσιό
λίγο νερό κι αλάτι
για την πληγή του κατσικιού
που θα σέρνει
στο πόδι του δεμένο

θα έχει ο θάνατος
το ύφος του παιδιού
μια φωτογραφία της μαμάς
της ερωμένης του
για μια μέρα,
που διατείνεται
ότι γεννήθηκε σε μια σπηλιά
με αρχαίο πόνο και αλάτι

θαναι αυτός ο θάνατος
απόσταγμα από σάλια
μεθυσμένων ναυτικών
που πνίγηκαν
σε θάλασσες και σε ποτάμια

θα κουβαλάει
τα απόβλητα της Κυριακής
λίγα σαλεμένα μυαλά
λίγα σπασμένα τζάμια
και ποτήρια
απομεινάρια
οικογένειας,
γιορτής
και δυστυχίας

κρυμμένος,
θα εμφανιστεί
πίσω από τα έπιπλα
της κουζίνας
θα σπάσει την πλήξη της ημέρας
θα χωθεί στο σώμα
μιας ανορεκτικής
στην άνοια θα βυθίσει τη μητέρα
μπλεγμένος στα σκεπάσματα της κούνιας
του μωρού
στο παιδικό δωμάτιο
για χρόνια θα γυρνάει
θα παίζει σκάκι,
μονόπολη, τρενάκι
μέχρι να αποπλανήσει
στην πρώτη εφηβεία
το παιδί

ΙΙ

είναι ο θάνατος
ο έφηβος του πάνω ορόφου
με την ψύχωση στα μάτια
τη βαριά καρδιά
και ιστορία
το όμορφο αγόρι
που έπεσε από τη γέφυρα
πριν αγγίξει τον έρωτα
ο άντρας που αγριεύει
τις γυναίκες
δεν πληρώνει το πότο
δεν πληρώνει το φαί
το ρεύμα της ζωής

ΙΙΙ

Θα έρθει ο θάνατος
ζητώντας για να φάει
τσιγάρα να καπνίσει
φωτιά να κοιμηθεί
θάνατο να ξεπλυθεί

ΙV

όταν έρθει
ο θάνατος
ζητάω μόνο,
στο στόμα του
να με κρατήσει
πριν με καταπιεί,
και να ‘ναι καλός και τρυφερός
όταν ξαπλώσει με τις κόρες μου

`

[Εξώφυλλο: Μίλτος Μιχαηλίδης]

`
Εορτασμοί

Κάθε Χριστούγεννα
εστιάζεις στα αμίλητα ζευγάρια
σε φτηνό εστιατόριο κεντρικού δρόμου.
Πάνω από ένα πιάτο αρακά με πατάτες
νιώθεις σαν σαλιγκάρι που περιμένει να δυναμώσει η βροχή.
Σε σκουντά δύστροπος γέρος ζητώντας ένα εικοσάλεπτο.
Επιβραδύνεις για να σκεφτείς ξανά τους νεκρούς.
Έσω έτοιμος για τα χαϊκού της απόγνωσης
αντίβαρο
στα σενάρια φανατικών
που οραματίζονται αντάρτικα πόλεων.

`
*
Πυγολαμπίδες
Δεν είμαι η ξεχασμένη αρραβωνιαστικιά.
Είμαι βρεγμένο βότσαλο σε τόπο με βρύα και λειχήνες.
Ιδιορρυθμία χωρίς οπτικό ερέθισμα.
Διαβάζεις τάχα μου το εξώφυλλο της μονογραφίας μου.
Μπάρες, παύλες, μαύρες κατάρες.
Σαν πυγολαμπίδες με ελαστική διάθεση.
Μετά βρισκόμαστε στο χειρουργείο,
κάνοντας την τέχνη συνωμοσία.
Διαφεύγεις διαρκώς
αναβοσβήνοντας το φωτάκι σου.
Σε θέλω πίσω.
Μικρά ανθρωπάκια με χέρια καθαρά.
Αγγλίδες περιφρουρούν το Ηνωμένο Βασίλειο
ωσάν το μαυσωλείο του Λένιν.
Γύρνα.