Ο Σέργουντ Άντερσον (1876 – 1941) υπήρξε από τους κορυφαίους εκπροσώπους των αμερικανικών γραμμάτων των αρχών του 20ου αιώνα κι από τους πιο επιδραστικούς καθώς έδειξε τον δρόμο της έκφρασης και της μαγείας / θεραπείας της λογοτεχνίας επηρεάζοντας κατοπινά ιερά τέρατα της γραφής από τους Ουίλλιαμ Φόκνερ, Έρνεστ Χέμινγουεϊ, Φ. Σ. Φιτζέραλντ ως τον Ρέιμοντ Κάρβερ.

Ακούραστος και βασανισμένος εργάτης του λόγου και της γλώσσας, αντισυμβατικός με την επιτυχία και τη λάμψη της, αφού εκείνο που επιδίωκε ήταν όχι να δημιουργήσει λογοτεχνικές σαπουνόφουσκες αλλά να αναπτύξει και να βελτιώσει -μέσω της γραφής- την ικανότητά του να νιώθει, να διαβάζει, να ερμηνεύει τα σκοτάδια, τις ρωγμές και το λιγοστό φως που τρυπώνει από τις χαραμάδες του κόσμου, να μπορεί να ακούει και να οσφραίνεται τ’ αρώματα της γης, την μεταλλική γεύση της ματαιότητας και της πίκρας, τον ψίθυρο της βροχής, την ευλογία και την κατάρα των επιθυμιών και των δρόμων τους.

Δημοσιογράφος, ποιητής, έξοχος διηγηματογράφος και συγγραφέας, καθιερώθηκε με το «Ουάινσμπεργκ, Οχάιο» , μια συλλογή διηγημάτων που συνδέονται μεταξύ τους σχηματίζοντας ένα περίφημο σπονδυλωτό μυθιστόρημα στο οποίο αποτυπώνεται με ακρίβεια η αμερικανική επαρχία στην περίοδο της προ-βιομηχανοποίησης, (στα ελληνικά κυκλοφόρησε το 1991 από τις εκδόσεις Μέδουσα) και το οποίο εκδόθηκε το 1919 λαμβάνοντας αρνητικές κριτικές. Στην πορεία βρήκε, ως ένα βαθμό, τη θέση που του αξίζει καθώς άρχισε να διαβάζεται και από νεότερες γενιές και διδάσκεται σε σεμινάρια αμερικανικής πεζογραφίας. Στη γλώσσα μας επίσης ,το μακρινό 1984, οι εκδόσεις Οδυσσέας εξέδωσαν το «Μαύρο γέλιο». Πολλά χρόνια αργότερα, το 2019, οι εκδόσεις Έρμα επανέφεραν αυτόν τον σπουδαίο μα τόσο αδικημένο συγγραφέα, με τη θεσπέσια συλλογή διηγημάτων «Θάνατος στο δάσος».

Κι έπρεπε να περάσουν άλλα έξι χρόνια για να επανέλθει στο προσκήνιο ο Άντερσον, αυτή τη φορά μέσω των εκδόσεων Ηριδανός -σε φροντισμένη μετάφραση από τον ποιητή και δοκιμιογράφο Γιάννη Λειβαδά- με μια συλλογή επτά εξαιρετικών διηγημάτων υπό τον τίτλο «Οι ιστορίες έχουν κρύα χέρια». Ένας μικρός, καλαίσθητος τόμος που, εκτός των επτά ιστοριών, εμπλουτίζεται με ένα σκίτσο και φωτογραφικά πορτρέτα του συγγραφέα. Η υψηλή πρόζα συνδιαλέγεται με την ποίηση, ο σκληρός ρεαλισμός και η -σε σημεία- ωμή γλώσσα συνυπάρχουν με τον φιλοσοφικό στοχασμό, την αλληγορία και οι εκλεπτυσμένες, κοφτερές, τραγικές και κωμικοτραγικές ιστορίες βρίθουν ενσυναίσθησης, διάχυτης μελαγχολίας, μεστότητας, περιέχουν μια τρυφερή καλοσύνη ακόμα κι όταν σ’ αυτές περιγράφονται ο πόνος, η απελπισία, η ανάγκη φυγής, η μικρότητα, η απογοήτευση, το πέρασμα του χρόνου, η ασημαντότητα και το (αμερικανικό) όνειρο που ενώ ο ουρανός ξημερώνει εκείνο εξατμίζεται.