*Από την ποιητική συλλογή: “Una educación sentimental (1967)”

Στον τοίχο η αρπαγή των σαβίνων γυναικών

ώχρα και πράσινο, φολιδωτοί

λεκέδες από υγρασία, ξεφτισμένες

νταμάσκ ταπετσαρίες ξεθωριασμένες από τον ήλιο

του απογεύματος στο μπαλκόνι με την άσπρη από τη σκόνη

σιδεριά

ανέβαιναν από τον δρόμο

θόρυβος και μυρωδιά τηγανίλας,

τυφλά αρνίσια κεφαλάκια, καλαμάκια

από τσορίθο, ψητές πατάτες, πιπέρι,

γυναίκες με ταγιέρ μιλούσαν

για το καθημερινό αλισβερίσι, κάποιος αποσπούσε

ένα και μόνο κουδούνισμα από εκείνη την πόρτα

από αδιαφανές γυαλί −πλύσεις-καπότες-

σύφιλη− τα κορίτσια γελούσαν στη γωνία

με τις δύο, τρεις κουβέντες του οικοδόμου

−ανακαίνιζαν την πρόσοψη ενός μπαρ

Κάσα Μανόλο− ήθελε να τις κεράσει καφέ με κονιάκ