[η ευωδία της ένοχης σιωπής
στη θέα της μητέρας μου]

ως που να γελάσεις άστρα κι γαλαξίες
φύτρωσαν στα λυμένα σου μαλλιά
χωρίς να είναι δυνατόν
να υπολογιστεί το άθροισμα σου
σε ταλαιπωρία και σε φοβερά τραύματα
άσπρα σεντόνια και μαξιλαροθήκες
να ανεμίζουν στον αέρα σαν πληγές
βαμβάκι κοφτερό οι τύψεις μου
να αστράφτουν τα χώματα απ΄το όνομά σου
ούτε που ξέρω πως και πότε παραδόθηκε
στο πελώριο μαργαριτάρι των ματιών σου
το βαθύ γαλάζιο χρώμα στη μαύρη καταδίκη
απʼ το άδοξο μεροκάματο του πένθους
ή πως η πίκρα και η κούραση πέτρωσε
την οριζόντια κοίτη των δακρύων σου
στο ταριχευμένο εμβαδόν της σάρκας σου
αχ άκαρδη θήβα με τα ξερά σου λιβάδια
ύπουλη ενέδρα κάθε αισιόδοξης σκέψης μου
ο τραγικός τόπος του εσωτερικού μου τίποτα
μισή καρδιά μισή βροχή και η καμπύλη
του αργαλειού που οδηγεί το αίμα σαν κόκκινο
κουβάρι του θυμού μου ο ατυχής προορισμός
τρεις βλασφημίες καμιά ευχή μόνο κατάρες
στης αρβανιτιάς την αλάλητη γλώσσα
μανούλα μου η τρυφερή σου αγκαλιά
σέρνει της καταγωγής μου το παράλογο
βάσανο να χάνομαι εκεί στου κιθαιρώνα
τις ανήφορες πλαγιές εγώ ο γιος σου
ο πιο ακατονόμαστος από τα άλλα σου
παιδιά να γίνομαι ο καυτός όλεθρος
της υψικαμίνου που απανθρακώνει
το τελικό προορισμό της γενιάς μου
στο άχραντο λαμπάδιασμα σου
ας ακτινοβολήσει άπειρο φως
θαυματουργό φως θεραπευτικό
φως πέρα από κάθε τρυφερότητα
να φωτίσει τη παγωνιά που στοιχειώνει
τα γύρω και τα πάντα όλου του κόσμου
ώστε ο χρόνος πια να λογαριάζεται
σαν τη πιο σημαντική μου υπόσχεση
όσα σου αρνήθηκε ετούτη η ζωή
να γίνουν η γαλήνια σιωπή
που εξορκίζει κάθε λύπη θανάτου

`

I.

Ποιος μπορεί να πιστεύει δίχως να ετυμολογήσει
την πίστη του
όπως θροΐζει ο άνεμος στα φύλλα
δίχως να μαρτυρά την καταγωγή του;
Ποιος μπορεί να επιθυμεί χωρίς να ερμηνεύει
τον πόθο του
ακολουθώντας το ερωτικό κάλεσμα του τριζονιού;
Η στάχτη του δειλινού σπινθηρίζει αγόγγυστα
το δάκρυ του νερού προσμένει σκυφτό
τη δόξα των παγετώνων
και η φιλντισένια Πύλη υποδέχεται
τα κουρασμένα γόνατα με τη λαχτάρα του δρομέα.
Κανένα αντίτιμο δεν ζητά ο επίμονος μεταξοσκώληκας
ούτε αναγνωρίζει χρέος η αρχέγονη ρίζα.
Καμία προϊστορία δεν χρειάζεται ο υάκινθος για να
ανθοφορήσει
ούτε η Πούλια για να χαρίσει τη λαμπερή της πόρπη.
Όσα αγαπάς δωρίζονται αυτοφυή.

Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Στον Μ. Παπαδόπουλο

Αγόρασα ένα μικρό πήλινο
κοκοράκι
χωρίς τη φωνή του
χρωματισμένο αλλά χωρίς τη
χρωματισμένη αυγή
ήταν μόνο του
μέσα στη βιτρίνα του μαγαζιού
όπως όλοι οι θνητοί
μέσα στη βιτρίνα του κόσμου
σιωπηλό όπως ήταν το σύμπαν
στην αρχή του
χωρίς καμιά δυνατότητα παρά
μόνο μέσα στο μυαλό ενός Θεού
που δεν άντεχε να μην ακούει
όργανα και προσευχές
προς τιμήν του
Όπως το σύμπαν χωρούσε κάποτε
στην παλάμη του έτσι και τούτο
το δώρο χωράει μες στο κουτί
και στην ομορφιά του
Τα χέρια που είναι καμωμένα
για να σπάζουν και ν΄αγαπούν
καμωμένα για να μπαίνουν
σε γάντια δερμάτινα
ή λαστιχένια χειρουργού
παιζογελώντας το χαϊδεύουν
όμως ό,τι δεν έχει σάρκα και
φωνή ό,τι δεν διαμαρτύρεται
μεγαλώνει την έπαρση
των γούνινων ανθρώπων
Αυτοί που σπούδασαν τους
αριθμούς και τους
αλγόριθμους κατέχουν το
ηλεκτρονικό πλεόνασμα
είναι αυτοί που ταυτίζουν
στις χυδαίες αγορές το όμορφο
με το χρήσιμο
οι άλλοι οι υπόλοιποι
οι μικροσκοπικοί άνθρωποι
που ντρέπονται να πατήσουν
τη γη προσανατολίζονται
στα άστρα
σιωπούν χώνοντας ένα
μακρινό γαλαξία στο στόμα τους
κι ενώ θα έπρεπε να εγκαινιάσουν
τις νέες αισθητικές παραιτούνται
εγκαίρως
γιατί κάθε βρέφος που εμφανίζεται
είναι ένας ολοκαίνουργιος γέρος
ξέρουν καλά πως τίποτα δεν διαρκεί
παρά μόνο η κίνηση
και ο αδάμαστος χρόνος

Σαν παιδί

Φύλλα κίτρινα ξερά
πέφτουν καταγής
ατέλειωτο φθινόπωρο
εποχή μελαγχολίας
κι ας λένε για τʼ αντίθετο
οι ρομαντικοί
είναι όμορφη η φύση
μα οι ψυχές πικρές
ταλανίζονται
απʼ της ζωής τις νεροφαγιές
θέλουν νʼ αγαπήσουν
νʼ αγαπηθούν
μα δεν είναι έτοιμες
πώς να νιώσεις την αγάπη
αν δεν γίνεις παιδί
αν δεν γίνεις μικρός
πόσο λίγα ξέρουμε γιʼ αυτήν
είναι στο στόμα ολονών
είναι στο νου μας
μα στην καρδιά μας απουσία.

Πανσέληνος

Τι να συμβαίνει, όταν ένα φως αντικρίζει ένα άλλο φως;
Ποιες νότες ανταλλάσσονται από διόδους μυστικές
σαν τη χορδή που κιθαρίζει τη μουσική του χρόνου;
Κάποτε μεγαλώνεις κι αναζητάς τα δευτερόλεπτα που ξόδεψες
χωρίς να αγοράσεις κάτι απ’ την πραμάτεια των ονείρων σου.
Κι όμως ήταν εκεί, απλωμένη σαν ερωμένη που δίνεται ολάκερη,
αλλά εσύ διαλέγεις πάντα κάτι το λιγότερο,
το μισοφέγγαρο, αντί για την πανσέληνο,
το ένα χρώμα, αντί για όλο το ουράνιο τόξο.

Τι να συμβαίνει, όταν ένα φεγγάρι συναντά ένα άλλο;
Ποιοι θρύλοι να ξυπνούν σαν ξεκινάει να χτυπά η καρδιά της νύχτας;
Οι δράκοι κάποτε γερνούν κι εξημερώνονται
κι εσύ ακόμη αναζητάς το κάστρο
που δεν εκπόρθησε ποτέ ο δισταγμός κι η αναβλητικότητά σου.
Κι όμως η πύλη του ήταν ανοιχτή,
κόρη ενός ματιού που διαστέλλεται ολάκερο
για να δεχτεί το αγαπημένο σχήμα εντός του.
Αλλά εσύ διαλέγεις πάντα το μισόκλειστο παράθυρο,
τη χαραμάδα αντί για τη βαθιά ρωγμή,
το σχίσιμο στο πέπλο αντί για το γυμνό κορμί του αγάλματος.

Τι να συμβαίνει, όταν ένα φως δεν αντέχει να κοιτάζει ένα άλλο φως;
Όταν ένα βλέμμα σβήνει για να μην δει το άλλο;
Όταν το πεντάγραμμο αδειάζει από τις νότες του,
όλη αυτή η χαμένη μουσική πού να πηγαίνει;