Περπατάω, περπατάω, περπατάω. Οδό την ανώνυμη οδό, τετράγωνο το απόμερο τετράγωνο. Υπολογίζω την αξία του οικοπέδου, απ’το χαντάκι μαζεύω ξερά χόρτα για προσάναμα. Θαυμάζω τα μπάζα και τα μηχανήματα, τις αποθηκες με τις παλιατζούρες και τα μνήματα. Σε μια απειρη λιστα τα καταγράφω με σχολιασμό πολύτιμο για να παραδώσω στον επόμενο. Με μέτρο των ποδιων 7/8 κάνω ορατή την ύπαρξη μου σε κάθε ντόπιο περαστικό. Είναι πανέμορφη η επαρχία, αναπολώ το παιδικό παρελθόν, εμπιστεύομαι την χημική μαγεία. Ο ήλιος γυρίζει σαν ντισκόμπαλα ομοιόμορφα με χαστουκίζουν τα φωτόνια. Σκέφτομαι, απαλά δαχτυλοχτυπώ το μέτωπο, εκπέμπω τηλεγραφικά μηνύματα. Σκέφτομαι, βίωνω απαθώς έντονα την σκέψη αλλά δεν μπορεί ο ψυχισμός να αντέξει την περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Αγκαλιάζω τον ξύλινο στύλο του ηλεκτρισμού. Μοιάζει εύκολη η ευτυχία αλλα γιατί δυσκολεύστε; Έφτασα στο λιθόσπιτο, η τρυφερή κληρονομιά. Μυρίζω την δροσιά αρωματίζω τα χέρια με τα κούτσουρα, ζεσταίνω νερο για να πιώ φασκόμηλο. Κυλάνε τα γεγονότα ομαλά. Οραματίζομαι το μέλλον με αίσθημα γενικευμένου καθήκοντος και η θηλιά περιστρέφεται ακατάπαυστα σαν να πετάμε στο διάστημα. Έχω μισθό 850 καθαρά και λογαριασμό σε επενδυτική εφαρμογή, κάπου κάπου ξύνω και ένα σκρατς, έχω φιλοδοξιες, παρέξενιες ορατά φαντάσματα και μία βαθιά στεναχώρια, έχω οικογένεια και καρδιακά φιλικά πρόσωπα αλλά επιμένω να ξεχνάω τα σημαντικότερα.

Αδιαφορώ για το ποιός είσαι. Συγνώμη; Δεν με ενδιαφέρει άνθρωπε μου. Δεν νιώθω όσα λες, μην μονολογείς άλλο, ένας θεός ξέρει τι παλιάνθρωπος είσαι. Κάνε αυτό που πρέπει να κάνεις. Απλά είναι τα πράγματα. Τι πρέπει να κάνω και πως; Ούτε τα βασικά δεν ξερεις. Μείνε ακριβως εκει που εισαι, σκεπτόμενο άγαλμα. Εγκλωβισμένος στην βαθιά σου στεναχώρια, οι άνθρωποι δεν είναι για να σε ξυπνάνε απ΄τον λήθαργο. Μην παραπονιέσαι άλλο, φτάνει, δεν ξεθύμανες; Να σου πω ένα αστείο; Για γέλια είσαι, πράγματι!