Stefan George, «Μαξιμίν» (μετάφραση: Νίκος Βουτυρόπουλος)

ΛΕΥΚΟΙ ΑΝΘΟΙ…

Λευκοί ανθοί με θέρους άρωμα βαρύ
Στην ανθάδα ανεμίζουν τη στερνή.
Άλικα πουλιά στρέφουν τα φτερά
Στην υφασμένη με σιωπή οροσειρά.

Σε άλσος ανθισμένο σε στράτες σκιερές
Βαδίζουμε αντίκρυ στου ήλιου τις χορδές.
Αγλαϊσμένοι τριγυρνάμε καθώς πέφτει η νυχτιά
Κι απ’ το σκοτάδι ασφυκτιά η φυλλωσιά.

Και πλανιόμαστε χέρι-χέρι
Πιο μακριά με το κρύο βραδινό αγέρι.
Τραγουδάς και βηματίζεις λικνιστά…
Προς στη λίμνη πετά πουλί ντυμένο στα λευκά.