Στο ύψος μιας γαλήνης αοράτου…

Το κάθε κύμα είναι πρόβατο της θαλάσσης
Βελάζουν οι πραγματικότητες
Α ρε κόσμε μπερδεμένε, χάνεται ολοένα η αξία σου
Μελετώ πώς να ρίξω τα ζάρια
Στον αυγινό αέρα η αναπνοή μου είναι ατόφια προσευχή
Πόσο ιεροφάντης υπήρξε και απόψε ο καημός μου!
Ζουλιγμένο το φρούτο ζουλιγμένο και το καημένο μου τ’ όνειρο
Υπήρξες λυπημένος μικρό μου
Σε στόλισαν οι στίχοι κι η ανάμνηση
Αφουγκράζομαι μες την σιωπή
Δρασκελώ ένα ύψος θανάτου
Φταρνίζομαι μες την συντέλεια
Η σκέψη μου θα παρασύρει φουντωμένες κακεντρέχειες
Πέρα για πέρα…