Άγρια χόμπι

Υπάρχουνε κάτι χομπίστες παθιασμένοι
που τον ελεύθερό τους χρόνο
μέχρι μεταρσιώσεως αφοσιώνονται σ’ αυτά.
Είναι ο Π. που φωτογραφίζει άγρια πουλιά και έντομα,
η Μ. που παίζει κλαρινέτο , ο Σ. που ποίηση διαβάζει,
η Α. που κάνει θεατρικό παιχνίδι με ανάπηρους,
η Γ. που τοπία και προσωπογραφίες ζωγραφίζει.
Κι όταν κάποια φορά στην παρέα
τυχαία έρθει η κουβέντα στα ενδιαφέροντά τους
τότε με λόγο χειμαρρώδη κι αναλυτικά
μιλάνε γι’ αυτά τόσο παράφορα που συνειδητοποιείς τη μοναξιά τους·
και λένε ότι περιμένουν να συνταξιοδοτηθούν ή να μεγαλώσουν τα παιδιά τους
ή να κερδίσουν το λαχείο
για να δοθούν σ’ αυτά ολοκληρωτικά αλλά
μέχρι αυτό κάποτε να γίνει μ’ εμάς θα συγχρωτίζονται
και θα διεκπεραιώνουν την οικογενειακή και την εργασιακή τους καθημερινότητα
υπεύθυνα και ικανοποιητικά,
εκτός από τις φορές που γίνονται απόμακροι ή ιδιότροποι
ή που έχουν αναιτιολόγητα ξεσπάσματα θυμού
όχι γιατί χρόνο δε βρήκαν για ν’ ασχοληθούν
με το συναρπαστικό το πάρεργο τους
αλλά γιατί είναι ακριβώς την προηγούμενη τη μέρα
που καταπιάστηκαν εξαντλητικά μ’ αυτό
και σήμερα η καθημερινότητα τους φαίνεται πιο δύσβατη
κι οι άνθρωποι πιο ξένοι.