1.
Aνταριάζει ο ήλιος
στων ποιητών τον εξοστρακισμό.
Κατόπιν έρχονται σκεπτόμενα μαντεία
ψευδείς ειδήσεις
να πιστέψουν.
2.
Όταν δακρύζω
για ένα μου κρίμα
τότε πια παύει να με τιμωρεί.
Εξαφανίζεται.
3.
Στις άκρες του δρόμου
αργά και ύπουλα
ξεφύτρωσαν παλιές εικόνες
τεράστιες σιωπές, σκιές.
Ολική η καταστροφή
οι ποιητές πολεοδόμοι
απεφάνθησαν.
Δρόμου αδιέξοδα.
4.
Οι άνθρωποι
ξεχνούν τις αναμνήσεις
και κατατρώγουν
του μέλλοντος τ’ αποθέματα.
5.
Η αλήθεια
προηγείται της σκιάς.
Γνωρίζω τον Γιώργο Γάββαρη μόνο διαδικτυακά και από τα βιβλία του. Είναι σπάνια μια επικοινωνία χωρίς ήχο και εικόνα, να μπορεί να σε πείθει για το ήθος και την ποιότητα του ανθρώπου. Για τις αξίες που πρεσβεύει και τις οποίες ενσταλάζει και στην ποίηση του.
Ολιγόλογα αλλά τόσο μεστά που κρύβουν πολλά και λένε περισσότερα. Μου άρεσαν πολύ. Μπράβο στον ποιητή.