Από την εποχή του κι έπειτα, ο Φραντς Κάφκα αποτέλεσε – και συνεχίζει ν’ αποτελεί – τη μήτρα σοβαρών ποιητών και πεζογράφων. Η ιδιαίτερη γραφή του, τα θέματα που προσεγγίζει, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο αποτυπώνει την αντίληψή του γι’ αυτά και καταθέτει τις απόψεις του, ολόκληρο το λογοτεχνικό του σύμπαν δηλαδή, μας έχει παραδώσει ένα ανεπανάληπτο αισθητικό σύμπαν, ένα πολύτιμο σώμα κειμένων.

Ο Φραντς Κάφκα, άνθρωπος κυριολεκτικά ταγμένος στη λογοτεχνία, είναι συγγραφέας αδάμαστος και περιπλανώμενος, δυσπρόσιτος και κρύφιος, ανερμήνευτος και ποικιλόμορφός. Αντλεί από τα δεδομένα της πραγματικότητας και του κοινωνικού, πολιτικού και πολιτισμικού πλαισίου που τη συγκροτούν, αλλά δεν δημιουργεί ανακατατάξεις, αναπλαισιώσεις και αναδιαμορφώσεις, δεν επιστρέφει δηλαδή απλώς τον κόσμο αλλά με κάποιες διαφορές. Σίγουρα όχι. Ο Κάφκα δημιουργεί εργαλεία για νέες, απάτητες από τη δράση, προοπτικές και δυνατότητες.

«Η απόρριψη», μια συλλογή 13 μικρο-διηγημάτων, αποτελεί την επιτομή του όρου «καφκικό». Κείμενα απολύτως αντιπροσωπευτικά της πένας του Κάφκα, προβάλλουν εικόνες και συναισθήματα, πράξεις και σκέψεις που κυοφορούν επίμονα μία ανοικτή και άτακτη σειρά ερωτημάτων, χωρίς απαραίτητα να ζητούν από τον αναγνώστη να δώσει απαντήσεις. Απλά να στοχαστεί πάνω στις ζωές των χαρακτήρων – και κατά συνέπεια, να στοχαστεί πάνω στην ίδια τη ζωή.

Στην ‘Απόρριψη’συναντά κανείς ποικίλα θέματα όπως την ανασφάλεια, την απελπισία, την παραίτηση, το παράλογο, την αδράνεια, την τάση για φυγή (βλ. χαρακτηριστικά τα ακόλουθα μικρο-διηγήματα: Ένα παλιό φύλλο, Επιστροφή στο σπίτι, Μικρό παραμύθι, Η αναχώρηση, Ο γύπας). Όλα σήματα κατατεθέν του ύφους του και του στιλ του συγγραφέα. Στα μικρο-διηγήματα αυτά, ο Κάφκα δεν αναφέρεται απλώς στις παραπάνω ποιότητες, αλλά διαπλέκεται μαζί τους, προσπαθεί να ενωθεί με τις ζωές των υποκειμένων και το κλίμα των περιβαλλόντων που πλάθει και αναπαριστά και να καταγράψει τον κόσμο ποικιλοτρόπως.