και το σπέρμα σου

υετός απύθμενος στη στερεμένη σάρκα

πόσες φορές δεν λαχτάρησε η ανάσα

μια σπίθα άνοιξης

πόσες φορές ο πόθος δεν λάβωσε την άνυδρη

χοϊκή σχισμή

το σπέρμα σου κορφολογώ σαν άνθος

παράταιρο ξένης πολιορκημένης χώρας