`

Δες το φεγγάρι
σκοντάφτει στο σύννεφο
πέφτει στο νερό.

`

`

*

Ένα φεγγάρι
ολόγιομο ασήμι
τ΄ουρανού τσέρκι.

`

*

Μ΄όψη λεπίδας
φεγγάρι στον δρόμο μου
χειμωνιάτικο.

`

ΑΝΑΣΤΟΧΑΣΜΟΙ

Ανέτρεξε στο χρόνο με του νου τα σημάδια
και της ψυχής τ’ αποτυπώματα.
Ανακάλεσε ανυπάκουους πειρασμούς, ασύνταχτα όνειρα
και ανάπλασε αυθόρμητες τελετές.
Εντρύφησε σε αφορισμούς και δόγματα,
προσμέτρησε αιφνιδιασμούς και ερωτήματα
και προσπερνώντας τον πανικό της γνώσης
και την αμφισβήτηση της αλήθειας,
έγειρε τις μνήμες του στα θαύματα, θεία και ανθρώπινα,
αυτά που ξόρκισαν τους φόβους του και τις αναστολές του
και αγίασαν τις εμμονές του.

Όμως και πάλι, μπροστά στα διλήμματα και τα αδιέξοδα.
Αναμετριέται με όσα τόλμησε να αρνηθεί.
Τι τάχα να είναι διαφυγή και τι ολοκλήρωση;
Πίσω από τα καθημερινά, τα μικρά και σχηματισμένα,
μπροστά από τα μεγάλα, τ’ απρόβλεπτα και ουτοπικά,
ποια τάχα να είναι η απουσία και ποια η δημιουργία;

Συνείδησης λόγος η σιωπή και τα κενά μια ρήξη.
Ο χρόνος αδέσποτη πομπή κι οι λογισμοί μια δέσμη
ανέσπερου φωτός αρχή και τέλους δοκιμασία,
δώθε απ’ την αναγκαιότητα, κείθε απ’ την ελευθερία.

Και η ιστορία μια περγαμηνή που στ’ αύριο ομνύει.
Μικρή σκηνή οι ορίζοντες και οι οραματισμοί μια πράξη.
Πρόκληση το σειρήνιο κάλεσμα κι αφουγκρασμός η ανάγκη,
αξίες άδηλες κι αρχές, ασύνετοι εθισμοί και βλέψεις,
να πάνε η σκέψη κι η ζωή μια μέρα πιο μπροστά.

Λένε ότι η ποίηση ταιριάζει περισσότερο στα χρώματα, τις οσμές και τους ήχους της άνοιξης. Εγώ προτιμώ τις πολιές μέρες του Γενάρη, τις σιωπηλές νύχτες πού ξεθάβουμε κάτω από το πυκνό στρώμα της λήθης τον σκύλο των μισοτελειωμένων ονείρων μας.

* Ακολουθεί εισαγωγή και 4 ποιήματα από την ανέκδοτη συλλογή Meditationes

Meditationes

Εγώ ένας ξένος βαδίζοντας με αργά, στακάτο βήματα στα βρεγμένα σοκάκια της Kashba, ακούγοντας τον μεταλλικό ήχο των παπουτσιών μου στο μωσαϊκό παράνομου λιθογραφείου όπου η ακινησία της μακροχρόνιας λήθης πνίγει τις κραυγές του μελλοθάνατου Maurice Audin, τις χυδαίες βρισιές των αλεξιπτωτιστών των Massy και Aussaresse: «Le type est mort sans rien dire. Je nʼai pensé à rien. Je nʼai pas eu de regrets de sa mort. Si jʼai regretté quelque chose, cʼest quʼil nʼait pas parlé avant de mourir».

Καπνίζω ένα άφιλτρο Gitanes σʼ ένα μπιστρό της Corniche έχοντας απέναντι μου τις κρεμασμένες μούρες των διοπτροφόρων τύπων με τα ξυρισμένα κεφάλια και τις κίτρινες μάσκες από την εποχή του Deux Magots, ακουμπώ σιγά-σιγά, νανουριστικά στο γλυκό φθινοπωρινό φως μετά την ξαφνική μεσογειακή νεροποντή πάνω από τις θολωτές στοές των αποικιακών σπιτιών, αμβλύνω στις παστέλ αποχρώσεις του ορίζοντα το κενό μέσα μου απειλητικό και συναρπαστικό ταυτόχρονα, αιωρούμενο πάνω από κάθε επικαιρική μου στιγμή, αναλλοίωτο και στην επόμενη ρωγμή πού θα αφουγκραστώ στην πολύχρωμη ροή του πλήθους προσώπων, φωνών, βλεμμάτων, επαφών, παιχνιδιών, φονικών, τις ώρες των αγοριών και κοριτσιών, τις ώρες της σιέστας του Αλγεριού, τις ώρες της νύχτας πού η μνήμη αναζητά τον γλυκό ήχο μιας αιματηρής εξέγερσης……

`

36

Η μουσική σκάβει τον ουρανό

`

47
Όποιος δεν είναι ελαφρά δύσμορφος περνά απαρατήρητος∙ απʼ αυτό προκύπτει ότι το ακανόνιστο, δηλαδή το απροσδόκητο, η έκπληξη, το θάμβος συνιστούν ουσιώδες μέρος και το χαρακτηριστικό της ομορφιάς.

`

56

Αυτοειδωλολατρεία
`
68
Η προσευχή ενέχει μια μαγική πράξη. Αποτελεί μια από τις μεγάλες συνιστώσες της πνευματικής δυναμικής. Την βρίσκουμε εκεί σαν το εναλλασσόμενο ηλεκτρικό ρεύμα.
`
76
Όταν θα εμπνεύσω την καθολική αποστροφή και φρίκη, θα κατακτήσω τη μοναξιά.
`
83
Δυο μέρη υπάρχουν όπου πληρώνεις για να έχεις δικαίωμα να αφήσεις κάτι, τα δημόσια αποχωρητήρια και οι γυναίκες.
`
91
Η γέννηση κάθε υπέροχης σκέψης συνοδεύεται από έναν νευρικό κλονισμό που γίνεται αισθητός στην παρεγκεφαλίτιδα.
`
101
Λένε ότι είμαι τριάντα χρονών. Αν όμως εγώ μέσα σ’ ένα λεπτό έχω ζήσει τρία… δεν είμαι άραγε ενενήντα χρονών;”

Τη νύχτα θέλω

Δεν με νοιάζει η μέρα σου,
τη νύχτα θέλω να μου χαρίσεις,
τις φαντασιώσεις και τα όνειρά σου.
Μου αρέσει αυτός ο μαγικός κόσμος
που λούζεται και βγαίνει σεργιάνι
στις σκιές και στους ήχους.
Απλώνεται γύρω και γεμίζει το χώρο
με εικόνες πόθου και μυστηρίου.
Αρωματισμένες με νωπή οσμή βρέφους,
πίσω στις πρώτες χαραγματιές,
στα πρώτα αποτυπώματα.

Δεν με νοιάζει η κούραση της μέρας,
η λύτρωση της νύχτας με διεγείρει.
Σκηνικό απέραντο,
ατέλειωτες ιστορίες που ζει.
Πλανεύτρα, τον αποκαμό παρασέρνει,
γεράκι και κύκνος μαζί
πετάει σε αισθήσεις
αέρινου διαπεράσματος.
Χάδι της σάρκας
σε μια ένωση που χωρίζεται για να ξανασμίξει.

Δεν με νοιάζει ο ήλιος που χαρίζεται,
είναι μέσα μου.
Η σελήνη της νύχτας με προκαλεί.
Στα ρίγη της θάλασσας μου ξεφεύγει,
όταν στην άκρη του κύματος
μέσα μου έρχεται,
μα τραβιέται αναχαιτίζοντας την ορμή της.
Η ηδονή της, ηδονή μου προσφέρει.

Δεν με νοιάζει ο αέρας της μέρας
που τρυπώνει στο κορμί μου
της νύχτας αυτός, τραγουδάει σε φυλλωσιές
και ξεσηκώνει όνειρα,
γεμίζει την ψυχή μου δροσιά
δύναμη οξυγόνου που διαλύει
σε μόρια τη ζωή μου
καθαρίζει ό,τι άπρεπο ή αδιάφορο

Δεν με νοιάζει να μου χαρίσεις τη μέρα
Χαρισμένη από γεννησιμιού της υπάρχει
Τη νύχτα, κόσμημα στρογγυλό,
να μου χαρίσεις,
θέλω.