https://murrayparkphotography.weebly.com/painting-with-light.html

ΕΠΙΦΑΝΙΑ

Πώς καίνε τα μάτια μου απ’ κλάμα
πώς καίνε τα μάτια μου απ’ τα νιάτα
τη ζωή που θυσίασα στο φως.
Πώς καίνε τα σπλάχνα μου από σένα κι όλα μυρίζουν από σένα κι όλα σημαίνουν εσένα κ’ είναι
μεσάνυχτα.
Μετέωρη καμπάνα που την ώρα της αγάπης θυμίζεις, την ώρα του έρωτα, την αιωνιότητα.
Γαμημένο καμπανάκι που θρηνείς μετά από μένα.
Κι όλα τ’ αστέρια απόψε ξέρουν την αλήθεια, κι όλα τα δέντρα απόψε θυμούνται το σώμα σου.
Χείλη που δε γνώρισαν ονόματα.

Μαρία Μαρία, άσε τα ρούχα πάνω στην καρέκλα κι έλα στο κρεβάτι.
Έλα να σου μάθω τη φλόγα της καρδιάς και τη λάμψη της αντάρας, τον κρότο της ψυχής που σπάει.
Άκου άκου τον άνεμο της μνήμης, άκου το προαιώνιο δράμα, σάρκες από σάρκες, οστά από οστά,
δίχως απάντηση.

Ο άνεμος θυμάται το άδικο
τον πόλεμο την πείνα, τον φόνο τη σπάταλη,
τη βέβηλη σπατάλη της ανήλικης ζωής.

Όταν κοινώνησα το σώμα σου, Μαρία, έλαβα μιαν απάντηση.
Πώς τρέμω μέσα σου καθώς θυμάμαι κ’ η μνήμη γίνεται ταυτότητα.
Αγαπημένο σώμα, κολυμπήθρα της νέας ζωής, σπλάχνα που ευωδιάζετε απ’ το αρχαίο κάλλος.
Τρίχινο φως κι άγριο με καλύπτει
απόψε που ήρθες εσύ με πέλμα πολεμικό κι ερωτικό
και χείλη βέβαια για τον χρησμό τους.