Ένας μυστικός δείπνος και ένας έρωτας στο νησί

Στα «Κουκούτσια από καρπούζι», η Κλεονίκη Δρούγκα μιλάει για θραύσματα του καλοκαιριού, θραύσματα του εαυτού. Εμπόδια προσωπικά, κατασκευαστικά. Για τη γυναίκα, την κόρη και τον άνδρα που την δαγκώνει και την τρώει. Για τις λέξεις, τις αντωνυμίες, μπερδεμένες ταυτότητες και εξαιρέσεις. Τις μάχες που δίνει σε έναν κόσμο που δεν είναι καλεσμένη…

Δεν ήμουν καλεσμένη

ένα βράδυ θα φάμε κάτω από το φεγγάρι πάλι

φασόλια βραστά

χόρτα πικρά

ελιές και άζυμο ψωμί.

Τραπέζι μεγάλο θα κρατήσουμε

για δώδεκα και

θα μεθύσουμε με κόκκινο κρασί

κρεμώντας θαύματα στην πόρτα∙

όλα απαράλλαχτα θα γίνουν, όπως τότε,

θα βγάλουμε και μια φωτογραφία που ίσως

μία ζωγράφο εμπνεύσει.

Ετούτη όμως τη φορά

Μια θέση θα ΄θελα για μένα να κρατήσεις

δίπλα σου ή λίγο παραπέρα

-όχι μόνο στον Πέτρο, τον Θωμά, τον Ιωάννη

όχι μόνο στους άνδρες.

Για αυτά που δεν γράφτηκαν. Ένα σωσίβιο ψάχνει. Για την συναίνεση. Για εκεί που θέλει κι εκεί που δεν θέλει. Την ενηλικίωση, βεβαιότητες, ελπίδες, ντροπές, τ’ αλάτι της θάλασσας που γλείφει τις πληγές της. Πιάνο και γαλλικά στο βυθό (αν είναι δυνατόν!), μια γλάστρα στεναχωρημένη, για αναρριχητικές προσδοκίες, για αυτά που φυτεύεις και αφήνεις πίσω σου. Για χείλη και βλέμματα που αγαπήθηκαν. Μια προσευχή για το καλοκαίρι το «άγιον». Για τον έρωτα, λιωμένες λέξεις, το ψημένο καλοκαίρι, τον πεινασμένο σου εαυτό.