1

Απ’ τα ωραιότατα πλάσματα ζητάμε να αυξάνονται

Ώστε της ομορφιάς το ρόδο ποτέ να μην πεθαίνει

Καθώς ο γέρος με τον καιρό θα χάνεται

Στην μνήμη του απογόνου η θύμηση θα επιμένει

Μα εσύ στα λαμπερά σου μάτια συγκεντρωμένος

Με καύσιμο τον εαυτό σου την φλόγα σου τρέφεις

Λιμό φέρνοντας εκεί που πακτωλός είναι μαζεμένος

Τον εαυτό σου από φίλο σε άσπονδο εχθρό μεταστρέφεις

Του κόσμου είσαι στολίδι νεαρό

Άγγελε που την άνοιξη προοιωνίζεις

Που κρύβεις τα χαρίσματά σου μες τον κλειστό σουανθό

Τρυφερέ τσιγκούνη που στην τσιγκουνιά την ομορφιά σου χαραμίζεις

Λυπήσου τον κόσμο, ή λαίμαργος γίνε

Καταβρόχθισε με τον τάφο ό,τι δικό σου δεν είναι