Η συμπύκνωση του ποιητικού λόγου συχνά χαρακτηρίζει τους ολιγογράφους ποιητές. Τέτοια είναι και η περίπτωση της Δέσποινας Δεμερτζή, της οποίας η τέταρτη ποιητική συλλογή, με τίτλο Τ΄ αυθύπαρκτα της σιωπής κυκλοφόρησε στα τέλη του 2024 από τις εκδόσεις «Μανδραγόρας». Προηγήθηκαν τα: Σαραντατρία ποιήματα κι ένας αναγνώστης, εκδ. Φιλιππότης 1984, Πώς θα παίξεις χωρίς συμπαίκτη, εκδ. Γνώση 1994 και Ασκήσεις απωλείας, εκδ. Μανδραγόρας 2014.

Η αρμονική διαδοχή των 29 ποιημάτων της παρούσης συλλογής θα μπορούσε και να τα κάνει να εκληφθούν ως ενότητα, παρόλο που παρουσιάζονται μεμονωμένα. Η έμπνευση εδώ τροφοδοτείται σε μεγάλο βαθμό από τη φύση, τα δέντρα, τα νησιά, τα βουνά, το ταξίδι, αλλά και από τον αστικό βίο, καθώς και από προσωπικά και συλλογικά βιώματα και την επιβίωσή τους στη μνήμη.

Όπως φανερώθηκε και στην προηγούμενη συλλογή Ασκήσεις απωλείας, η ποιήτρια εκκινεί από το μεμονωμένο για να επεκταθεί στο γενικό. Το προσωπικό βίωμα διυλίζεται στο συλλογικό, καθώς και στο ευρύτερα πολιτικό. Η καταφυγή στη συλλογική μνήμη γίνεται η οδός για την επούλωση των τραυμάτων, ο ρόλος και τα όρια της μνήμης ψηλαφούνται με διάθεση παρηγορητική, παραμυθητική και η ποίηση, γραμμένη αισθαντικά όσο και δυναμικά, γίνεται όχημα ενηλικίωσης και προνομιακή οδός ζωής.

Ακολουθούν μερικά δείγματα της ποίησής της:

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ

Στην πόλη αυτή είν’ ένα δέντρο

Με φύλλα πράσινα μεγάλα τραγουδάει κάθε πρωί

Θάλλει σαν όρθια δέηση πρωτομηνιές του θέρους

Χίλια πουλιά το επισκέπτονται

Με βαθυπράσινη ανάταση τα συνοδεύει, σαν ευχή

Ύστερα πάλι κλείνεται στον εαυτό του

Στην πολιτεία είν’ ένα δέντρο

Το επισκέπτομαι κι εγώ τις θερινές πρωτομηνιές

Στέργει κι εμένα με τη δροσερή σιωπή του