Μια από τις μεγάλες μου φιλολογικές αγάπες είναι η αμερικανική δραματουργία του 20ου αιώνα. Η ίδια η Αμερική εξ άλλου ήταν μια χώρα, όπως την ήξερα μικρός από τα πρώτα χρόνια του δημοτικού, ζωγραφισμένη στην παιδική μου φαντασία σαν μια χώρα λουσμένη στο φως με απέραντες παραλίες, με πανύψηλα κτίρια, με τα επιβλητικά αυτοκίνητα μάρκες της εποχής Σεβρολέτ, Μπουΐκ, Κάντιλακ, Ὀλντσμομπιλ, κλπ.

Ήταν οι εικόνες που είχα συλλέξει από τα κυριακάτικα σινεάκ, τις προβολές που διοργάνωνε η αστυνομία για παιδιά τα πρώτα χρόνια της δικτατορίας, τις μουσικές που άκουγα από το μιούζικαλ West Side Story, τις επιτυχίες του ροκ εντ ρολ, του Έλβις…

Η αμερικανική δραματουργία λοιπόν που ανακάλυψα πολλά χρόνια αργότερα θαρρείς ανατροφοδοτούσε αυτές τις παιδικές νοσταλγικές μνήμες, εξ άλλου οι παιδικές μνήμες έχουν συνήθως τα απαλά παστέλ χρώματα ενός γλυκού ονείρου. Ο Γιουτζήν ο Νίλ, ο Άρθουρ Μίλερ, ο Τένεση Ουίλιαμς, ο Έντουαρντ Άλμπυ, αγαπημένοι μου θεατρικοί συγγραφείς, και τα έργα τους δοσμένα στην ελληνική τους μετάφραση με τόση ποιητικότητα! Λεωφορείο ο Πόθος, Γυάλινος Κόσμος, Καλοκαίρι και Καταχνιά, Το Γλυκό Πουλί της Νιότης (Τένεση Ουίλιαμς), Ήταν Όλοι τους Παιδιά μου, Ο Θάνατος του Εμποράκου, η Θέα από τη Γέφυρα, οι Μάγισσες του Σάλεμ (Άρθουρ Μίλερ), Το Πένθος Ταιριάζει στην Ηλέκτρα, Πόθοι κάτω από τις Λεύκες, Το Ταξίδι της Μακριάς Ημέρας Μέσα στη Νύχτα (Γιουτζήν Ο Νίλ), Το Αμερικανικό Όνειρο, Ποιος Φοβάται τη Βιρτζίνια Γούλφ; (Έντουαρντ Άλμπυ).

Είναι όλα τους εξαίσια σαν μια αύρα της Αμερικής του Μπροντγουέϊ όπως την χαρίζει στην καθημερινή μου πεζότητα το …γλυκό πουλί της νιότης, αργά, πολύ αργά κάποιες ανοιξιάτικες η καλοκαιρινές νύχτες.

Ένα είναι ωστόσο το θεατρικό έργο που έχει αφήσει τα ίχνη του στην σημερινή παγκόσμια δραματουργία τόσο έντονα, ένα αυτό που τραβάει ακόμα σαν μαγνήτης το θεατρόφιλο κοινό όλου του κόσμου, αυτό που στοιχειώνει τις υποκριτικές φιλοδοξίες των ηθοποιών του θεάτρου, 80 χρόνια μετά, όταν αναμετρώνται με τις εκρηκτικές ερμηνείες του Μάρλον Μπράντο και της Βίβιαν Λη. Φυσικά αναφέρομαι στο Λεωφορείο ο Πόθος που ο τίτλος του και μόνο είναι ένα στιγμιαίο ταξίδι φαντασίας στη τροπική μεγαλούπολη του αμερικανικού νότου.

Κίνητρο για το παρακάτω κείμενο που έγραψα κάποια χρόνια πριν είναι η αύρα της ανοιξιάτικης νύχτας που ανοίγει διάπλατα τις πόρτες της φαντασίας γι αυτούς που μεθούν με οποιοδήποτε τρόπο και με ο,τιδήποτε (όπως έγραφε ο Μπωντλέρ), αφορμή το ανέβασμα για μια ακόμη φορά του έργου στην Ακαδημία Μουσικής του Μπρούκλιν, στη Νέα Υόρκη, αυτή την εποχή. Όπως έγραψε πολύ πρόσφατα ο θεατρικός κριτικός των New York Times Μπεν Μπράντλεϋ κανένα άλλο αμερικανικό δράμα δεν έχει στοιχειώσει τόσο από την αρχική ερμηνεία των Μάρλον Μπράντο και Βίβιαν Λη – όπως αποτυπώθηκε για πάντα στην κινηματογραφική μεταφορά του 1951 με σκηνοθέτη τον Ελία Καζάν όπως και στο θέατρο – όσο το Λεωφορείο ο Πόθος. Ο ίδιος ο Μπράντλεϋ με θητεία 20 χρόνια σαν κύριος θεατρικός κριτικός των Τάϊμς το θεωρεί το μεγαλύτερο αμερικανικό δραματικό έργο.