και το σπέρμα σου
υετός απύθμενος στη στερεμένη σάρκα
πόσες φορές δεν λαχτάρησε η ανάσα
μια σπίθα άνοιξης
πόσες φορές ο πόθος δεν λάβωσε την άνυδρη
χοϊκή σχισμή
το σπέρμα σου κορφολογώ σαν άνθος
παράταιρο ξένης πολιορκημένης χώρας
*
είναι η επιθυμία μια βουκέντρα του πνεύματος
μαμή της ποίησης
και το κορμί σου η ανοξείδωτη περγαμηνή
για την αιμάτινη γραφή των οργασμών μας
*
κάλυψέ μου τα μάτια κάλυψέ μου τα χείλη
κάλυψέ μου το κορμί
ολόκληρο σαβάνωσέ με με τον ταγκή έρωτά σου
όλα σάλια όλο σπέρμα όλο αίμα στα απόκρυφα
των σπαραγμών μας
κάλυψέ μου τα μάτια κάλυψέ μου τα χείλη
κάλυψέ μου το κορμί
ολόκληρο σαβάνωσέ με με τον ταγκή έρωτά σου
κάνε το σμίξιμο και τον κοπετό, τον σάρκινό μας ορμαθό
όμαιμο του βασιλέα θανάτου· μονάχα με υπερβολές
και σεισμικές εντάσεις αντέχεται η τόση δίψα
*
εάν ο θάνατος γαλβανίζει την ακινησία
εάν η φύση γουργουρίζει νωχελική πάνω στο χάος
εάν ο χρόνος είναι άχρονος και με μάνα εγγαστρίμυθη
εμείς δινόμαστε στη ρευστή αεικίνητη τελετή των σωμάτων
επαναστάτες χωρίς αρχική αιτία· αιώνιοι μέσα στο πεπερασμένο
κέλυφός μας· αιώνια ερωτευμένοι στο χρονικό του μαρασμού
και της λησμοσύνης μας
εμείς δινόμαστε στη ρευστή αεικίνητη τελετή των σωμάτων
κι ας πάει να γράφει ο χρόνος στο τεφτέρι τις πιστώσεις του
κι ας πάει η φύση να ρετουσάρει την αταξία των στρωμάτων της
κι ας πάει ο θάνατος να καλουπώσει τα κύματα των στεναγμών μας
εμείς δινόμαστε στη ρευστή αεικίνητη τελετή των σωμάτων…
