Γέλιο

Εκείνη η φορά που γέλασες

έπεσες στο πάτωμα γελώντας

τότε και το δικό μου γέλιο πήρε φωτιά

ένα λαμπάδιασμα απ’τα γέλια και των δυο

μνήμη μεσ’ απ’ τις αποστάσεις αργότερα πολύ

όχι χαμένη όχι χαμένη εντελώς

σβησμένη απ’ την εποχή των παγετώνων

του θανάτου σου.

Όταν ζούσες

παρέμενε στον κόσμο

μεταξύ των πραγμάτων που ‘ναι φυλαγμένα

σε συρτάρια – γράμματα, ρούχα,

φωτογραφίες, που τραβήχτηκαν σ’ εκείνο το ταξίδι

που πήγαμε μαζί

όλα πλέον έγιναν

απ’ τη μια – τη δικιά σου μεριά – απόλυτη απουσία

απ’ τη δικιά μου, το κενό αυτό

που, μας λένε ότι, η φύση απεχθάνεται:

που τώρα η ανάμνηση του γέλιου μας

φτάνει γοργά να το γεμίσει.