«Δεν είμαι υπέρ της νοσταλγίας, όχι τουλάχιστον με μη γόνιμο τρόπο. Ο σύγχρονος κόσμος προχωράει γρήγορα, με έναν ρυθμό που αφήνει συχνά ελάχιστο χρόνο για να κατανοήσουμε τις όποιες αλλαγές, πράγμα το οποίο μας οδηγεί σε συνθήκες αποξένωσης»

Ο Νίκος Παναγόπουλος μιλάει στο Ποιείν για τη βραβευμένη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Πέρασμα» που κυκλοφορεί από τις ΑΩ εκδόσεις. Ο ποιητής καταφέρνει να δημιουργήσει έναν πολυστρωματικό ποιητικό λόγο, γεμάτο ανατροπές και αντιφάσεις. Στη συνέντευξη μάς αποκαλύπτει πηγές έμπνευσης, συναισθηματικές καταστάσεις και φιλοσοφικές ανησυχίες που διέπουν το έργο του. Η φύση, η μνήμη, ο χρόνος και η ανθρώπινη ύπαρξη αποτελούν κεντρικούς άξονες στην ποίησή του, με τη σιωπή και τη νύχτα να λειτουργούν ως καταφύγια της δημιουργίας. Οι εναλλαγές των προσώπων, οι μυστηριώδεις εικόνες της φύσης και η αναφορά σε σύγχρονα γεγονότα ή προσωπικότητες, όπως ο Χάντερ Σ. Τόμσον, ενδυναμώνουν τη δυναμική του έργου του, προσφέροντας μια βαθύτερη κατανόηση της ποίησης ως μέσο επικοινωνίας και αναστοχασμού.

-Η πρόσφατη βράβευσή σας αποτελεί μια σημαντική αναγνώριση για την ποιητική σας πορεία. Αισθάνεστε ότι η βράβευση προσφέρει ένα νέο φως στη γραφή σας ή, ίσως, σας ωθεί σε νέους λογοτεχνικούς προσανατολισμούς;

Α: Σίγουρα αποτελεί μια σημαντική ενθάρρυνση, όπως για κάθε νέο λογοτέχνη. Η τέχνη δεν λειτουργεί μέσα σε κενό όπως και τίποτα άλλο στη ζωή, οπότε είναι πολύ πιθανόν ένα τέτοιο γεγονός να επηρεάσει και να σηματοδοτήσει εξελίξεις. Προσωπικά εγώ επικεντρώνομαι στην δουλειά μου έχοντας πάντα όμως ένα ανοιχτό μυαλό για καινούργια πράγματα και επαναξιολογώντας ανά τακτά διαστήματα την πορεία την οποία ακολουθώ.