*Το ποίημα ανήκει στο ανέκδοτο (ομώνυμο) ποιητικό έργο Ὀρίγανος ὁ Ἔρωντας. Αφιερώνεται στη μνήμη του Νίκου-Γαβριήλ Πεντζίκη (17/30 Οκτωβρίου 1908-13 Ιανουαρίου1993).

I

Κοιμᾶμαι
κι ἡ τύχη μου δουλεύει στὸ ρελαντί της
ἔτσι νομίζω δίκαιο
ποὺ σκαρώνω τ΄ὄνειρο
μὲ ἄδειο του τὸν τενεκὲ στὸ χέρι
συνάζοντας στάλα τὴ στάλα
δάκρυα πάντα ἐκπρόθεσμα
στὸν ἄπορο καιρό

Διαβαίνει
πίσω μου ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἤτανε
νὰ γίνει ὅ,τι εἶχε ὀνειρευτεῖ
καὶ μπρός μου, σὰν ἧττα μου εὐθυτενής,
λόγια ψιθυριστὰ τοῦ Χαίλντερλιν ἀπὸ χαδούλια ἀστράκια
νύχτας φεγγόβολης

στὸ ἄσυλο τὰ εἶδε
ἀπ΄τ΄ ἀνοιχτὸ παράθυρο ὁ βὰν Γκὸγκ
καὶ τὸ παράλογο σὰν τὸ Τριώδιο ἄνοιξε
δίχτυ φαντὸ ἀπὸ φῶς,
νωπὴ χαρὰ κι ἀνείπωτη
ποὺ νὰ χωράει τὰ πάντα

Σιωπή μου, ἐσὺ ἀνήσυχη, ἀπὸ τ΄αὐτιὰ τοῦ δίχταμου
πᾶμε νὰ πιάσουμε τ΄ἀνέγγιχτο
γιατὶ ἐτούτη ἡ δύναμη μέσα στὴν ἐκκλησιὰ τὴ σφριγηλὴ
ποὺ σοῦ τραβάει κουπὶ
σωστὰ ἀγάπησε κι ἀντέχει.